Tibetan
ནས་ཐམས་ཅད་སྟོན་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་ལས་ཆེས་མཁས་འགའ་ཡང་འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ཡོད་མིན་ཏེ། །མ་ལུས་དེ་ཉིད་མཆོག་ནི་ཚུལ་བཞིན་ཀུན་མཁྱེན་གྱིས་མཁྱེན་གཞན་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་དྲང་སྲོང་རང་ཉིད་ཀྱིས་བཞག་མདོ་སྡེ་གང་ཡིན་དེ་མི་དཀྲུག །ཐུབ་ཚུལ་བཤིག་ཕྱིར་དེ་ཡང་དམ་ཆོས་ལ་ནི་གནོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་རྒྱལ་བའི་བཀའ་མདོ་སྡེ་དང་རྒྱུད་སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་གདམས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཚད་ལྡན་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་དང་དམ་པའི་མན་ངག་དང་མི་ལྡན་པར་བཀའ་ལ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པས་ཕྱི་རབས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་དགོངས་པ་མི་རྙེད་པས། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་དང་མན་ངག་རྣམས་མཛད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མན་ངག་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ན་གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་ལ་ངེས་པ་སྟེར་བ་ཞིག་དགོས་ཀྱི། མན་ངག་ལ་ཅི་ཙམ་སྦྱངས་ཀྱང་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཆེན་མོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་ངེས་པ་སྟེར་མི་ནུས་པའམ་དེ་དག་དང་མི་མཐུན་པའི་ལམ་སྟོན་ན་ནི་དོར་བར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །གང་ཡང་གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་ ལ་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་མེད་པའི་བཤད་ཆོས་སུ་བྱས་ཤིང་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་སྙིང་པོའི་དོན་སྟོན་པའི་མན་ངག་ཟུར་དུ་ཡོད་པར་གོ་ནས་དམ་པའི་ཆོས་རང་ལ་བཤད་པ་དང་བསྒྲུབ་པའི་ཆོས་ལོགས་ལོགས་པ་གཉིས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི། དྲི་མ་མེད་པའི་མདོ་རྒྱུད་དང་དྲི་མ་མེད་པའི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་གུས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་གེགས་བྱེད་ཅིང༌། དེ་དག་ལ་ནང་གི་དོན་མི་སྟོན་པའི་ཕྱིའི་གོ་རྒྱ་ཙམ་གཅོད་པའོ་ཞེས་བརྙས་པའི་གནས་སུ་འཛིན་པའི་ཆོས་སྤོང་བའི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་གསོག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་ཐར་འདོད་རྣམས་ལ་མི་སླུ་བའི་གདམས་པ་མཆོག་ནི་གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་ཡིན་མོད། དེ་ཡང་རང་ཉིད་བློ་ཞན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གདམས་པའི་མཆོག་ཏུ་གཞུང་དེ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་མི་ནུས་པས། དམ་པའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་ལ་ངེས་པ་བཙལ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་མན་ངག་འཚོལ་དགོས་པ་ཡིན་གྱི། གཞུང་རྣམས་ནི་ཕྱི་རྒྱ་གཅོད་པ་ཙམ་ཡིན་པས་སྙིང་པོ་མེད་ལ། མན་ངག་རྣམས་ནི་ནང་གི་དོན་སྟོན་པས་མཆོག་གོ་སྙམ་དུ་མི་གཟུང་ངོ་། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་རིན་ཆེན་གྱི་ཞལ་ནས། གདམས་ངག་ལ་ནང་བྱན་ཚུད་པ་ནི། བེའུ་བུམ་ལག་མཐིལ་ཙམ་ཞིག་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་ལ་མི་ཟེར་གྱི། གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་གདམས་ངག་ཏུ་གོ་བ་ལ་ཟེར་ཞེས་པ་དང༌། ཇོ་བོ་ཆེན་པོའི་སློབ་ མ་སྒོམ་པ་རིན་ཆེན་བླ་མས་ཀྱང༌། ཨ་ཏི་ཤའི་གདམས་ངག་ལ་སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རྡུལ་དུ་བརླགས་པས། ད་གཞུང་ཐམས་ཅད་གདམས་ངག་ཏུ་གོ་བ་ཞིག་བྱུང་གསུང་བ་ལྟར་གོ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །སྟོན་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། ཆོས་མང་དུ་བསླབས་ནས་ཆོས་བྱེད་ལུགས་གཞན་དུ་རྩད་གཅོད་དགོས་པ་བྱུང་ན་ནོར་བ་ཡིན་གསུང་བ་ལྟར། ཡུན་རིང་པོར་ཆོས་མང་དུ་བསླབས་ཀྱང་ཆོས་བྱེད་ལུགས་ཡེ་མི་ཤེས་པར་ཆོས་བྱེད་འདོད་བྱུང་བ་ན་རྩད་གཞན་ནས་གཅོད་དགོས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མ་གོ་བས་ནོངས་ཏེ། འདིར་བསྟན་པ་ནི་མཛོད་ལས། སྟོན་པའི་དམ་ཆོས་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ལུང་རྟོགས་ཀྱི་བསྟན་པ་གཉིས་ལས་མེད་ལ། ལུང་གི་བསྟན་པ་ནི་ཆོས་ལག་ཏུ་ལེན་པའི་ཚུལ་སྒྲུབ་པ་བྱེད་ལུགས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཡིན་ལ། རྟོགས་པའི་བསྟན་པ་ནི་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ན་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། རྟ་རྒྱུག་པ་ན་སྔོན་ལ་རྟ་ལ་དཀྱུས་ས་སྟོན་པ་དང་བསྟན་ཟིན་ནས་དེར་རྒྱུག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །དཀྱུས་ས་གཞན་དུ་བསྟན་ནས་རྒྱུག༌ས་གཞན་དུ་བྱེད་ན་བཞད་གད་དུ་འགྱུར་བ་ལྟར། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཞན་ཞིག་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་སྒྲུབ་པ་ན་གཞན་ཞིག་བསྒྲུབ་ཏུ་ག་ལ་རུང༌། དེ་ལྟར་ཡང་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཐ་མ་ལས། ཡང་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་ པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཡི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟ་དཀྱུས་ཀྱི་ས་བསྟན་ནས་རྒྱུག་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གདམས་པ་འདིས་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་ཚུལ་ནས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་བར་གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་ལམ་གྱི་གནད་ཐམས་ཅད་ཚང་བར་བསྡུས་ནས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་འཇོག་སྒོམ་དགོས་པ་རྣམས་ལ་འཇོག་སྒོམ་བྱེད། དཔྱད་ནས་བསྒོམ་དགོས་པ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་དེ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་རིམ་པར་དྲིལ་ནས་འཁྲིད་པས་ན་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་གདམས་ངག་ཏུ་འཆར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ལམ་གྱི་ལུས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་ཆ་ཤས་འགའ་རེ་ལ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བར་ཚེ་དྲིལ་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ནི་གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་གདམས་ངག་ཏུ་མི་འཆར་བར་མ་ཟད། དེ་དག་ལ་ཕྱི
Chinese
因为唯一能示现一切，且无有任何错谬的就是佛陀。如是，《宝性论》中也说：‘因为世间没有比胜者更聪慧的，没有能如实以一切遍知来知晓一切的，因此不要扰乱圣者自己所立的经部，因为摧毁胜者之理，也会对正法造成损害。’因此，佛陀的教言，经部和珍贵的续部，是教导的精华。即便如此，如果不具备具量的释论和圣者的口诀，而仅凭自己的力量进入佛语，后世的弟子们将无法领会其意。因此，大车们撰写了释论的论典和口诀。因此，如果口诀是清净的，就必须能对伟大的论典产生定解。如果无论如何修习口诀，都不能对佛语和伟大的释论之义产生定解，或者所指示的道路与它们不符，那就应该舍弃。有些人将伟大的论典当作没有实修要诀的讲法，认为实修的要诀是单独存在的，从而认为圣法本身有讲说之法和实修之法两种。要知道，这会妨碍对无垢的经续和无垢的释论论典生起极大的恭敬心，并且会把它们当作仅仅是剖析外在知识，而不显示内在意义的轻蔑对象，从而积累舍法的业障。因此，对于希求解脱的人来说，不欺骗的教导之精华就是伟大的论典。然而，由于自身愚钝等原因，仅凭论典本身无法确定其为教导之精华，因此必须依靠圣者的口诀来寻求对它们的定解。必须这样去寻找口诀，而不是认为论典仅仅是剖析外在知识，没有精髓，而口诀则能显示内在意义，所以是殊胜的。大瑜伽士菩提宝曾说：‘口诀融入内心，就像手掌中的小药丸一样。’
English
Because the only one who can show everything and is free from all mistakes is the Buddha. Likewise, it is also said in the Uttaratantra: 'Because there is no one in this world more wise than the Victorious One, no one who can truly know everything with omniscience, therefore do not disturb the sutras established by the Sage himself, because destroying the reason of the Victorious One will also cause harm to the Dharma.' Therefore, the Buddha's teachings, the sutras and the precious tantras, are the essence of instruction. Even so, if one does not have a qualified commentary and the oral instructions of the holy ones, and enters the Buddha's words by one's own power, later disciples will not be able to understand the meaning. Therefore, the great chariots composed treatises of commentary and oral instructions. Therefore, if the oral instructions are pure, they must be able to give certainty to the great treatises. If no matter how much one studies the oral instructions, one cannot give certainty to the meaning of the Buddha's words and the great commentaries, or if the path shown is not in accordance with them, then it should be abandoned. Some people treat the great treatises as teachings without the key points of practice, and think that the key points of practice are separate, thus thinking that the holy Dharma itself has two kinds of Dharma: the Dharma of teaching and the Dharma of practice. Know that this hinders the generation of great respect for the stainless sutras and tantras and the stainless treatises of commentary, and treats them as objects of contempt that only analyze external knowledge without showing the inner meaning, thus accumulating the obscuration of abandoning the Dharma. Therefore, for those who desire liberation, the essence of non-deceptive instruction is the great treatises. However, due to one's own dullness and other reasons, one cannot determine that it is the essence of instruction by relying on the treatises alone, so one must rely on the oral instructions of the holy ones to seek certainty about them. One must seek oral instructions in this way, and not think that the treatises are only for analyzing external knowledge and have no essence, while the oral instructions can show the inner meaning, so they are superior. The great yogi Bodhibhadra said: 'Oral instructions entering the heart are like a small pill in the palm of the hand.'
