Tibetan
བར་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་སྐྱེས་པའོ། །ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི། སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་སོ་སོར་དཔྱད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྐྱེས་པའོ། །དེ་ལྟར་བསླབ་པ་གསུམ་གྱིས་རྒྱུད་དུལ་བར་བྱས་པའི་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཙམ་དང་ལྡན་པས་མི་ཆོག་གི །ལུང་གི་ཡོན་ཏན་དང་ཡང་ལྡན་ དགོས་པས་ལུང་གིས་ཕྱུག་ཅེས་པ་ནི། སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ལ་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་ཞལ་ནས། ཐེག་ཆེན་གྱི་བླ་མ་བྱ་བ་བཤད་པ་ན་འབྱམས་ཀླས་པར་གོ་བ་སྐྱེད་ལ་ལག་ཏུ་ལེན་པ་ན་བསྟན་པའི་ཐ་མ་ལ་གང་ཕན་དང་ཐད་ཀར་དོན་དུ་གང་འགྱུར་སྟོན་པ་ཞིག་དགོས་གསུང་ངོ་། །དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཆོས་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའམ། ཡང་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པ་གཙོ་བོར་བཟུང་སྟེ། དེ་མེད་ནའང་ལུང་རིགས་ཀྱིས་རྟོགས་པས་ཀྱང་འགྲུབ་གསུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ལུང་རྟོགས་དང་ལྡན་ཡང་སློབ་མ་ལས་དམན་པ་དང་མཉམ་པས་མི་ཆོག་པས་ཡོན་ཏན་ལྷག་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། མཛའ་བཤེས་ཀྱི་ཚོམས་ལས། དམན་པ་བསྟེན་པས་མི་དག་ཉམས་འགྱུར་ཞིང༌། །ཐད་ཀར་བབ་པ་བསྟེན་པས་སོ་ན་གནས། །གཙོ་བོ་བསྟེན་པས་དམ་པ་ཐོབ་འགྱུར་བ། །དེ་ཕྱིར་བདག་པས་གཙོར་གྱུར་བསྟེན་པར་བྱ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང༌། །ཤེས་རབ་ཆེས་མཆོག་ལྡན་པ་ཡི། །གཙོ་བོ་གང་ཡིན་དེ་བསྟེན་ན། །གཙོ་བོ་བས་ཀྱང་ཆེས་གཙོར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕུ་ཆུང་བས་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་གསན་ཙ་ན་དེ་ལ་ནི་ང་ཡར་བལྟ་བ་ཡིན་གསུང་བ་དང༌། མཐའ་བཞིའི་ཞལ་ནས། ང་ནི་རྭ་སྒྲེང་བའི་རྒད་པོ་དེ་རྣམས་ལ་མིག་རྟེན་བྱེད་གསུང་བ་ལྟར། ཡོན་ཏན་ལྷག་ པ་ལ་མིག་ཡར་བལྟ་བ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་དྲུག་པོ་དེ་ནི་རང་གིས་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །ལྷག་མ་ནི་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཏེ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། ཐུབ་རྣམས་སྡིག་པ་ཆུ་ཡིས་མི་འཁྲུ་ཞིང༌། །འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཕྱག་གིས་མི་སེལ་ལ། །ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་གཞན་ལ་སྤོ་མིན་ཏེ། །ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་བསྟན་པས་གྲོལ་བར་མཛད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། གཞན་ལ་ལམ་མ་ནོར་བར་བསྟན་ནས་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་མ་གཏོགས་པ་སྡིག་པ་ཆུས་འཁྲུ་བ་སོགས་བྱར་མེད་དོ། །དེ་ལ་ཆོས་བཞི་ལས། སྨྲ་མཁས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་བཀྲི་བའི་རིམ་པ་ལ་མཁས་ཤིང་དོན་གདུལ་བྱའི་བློ་ལ་སྐྱེལ་བ་ལ་གཟོ་བའོ། །བརྩེ་བ་ནི། ཆོས་སྟོན་པའི་ཀུན་སློང་དག་པ་སྟེ་རྙེད་བཀུར་
Chinese
处于中间的等持的学法产生了。近寂是，依靠心能胜任的寂止，对正确的意义各自进行观察，智慧的学法产生了。这样通过三种学法调伏相续，仅仅具有证悟的功德是不够的。还必须具有教证的功德，所以说教证丰富是指，具有对三藏等的大量听闻。格西敦巴的口中说，讲解大乘的上师时，要生起广阔的理解，在实践时，需要一位能指出对教法的末期有何利益，以及直接成为意义的是什么的上师。证悟那本身是，智慧的特别学法，证悟法无我，或者以现证那真如为主。说即使没有那个，也能通过教证和理证来成就。这样即使具有教证和证悟，因为比学生低下或相等是不行的，所以需要一种更殊胜的功德。如《亲友书》中说：依止低下者，不净会转为衰败，依止平等者，停留在原地，依止殊胜者，会获得殊胜，因此自己应当依止殊胜者。戒律近寂和，智慧极殊胜的，谁是殊胜者就依止谁，会比殊胜者更殊胜。因为这样说的缘故。普琼瓦听闻大德们的传记时说，我就是仰视他们。玛吉的口中说：我就是以热振巴的那些老者作为榜样。像这样，需要仰视更殊胜的功德。像这样，这六法是自己获得的功德。其余的是随顺他人的功德，那又是如经中所说：诸佛不以水洗罪，不以手除有情苦，不将自己证悟移于他，于法性谛说示令解脱。如是所说，除了为他人无误地指示道路而随顺之外，用水洗罪等是做不到的。在那四法中，善于言说是，对于如何引导的次第善巧，并且努力将意义传递到所化众生的心中。慈爱是，说法者的意乐清净，也就是不贪图利敬。
