Tibetan
བསྒོམ་ཕྱིར་ངས་འདི་བརྩམས། །ཞེས་གཞུང་དེ་གཉིས་སུ་བཤད་པའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་གསུངས་པ་དང༌། བསླབ་བཏུས་ལས། དེ་ལྟ་བས་ན་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་བསོད་ནམས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བཏང་བ་དང་བསྲུང་བ་དང་དག་པ་དང་སྤེལ་བ་ཅི་རིགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་གསུམ་རེ་རེ་ལ་བཏང་བསྲུང་དག་སྤེལ་བཞི་བཞི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་སྒོམ་ཞེས་པ་དེ་རྒྱ་ཆུང་ཆུང་ཞིག་ལ་མི་བཟུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་མཚན་འཛིན་ཡིན་པས་འཚང་རྒྱ་བའི་གེགས་སུ་བཟུང་ནས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་སྒོམ་ཐམས་ཅད་འདོར་བའི་ལོག་རྟོག་གི་ཐ་ཆད་འདི་ནི། རྒྱ་ནག་གི་མཁན་པོ་ཧྭ་ཤང་གི་ལུགས་ཡིན་ལ། དེ་དགག་པ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་ལ་གུས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་གེགས་ཀྱང་ལོག་རྟོག་འདིས་བྱེད་དེ། གཞུང་དེ་དག་གི་དོན་ནི་ཕལ་མོ་ཆེ་སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་དགོས་པ་ཁོ་ནར་སྣང་ལ། དཔྱོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚེ་དགོས་པ་མེད་པར་མཐོང་བས་སོ། །བསྟན་པ་ནུབ་པའི་རྐྱེན་དུ༌ཡང་འདི་ཆེ་སྟེ་གསུང་རབ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཆེན་མོ་རྣམས་གདམས་ངག་ཏུ་མི་འགྲོ་བར་མཐོང་ནས་ཞེ་རྩིས་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་དང་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་པའི་སྒོམ་གཉིས་ཡོད་ན། ལམ་ཇི་འདྲ་བ་ནི་དཔྱད་སྒོམ་ཡིན་ལ། ཇི་འདྲ་ཞིག་ནི་འཇོག་སྒོམ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། བཤེས་གཉེན་ལ་དད་པ་བསྒོམ་པ་དང་དལ་འབྱོར་དོན་ཆེ་ཞིང་རྙེད་དཀའ་བ་དང་འཆི་བ་མི་རྟག་པ་དང་ལས་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་ནི་དཔྱད་སྒོམ་དགོས་སོ། །འདི་ལྟར་དེ་དག་ལ་ནི་བློ་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བའི་ཡིད་འཁུལ་ནུས་པ་རེ་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་ན་དེ་དག་གི་ལྡོག་ཕྱོགས་མ་གུས་པ་སོགས་འགོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བློ་དེ་ལྟ་བུ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་ཁོ༌ན་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན། ཆགས་ཡུལ་ལ་སྡུག་པའི་མཚན་མ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མངས་ན་འདོད་ཆགས་དྲག་པོ་སྐྱེ་བ་དང༌། དགྲ་ལ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་མཚན་མ་མང་དུ་བསམས་ན་ཞེ་སྡང་དྲག་པོ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ལམ་དེ་དག་བསྒོམ་པ་ལ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་གསལ་མི་གསལ་འདྲ་ཡི། བློའི་འཛིན་སྟངས་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་དགོས་པས་དཔྱད་སྒོམ་བྱའོ། །སེམས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་གནས་སུ་མི་བཏུབ་པ་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་བཞག་པས་ཆོག་པའི་ལས་རུང་དུ་བྱེད་པ་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་སུ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱད་ན་སེམས་གནས་པ་སྐྱེར་མི་ཉན་པས་དེ་ལ་ནི་འཇོག་སྒོམ་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཞི་ལྷག་གི་སྐབས་སུ་བཤད་ པར་བྱའོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་མི་ཤེས་པར་མཁས་པ་ཡིན་ན་དཔྱད་སྒོམ་ཁོ་ན་བྱ་ལ། ཀུ་ས་ལིས་ནི་འཇོག་སྒོམ་ཁོ་ན་བྱའོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང༌མ་ཡིན་ཏེ། རེ་རེས་ཀྱང་གཉིས་ཀ་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཁས་པས་ཀྱང་ཞི་གནས་སོགས་བསྒྲུབ་དགོས་ལ། ཀུ་ས་ལིས་ཀྱང་བཤེས་གཉེན་ལ་དད་པ་ཤུགས་དྲག་སོགས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒོམ་པའི་ཚུལ་དེ་གཉིས་ཀྱང་མདོ་སྡེ་དང་རྒྱུད་སྡེའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀར་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་དགོས་པ་ཤིན་ཏུ་མང་བར་གསུངས་ལ། ཚུལ་དེས་བསྒོམ་པ་མེད་པའམ་ཉུངས་ན་ལམ་གྱི་སྲོག་དམ་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་མི་སྐྱེ་བ་དང་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཇེ་ཆེར་མི་འཕེལ་བས་ལམ་ལ་ས་ཆོད་ཅི་ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ། ལམ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མཐར་ཐུག་པ་ནི། ཤེས་རབ་ནང་ན་ཀུན་མཁྱེན་ལྟར། །ཞེས