Tibetan
འབྲང་བར་བསྟེན་པའོ། །དེས་ ནི་གཉིད་ལོག་པའི་ཚེ་ཡང་མ་ལོག་པ་དང་འདྲ་བར་ཆོས་དེ་དག་ལ་སེམས་དེ་ལན་མང་དུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་མདོར་ན་གཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཡང་དགེ་སྦྱོར་སྐྱོང་བའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི། དེ་ལྟར་དྲན་པ་བསྟེན་པའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པ་གང་རུང་བྱུང་ན་དེ་ཤེས་ནས་དང་དུ་མི་ལེན་ཅིང་སྤོང་བར་བྱེད་པའོ། །ལྡང་བའི་འདུ་ཤེས་ནི་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཉིད་ཀྱིས་ནོན་པ་ལ་སེམས་གཞོལ་བར་མི་བྱེད་པར་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་རི་དྭགས་བཞིན་དུ་ཐུམ་ཕྲས་ཀྱིས་ཉལ་བའོ། །དེས་ནི་གཉིད་མི་འཐུག་ཅིང་ལྡང་བའི་དུས་ལས་མི་ཡོལ་བར་སད་པར་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀྱེ་མ་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གནང་བའི་མི་ཉལ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་འབད་པ་ཆེན་པོས་འདུན་པ་བསྐྱེད་པའོ། །དེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གནང་བའི་སེང་གེའི་ཉལ་སྟངས་ལས་ལྷག་ཆད་མེད་པར་ཉལ་ལ། །གསུམ་པ་ནི། ཇི་ལྟར་བདག་གིས་དེང་མི་ཉལ་བ་དང་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་བརྩོན་པས་བསྒྲུབ་པ་ལྟར་སང་ཡང་དེ་ལྟར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །དེས་ནི་དགེ་བ་ལ་འདུན་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བྱེད་དེ་བརྗེད་ངས་ནའང་གོང་ནས་གོང་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །ཟས་དང་ཉལ་བའི་ཀུན་སྤྱོད་འདི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་ཅིང་དོན་ལྡན་དུ་སྤྱོད་པ་བྱུང་ན་ཚེ་དོན་མེད་དུ་འདའ་བ་དུ་མ་ཞིག་ཁེགས་པར་སྣང་བས། འཕགས་ པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མདོ་དྲངས་ཏེ་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྟར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་གཞིའི་སྐབས་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མ་གཏོགས་པ་སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞི་དང་མཇུག་དང་ཐུན་མཚམས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་རྣམས་ནི། འདི་ནས་བཟུང་སྟེ་ལྷག་མཐོང་གི་བར་གྱི་དམིགས་རྣམ་གང་སྐྱོང་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཐུན་མཚམས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་སྐྱོང་ཚུལ་དེ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ་ནི། གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་མན་ངག་ཏུ་འཆར་བ་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པ་རྣམས་ན་རེ། ལམ་བསྒོམ་པའི་ཚེ་ནི་ཡུལ་ལ་ཡང་ཡང་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་སྒོམ་ཁོ༌ན་བྱ་སྟེ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱོད་པ་ནི་ཐོས་བསམ་གྱི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟོག་པ་རྣམས་ནི་མཚན་མར་འཛིན་པ་ཡིན་པས་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ནི་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་གཏན་ནས་མ་རྟོགས་པའི་ཅལ་ཅོལ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། འདི་ན་དང་པོར་ཐོས་ལ་བརྟེན་ནས་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འབྱུང༌། །ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གོམས་ལས་ཡང་དག་དོན་ཡུལ་ཡེ་ཤེས་འབྱུང༌། །ཞེས་ཐོས་པའི་དོན་རྣམས་བསམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱས་པ་ལས། ཡང་དག་པའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་བསྒོམས་བྱུང་འབྱུང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ཉམས་སུ་བླང་རྒྱུ་དེ་དང་པོར་གཞན་ ལས་མཉན་ནས་གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད། དེ་ནས་ཐོས་པའི་དོན་དེ་རང་གིས་ལུང་དང་རིགས་པས་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསམས་ཏེ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད། དེ་ལྟར་ཐོས་བསམ་གྱིས་ངེས་པར་བྱས་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་བ༌ན་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ལ་སྒོམ་པ་ཞེས་ཟེར་བས་ཡང་ཡང་དཔྱད་ཀྱིན་བསྒོམ་པ་དང་མི་དཔྱོད་པའི་འཇོག་སྒོམ་གཉིས་ཀ་དགོས་ཏེ། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་ལ་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་པ་དང༌། སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་གཉིས་ཀ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒོམ་ཐམས་ཅད་འཇོག་སྒོམ་དུ་འདོད་པ་ནི་དཔེར་ན་ནས་རྡོག་གཅིག་བཟུང་ནས་འབྲུ་ཐམས་ཅད་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཐོས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྔོན་དུ་ཐོས་པ་དང༌། བསམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྔོན་དུ་བསམ་པ་འགྲོ་དགོས་པ་ལྟར་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྔོན་དུའང་སྒོམ་པ་འགྲོ་དགོས་ཏེ་ཤེས་རབ་དེ་ནི་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྒོམ་པ་དེ་བསམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། བསམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ལས་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་འབྱུང་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐོས་པ་ཇི་ཙམ་མང་བ་ཙམ་དུ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་མང་ལ་དེ་མང་བ་ཙམ་དུ་བསམ་པ་མང་བ་དང༌། དེ་མང་བ་ཙམ་དུ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་མང་ བ་དང་དེ་ཇི་ཙམ་མང་བ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་མང་ལ་དེ་མང་ན་སྐྱོན་འགོག་པ་དང་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་མང་བས། སྒོམ་བྱེད་པ་ལ་ཐོས་བསམ་གལ་ཆེ་བར་གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་མིན་པར་ཕྱིའི་གོ་རྒྱ་གཅོད་པ་ཙམ་དང་བསྒོམ་པ་ན་གཞན་དེ་དང་འབྲེལ་མེད་ཅིག་བསྒོམ་ན་ནི་དཀྱུ༌ས་གཞན་དུ་བསྟན་ནས་རྒྱུག་ས་གཞན་དུ་བྱེད་པ་ལྟར། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་ཤེས
Chinese
应当依止。因此，就像没有入睡时一样，多次随顺这些法，总之，即使在睡眠时也要修持善行。正知是：像这样依止正念时，如果生起任何烦恼，要知道它，不要接受它，并且要断除它。醒觉想有三种。第一种是：无论如何也不要让心专注于被睡眠压迫，而是要像野兽一样，以精勤所摄持的心侧卧而眠。这样，睡眠就不会深沉，并且能够在醒来的时间醒来。第二种是：心想“唉呀！我应当成办佛陀所开许的一切不睡眠”，为了成办它，要以极大的努力生起希求。这样，就能像佛陀所开许的狮子卧一样，不多不少地安眠。第三种是：心想“就像我今天不睡眠，并且以精勤成办善法一样，明天也要这样做”。这样，对于善法的希求就不会中断，即使忘记了，也会为了从上到上地成办而精勤。如果饮食和睡眠的行为没有过失并且有意义地行持，那么许多虚度光阴的情况就会被避免。因此，圣者无著引用经典，就像确定下来那样进行了解说。这样，除了正行时的不共修持方法之外，加行、正行、结行和座间时应当如何行持等，从现在开始，对于所修持的一切止观所缘境都应当适用。座间时应当如何行持已经解说完毕。第二，驳斥对于修持方法的邪分别：那些没有将包括经论及其注释在内的伟大论典转化为窍诀的人说：在修习道的时候，不要再三地观察对境，而应当仅仅修持住禅，因为以各别观察的智慧再三地观察是对闻思的时候才做的，并且分别念是执著于相，因此会障碍成佛。这完全是没有领悟到实修要点的胡言乱语。
English
Should be relied upon. Therefore, just like not falling asleep, one should repeatedly follow these dharmas with the mind. In short, even during sleep, one should cultivate virtue. Mindfulness is: When relying on mindfulness in this way, if any affliction arises, one should know it, not accept it, and abandon it. The thought of awakening has three aspects. The first is: In every way, one should not let the mind be overwhelmed by sleep, but like a wild animal, one should lie on one's side with a mind seized by diligence. In this way, sleep will not be deep, and one will be able to awaken at the time of awakening. The second is: Thinking, "Alas! I should accomplish all the non-sleeping that the Buddha has permitted," in order to accomplish it, one should generate aspiration with great effort. In this way, one can sleep like the lion's posture permitted by the Buddha, without excess or deficiency. The third is: Thinking, "Just as I do not sleep today and diligently accomplish virtuous dharmas, so too I will do so tomorrow." In this way, the aspiration for virtue will not be interrupted, and even if forgotten, one will strive to accomplish it from above. If the conduct of eating and sleeping is without fault and practiced meaningfully, then many instances of wasting time will be avoided. Therefore, the noble Asanga quoted the scriptures and explained them as they were determined. In this way, apart from the uncommon methods of practice during the main session, how to act during the preliminary, main session, conclusion, and breaks should be applied to all objects of shamatha and vipashyana that are cultivated from now on. How to act during breaks has been explained. Second, refuting wrong ideas about the method of practice: Those who do not turn the great treatises, including the scriptures and their commentaries, into pith instructions say: When meditating on the path, one should not repeatedly examine the object, but should only practice abiding meditation, because repeatedly examining with the wisdom of individual analysis is only done during the time of listening and thinking, and conceptual thoughts are grasping at characteristics, therefore they will hinder enlightenment. This is complete nonsense from someone who has not understood the key points of practice.