Chinese
不是说获得见解才叫（窍诀），而是说理解所有经藏为窍诀，就像乔沃·杰（尊者阿底峡）的弟子，贡巴仁钦喇嘛也说：将阿底峡的窍诀，在一个座垫上，身语意三者都粉碎成灰尘，现在才能理解所有经典为窍诀。应该像这样理解。尊者仁波切说：学习了很多佛法后，如果需要从其他地方寻找修行佛法的方法，那就是错误的。就像这样，虽然长时间学习了很多佛法，但是完全不知道修行佛法的方法，想要修行佛法的时候，需要从其他地方寻找方法，这些都是因为没有理解之前所说的，所以才犯了错误。这里所说的是，如《俱舍论》中所说：佛陀的圣法有两种，即教法和证法。就像这样，只有教法和证法两种佛法。教法就是掌握佛法的方式，确定修持的方法；证法就是在确定之后，按照确定的方式进行修持，所以这两者是因果关系。例如，就像赛马一样，首先要给马指出跑道，指出之后就在那里跑。如果指出的跑道和其他地方不一样，那么就会变成笑话。就像通过闻思确定了一个东西，但是在修持的时候却修持另一个东西，那怎么能修持成功呢？就像《修次下篇》中所说：又，通过闻法和思惟所产生的智慧所证悟的，就应该用从修习中产生的智慧去修习，而不是其他的，就像指出赛马的跑道后就在那里跑一样。就像这样说的。这样的话，这个窍诀从依止善知识的方法开始，到寂止和胜观之间，将所有经藏、注释的道的要点都完整地汇集起来，然后对所有这些需要安住修习的就安住修习，需要观察修习的就用各自的分别念智慧去观察，然后按照次第进行修持，这样就能将所有经藏都显现为窍诀。如果不是这样，对于道的身体没有完全圆满的部分，与分别念智慧分离，一生都进行修持，那么不仅不会将大经论显现为窍诀，而且对这些
English
It is not said that obtaining insight is called (key instruction), but it is said that understanding all the scriptures as key instructions is what it means. Just like Jowo Je's (Venerable Atisha's) disciple, Gompa Rinchen Lama also said: By reducing body, speech, and mind to dust on a single cushion with Atisha's key instructions, now I can understand all the scriptures as key instructions. It should be understood like this. The Venerable Rinpoche said: If, after studying a lot of Dharma, one needs to find other ways to practice the Dharma, then it is a mistake. Just like this, although one has studied a lot of Dharma for a long time, one does not know how to practice Dharma at all. When one wants to practice Dharma, one needs to find methods from other places. These are all mistakes because one has not understood what was said before. What is said here is, as it is said in the Abhidharmakosha: The Buddha's sacred Dharma has two aspects, namely the Dharma of teaching and the Dharma of realization. Just like this, there are only two kinds of Dharma, the Dharma of teaching and the Dharma of realization. The Dharma of teaching is the way to grasp the Dharma, to determine the method of practice; the Dharma of realization is to practice according to the determined method after it has been determined, so these two are cause and effect. For example, just like horse racing, first you have to point out the race track to the horse, and after pointing it out, you run there. If the indicated track is different from other places, then it will become a joke. Just like determining one thing through hearing and thinking, but practicing another thing during practice, how can one practice successfully? As it is said in the Last Chapter of the Stages of Meditation: Also, whatever is realized by the wisdom arising from hearing and thinking, should be practiced by the wisdom arising from practice, not others, just like pointing out the racetrack for horse racing and then running there. It is said like this. In this way, this key instruction, from the method of relying on a spiritual friend to the interval between tranquility and insight, completely gathers all the key points of the path of all scriptures and commentaries, and then dwells and practices on all those that need to be dwelt and practiced. Those that need to be examined and practiced are examined with their respective discriminating wisdom, and then practiced in order, so that all the scriptures can be manifested as key instructions. If it is not like this, for the part of the body of the path that is not completely complete, separated from discriminating wisdom, one practices for a lifetime, then not only will the great treatises not be manifested as key instructions, but also for these