་སློབ་དཔོན་མ༌ཁོལ་གྱིས་གསུངས་པ་ལྟར། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཐམས་ཅད་མ་འདྲེས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལམ་ཇི་ཙམ་བསྒོམས་པ་ཙམ་དུ་བརྗེད་ངས་ཆེ་བས་དྲན་པ་རྟུལ་བ་དང་སྤང་བླང་འབྱེད་པ་ལ་ཡིད་རྟུལ་དུ་འགྲོ་བར་སྣང་ན་ལམ་གོལ་བར་སོང་བའི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མང་པོ་ཤེས་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དད་པའང་མང་པོར་འཕེལ་བ་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དུ་མ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་ཡིད་འབྱུང་ཞིང་སྐྱོ་བ་མང་བ་དང་ཐར་པའི་ཕན་ཡོན་ཡང་སྒོ་དུ་མ་ནས་མཐོང་བས་དེ་ལ་དོན་གཉེར་དྲག་པོ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་ སྤྱོད་པ་ངོ་མཚར་བའང་དུ་མ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་དེ་དག་ལས་བཟློག་ཏུ་མེད་པའི་དད་པ་དང་འདུན་པ་དང་བརྩོན་པ་རྣམས་ཇེ་རྒྱས་སུ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ལ་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པས་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚུལ་འདི་ལ་གཞན་གྱིས་བཀྲི་བར་མི་ནུས་པའི་ངེས་པ་དྲང་བར་བྱའོ། །སྒོམ་གྱི་ཚུལ་ལ་གོ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་རྣམས་ན་རེ། སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱོད་པ་ཆེས་མང་བར་བྱས་ཏེ་བསྐྱངས་ན་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གེགས་སུ་འ
Chinese
“为修习故我造此。”如是彼二经中所说，所有道之次第皆说为修习，又《学集论》云：“如是故，身及受用与福德，恒常无间断地施舍、守护、清净、增长，随其所应修习之。”如是身、受用、善根三者，一一施舍、守护、清净、增长四者，所有皆说为修习之故，修习之名不应执为狭小。又，所有分别皆是执相，执为成佛之障碍，而舍弃所有个别分别之修习的这种邪分别之低下者，乃是汉地和尚华尚之宗派，彼之遮破于寂止与胜观之时当说。对于大经生起极大恭敬之障碍亦由此邪分别所作，以彼等经之义，大多数显现为唯须个别分别而观察，然观察之诸法于修行之时见为无用故。此亦为佛教衰败之因，以见经典及大论不成为口诀故，不尊重之故。如是若修道有观察而修与不观察而安住之修二者，如何之道是观察修，如何之道是安住修耶？当说之，如修习于善知识之信心，及暇满难得且具义，与死亡无常，与业果，与轮回之过患，与菩提心等，则须观察修。如此对于彼等则须要心力强且长久的信解能力，以若无彼则彼等之相反不恭敬等不能遮止之故，及生起如是之心乃是依赖于再三地个别分别而观察修习之故。譬如，于贪着之境安立众多悦意之相，则生起猛利贪欲，及于怨敌思惟众多不悦意之相，则生起猛利嗔恚一般。是故修习彼等道时，境之显现明不明显皆可，然心之执持须强且长久，故当观察修。心安住于一所缘
English
"I composed this for the sake of meditation." As it is said in those two scriptures, all the stages of the path are said to be meditation. Also, the Compendium of Trainings says: "Therefore, body, enjoyment, and merit should be constantly and uninterruptedly given, protected, purified, and increased as appropriate." Thus, each of the three—body, enjoyment, and roots of virtue—should be given, protected, purified, and increased in four ways. Since all of this is said to be meditation, the term meditation should not be taken as something small. Furthermore, since all thoughts are considered to be grasping at characteristics and are regarded as obstacles to attaining enlightenment, this inferior wrong conception of abandoning all meditations that involve individual analysis is the doctrine of the Chinese master Hwa Shang. The refutation of this will be discussed in the context of calm abiding and insight. This wrong conception also creates obstacles to generating great respect for the great scriptures, because the meaning of those scriptures mostly appears to require individual analysis and investigation, but the investigated phenomena are seen as unnecessary during practice. This is also a major cause of the decline of the teachings, because the scriptures and great commentaries are seen as not becoming pith instructions and are therefore not respected. Thus, if there are two types of meditation on the path—meditation with analysis and meditation without analysis—which paths are analytical meditation and which are settling meditation? It will be explained. For example, meditating on faith in the spiritual friend, the preciousness and meaningfulness of leisure and endowment, impermanence and death, karma and its effects, the faults of samsara, and the mind of enlightenment requires analytical meditation. In this way, a strong and lasting conviction is needed for these, because without it, the opposite of these, such as