Chinese
哦，是的。《经庄严论》中说：“在此，首先依赖听闻而产生如理作意。如理作意纯熟后，产生正确意义境的智慧。”因此，听闻之义，通过思所成慧如理作意后，就能产生现量证悟真实意义的修所成慧。所以，首先要从他人那里听闻需要修习的内容，并通过他力来确定。然后，自己通过教证和理证如理思维听闻之义，并通过自力来确定。这样，通过闻思确定，远离怀疑后，反复串习，这叫做修行，因此需要反复观察的观修和不观察的止修两种。因为既有对闻思确定的内容不观察而安住，也有通过各自的分别念观察而修行的显现。因此，认为所有修行都是止修，就像拿着一粒青稞说所有粮食都是这一种一样。而且，就像闻所成慧之前需要听闻，思所成慧之前需要思维一样，修所成慧之前也需要修行，因为智慧是从修行中产生的。这样做了之后，在修所成慧之前进行的修行，就是对思所成慧所确定的内容进行串习。因此，才说修所成慧是从思所成慧中产生的。所以，听闻越多，由此产生的智慧就越多，智慧越多，思维就越多，思维越多，由此产生的智慧就越多，智慧越多，通过修行而修习的就越多，修习越多，遮止过失和成办功德的方式就越多。因此，经论及其注释中都说，对于修行来说，闻思非常重要。如果闻思确定的内容不是为了修行，而仅仅是为了断除外面的广阔，或者修行时修习与此无关的其他内容，那就如同指着别的地方却跑到别的地方一样。这样，所说的内容就会变得无关紧要，并且智慧
English
Oh yes. The Ornament of the Sutras states: "Here, first, relying on hearing, proper attention arises. From familiarity with proper attention, correct knowledge of the object arises." Therefore, from properly attending to the meaning of what is heard through the wisdom arising from reflection, the wisdom arising from meditation that directly realizes the true meaning arises. Therefore, one must first listen to what needs to be practiced from others and ascertain it through the power of others. Then, one must properly contemplate the meaning of what is heard through scripture and reasoning, and ascertain it through one's own power. Thus, having ascertained through hearing and thinking, and being free from doubt, repeatedly familiarizing oneself with it is called meditation. Therefore, both analytical meditation, which repeatedly examines, and stabilizing meditation, which does not examine, are necessary. Because there is both settling without examining what has been ascertained through hearing and thinking, and meditating by examining through individual discriminating awareness. Therefore, to think that all meditation is stabilizing meditation is like holding a single barley grain and saying that all grains are this one. Moreover, just as hearing must precede the wisdom arising from hearing, and thinking must precede the wisdom arising from thinking, so too must meditation precede the wisdom arising from meditation, because wisdom arises from meditation. Having done so, the meditation that precedes the wisdom arising from meditation is the familiarization with what has been ascertained by the wisdom arising from thinking. Therefore, it is said that the wisdom arising from meditation arises from the wisdom arising from thinking. Therefore, the more one hears, the more wisdom arises from it, and the more wisdom there is, the more thinking there is. The more thinking there is, the more wisdom arises from it, and the more wisdom there is, the more one practices through meditation. The more one practices, the more ways there are to prevent faults and accomplish qualities. Therefore, the scriptures and their commentaries say that hearing and thinking are very important for meditation. If what has been ascertained through hearing and thinking is not for the sake of meditation, but only for the sake of cutting off external expanse, or if one meditates on something unrelated to it, it is like pointing to one place and running to another. In this way, what is said becomes irrelevant, and wisdom...