disrespect, cannot be prevented, and generating such a mind depends solely on repeatedly analyzing and meditating with individual analysis. For example, just as strong desire arises when many attractive characteristics are attributed to an object of attachment, and strong hatred arises when many unpleasant characteristics are contemplated about an enemy. Therefore, when meditating on these paths, it does not matter whether the appearance of the object is clear or unclear, but the mind's grasping must be strong and lasting, so analytical meditation should be done. The mind abiding on a single object
Chinese
无法安住，如果随心所欲地安住于一个所缘，就能胜任，在修习止观等情况下，如果反复观察，心就无法安住，因此必须进行安住修。这将在止观的章节中讨论。如果不了解这种方法，就说如果是智者就只应进行观察修，如果是庸才就只应进行安住修，这也是不对的，因为每个人都必须两者兼顾。智者也必须修习止观等，庸才也必须修习对善知识的强烈信心等。这两种修习方法，在经部和续部中，都说必须通过分别观察的方式进行修习，而且非常多。如果没有或很少有这种修习，就不会产生道路的命脉，即无垢的智慧，即使稍微产生，智慧也不会增长，因此道路上不会有任何进展。道路的最终目标是：如智慧中的一切智。（藏文：ཤེས་རབ་ནང་ན་ཀུན་མཁྱེན་ལྟར།）正如玛阔学派所说，在于区分一切如是和所有，不混淆的智慧。因此，如果修习道路越多，健忘症就越严重，记忆力就越迟钝，在区分取舍时，心意也变得迟钝，那么就应该清楚地知道这是走上歧途的标志。此外，如果了解三宝等的诸多功德差别，从而对它们的信心也大大增加，并且彻底理解轮回的诸多过患，从而产生厌离和厌倦，并且从多个角度看到解脱的利益，从而产生强烈的追求。并且彻底理解菩提心和六度等的 奇妙行为，从而对它们产生不可逆转的信心、意愿和精进，所有这些都依赖于通过分别观察的智慧来研究佛经的意义并进行修习，因此，有智慧的人应该对这种方法产生他人无法转移的定解。对修习方法理解非常少的人说：如果通过分别观察进行过多的研究，就会成为一心专注于一个所缘的禅定的障碍。
English
Unable to abide, if one abides at will on a single object, one can be competent. In the case of cultivating tranquility and insight, if one repeatedly examines, the mind cannot abide, therefore one must engage in abiding meditation. This will be discussed in the chapter on tranquility and insight. If one does not understand this method, and says that if one is a wise person, one should only engage in analytical meditation, and if one is a mediocre person, one should only engage in abiding meditation, this is also incorrect, because everyone must do both. Wise people must also cultivate tranquility and insight, and mediocre people must also cultivate strong faith in spiritual friends, etc. Both of these methods of cultivation, in both the Sutra and Tantra sections, say that one must cultivate through the method of separate observation, and there are very many. If there is no or little of this cultivation, the life force of the path, the stainless wisdom, will not arise, and even if it arises slightly, the wisdom will not increase, therefore there will be no progress on the path. The ultimate goal of the path is: Like omniscience in wisdom. As the Makhol school said, it lies in distinguishing all suchness and all, the wisdom that does not confuse. Therefore, if the more one cultivates the path, the more severe the forgetfulness becomes, the more dull the memory becomes, and the more dull the mind becomes in distinguishing what to take and what to abandon, then one should clearly know that this is a sign of going astray. Furthermore, if one understands the many different qualities of the Three Jewels, etc., and thereby one's faith in them greatly increases, and one thoroughly understands the many faults of samsara, thereby generating renunciation and weariness, and one sees the benefits of liberation from many angles, thereby generating a strong pursuit. And thoroughly understand the Bodhicitta and the six perfections, etc. The wonderful actions, and thereby generate irreversible faith, desire, and diligence towards them, all of these depend on studying the meaning of the scriptures through the wisdom of separate observation and cultivating them, therefore, those with intelligence should generate a definite understanding of this method that others cannot transfer. Those who have very little understanding of the method of cultivation say: If one does too much research through separate observation, it will become an obstacle to the samadhi of one-pointedness on a single object.