English
The training of meditative stabilization in the intermediate state arises. Near pacification is, relying on the calm abiding that the mind is capable of, individually examining the correct meaning, the training of wisdom arises. Thus, it is not enough to have only the qualities of realization that have tamed the mind through the three trainings. One must also possess the qualities of scripture, so being rich in scripture means having extensive learning in the three baskets and so on. Geshe Tonpa said, when explaining the actions of a Mahayana lama, one must generate vast understanding, and when putting it into practice, one needs someone who can point out what benefits the end of the teachings and what directly becomes meaningful. Realizing that itself is, the special training of wisdom, realizing the selflessness of phenomena, or mainly taking the realization of that very nature as the main thing. He said that even without that, it can be accomplished through scriptural and logical reasoning. Thus, even if one has scripture and realization, it is not enough to be inferior or equal to the student, so one needs a more excellent quality. As it says in the Collection of Friends: By relying on the inferior, impurity turns into decay, by relying on the direct, one remains in place, by relying on the superior, one will obtain excellence, therefore one should rely on the superior as the master. Morality is near pacification, and wisdom is most excellent, whoever is the master, rely on him, and he will become more excellent than the master. Because of this reason. Phuchungwa said that when he heard the biographies of the holy ones, he would look up to them. Magzhi said: I use those old men of Radrengba as examples. Like this, one needs to look up to more excellent qualities. Like this, these six dharmas are the qualities that one has obtained oneself. The rest are the qualities of following others, and that is as it is said in the scriptures: The Buddhas do not wash away sins with water, nor do they remove the suffering of beings with their hands, nor do they transfer their own realization to others, but they liberate by showing the truth of the Dharma. As it is said, apart from showing the path to others without error and following them, it is impossible to wash away sins with water and so on. Among those four dharmas, being skilled in speaking is, being skilled in the order of how to guide, and striving to convey the meaning to the minds of the trainees. Love is, the pure intention of the Dharma teacher, that is, not being greedy for gain and respect.
Tibetan
སོགས་ལ་མི་བལྟ་བར་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་སྟོན་པའོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས་སྤྱན་སྔ་ལ། ལི་མོའི་བུ། ཅི་ཙམ་པའི་ཆོས་བཤད་ཅིག་བྱས་ཏེ་ལེགས་སོ་གཅིག་ཀྱང་བདག་གིར་བྱེད་མ་མྱོང༌། འགྲོ་བ་ཉམ་ཐག་པ་མིན་པ་མེད་གསུང་བ་འདྲ་བ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་པར་གདའ། བརྩོན་བཅས་ནི། གཞན་གྱི་དོན་ལ་སྤྲོ་བ་བརྟན་པའོ། །སྐྱོ་བ་སྤངས་པ་ནི། ཡང་ཡང་འཆད་པས་མི་ངལ་བ་སྟེ་འཆད་པའི་དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པའོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། བསླབ་པ་གསུམ་དང་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་སྙིང་བརྩེ་བ་ལྔ་གཙོ་བོ་ཡིན། ངེད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ཞང་བཙུན་ཀུན་ལ་མང་དུ་ཐོས་པའང་མེད་སྐྱོ་བ་བཟོད་པའང་མེད་པས་གླ་བོ་དྲིན་དུ་ གཅགས་པ་རེ་བྱེད་པའང་མེད་དེ་སྔ་མ་ལྔ་ཡོད་པས་དྲུང་ན་སུ་ཡོད་པ་ལ་ཕན། གཉན་སྟོན་ལ་སྨྲ་མཁས་པ་ཡེ་མེད་ཡོན་བཤད་རེ་བྱེད་པའང་འདི་ཀུན་གྱིས་ད་རེས་མི་གོ་སྙམ་པ་ལས་མི་ཤེས་ཏེ་ལྔ་པོ་ཡོད་པས་སུ་ཉེ་བ་ལ་ཕན་གསུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་བསླབ་པ་རྣམས་ལ་བསྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་མེད་པར་དེ་དག་གི་བསྔགས་པའམ་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པས་རང་གི་འཚོ་བ་བསྒྲུབ་པ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་སུ་མི་འོས་ཏེ། ཙན་དན་གྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པས་འཚོ་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཙན་དན་དོན་དུ་གཉེར་བ་འགའ་ཞིག་གིས་ཁྱོད་ལ་དེ་ཡོད་དམ་ཞེས་སྨྲས་པ་ན་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་འདྲ་བར། དོན་མེད་པར་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཕྱི་མའི་དུས་ལ་དགེ་སློང་ནི། །སྡོམ་པ་མེད་པ་མང་པོ་དག །མང་དུ་ཐོས་པ་དག་འདོད་འགྱུར། །ཚུལ་ཁྲིམས་བསྔགས་པ་བརྗོད་བྱེད་ལ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད། །ཅེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་རབ་རྣམ་གྲོལ་གསུམ་ལའང་དེ་ལྟར་གསུངས་ནས། ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ལ་ལ་དག །ཙནྡན་དག་ནི་འདི་འདྲ་སྟེ། །སྤོས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིད་འོང་ཞེས། །ཙན་དན་དག་གི་ཡོན་ཏན་བརྗོད། །དེ་ནས་མི་གཞན་ལ་ལ་ཡིས། །དེ་ལྟར་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་ཡི། །ཙན་དན་ཅུང་ཟད་བསྲེལ་ཏམ་ཞེས། །སྐྱེས་བུ་ལ་ལས་དེ་དྲིས་ན། །སྐྱེས་བུ་དེ་ལ་སླར་སྨྲས་པ། །གང་གིས་འཚོ་བར་བྱེད་པ་ཡི། །སྤོས་ཀྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་དེ། །སྤོས་དེ་ང་ལ་མེད་ཅེས་སྨྲ། །དེ་བཞིན་རྣལ་ འབྱོར་མི་བརྩོན་པ། །ཚུལ་ཁྲིམས་བསྔགས་པས་འཚོ་བ་དག །ཕྱི་མའི་དུས་ན་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། །དེ་དག་ལ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་མེད། །ཅེས་ལྷག་མ་གསུམ་ལ༌ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་གྲོལ་བསྒྲུབ་པའི་བླ་མ་ནི་གཏན་གྱི་འདུན་མའི་རྩ་བ་ཡིན་པས། བླ་མ་བ
Chinese
等等，不看這些，而是以慈愛和悲憫之心來教導。博朵瓦對先師說：「里莫之子啊，我講了這麼多的法，卻連一句『好』都沒有得到。需要講一些像是『沒有眾生不是可憐的』這樣的話才行。」精進是指對他人的利益有堅定的熱情。捨棄懈怠是指反覆講述而不感到疲倦，也就是能忍受講述的艱辛。博朵瓦說：「三學、證悟和五種慈愛是主要的。我們的老師香尊昆既沒有廣聞博學，也不能忍受懈怠，甚至沒有把僕人的恩情 放在心上，但因為有前面五種，所以對身邊的人有益。年敦不擅長說話，做一些功德的宣講，也只是想著『這些大家都聽不懂吧』，除此之外什麼也不知道，但因為有這五種，所以對親近的人有益。」這樣看來，不致力於修持學處，而是靠讚揚或稱讚它們的功德來維持生計的人，不適合做善知識。就像有些人靠讚揚旃檀來維持生計，如果有人問他：「你有旃檀嗎？」他卻回答沒有，這就像是沒有意義，只剩下空話一樣。如《三摩地王經》所說：「末世之時，比丘眾，無戒律者甚眾多，多聞之人欲增盛，尸羅讚歎而宣說，然於尸羅不實行。」像這樣，關於三摩地、智慧、解脫也同樣說了。又如：「譬如有人如是言，此旃檀木極佳妙，香氣悅意甚可喜，讚歎旃檀勝功德。次有他人如是問，如是讚歎功德者，汝有少分旃檀耶，彼人聞已復如是，彼以讚香而活命，彼香於我實是無。如是瑜伽不精進，末世尸羅讚活命，彼等之身無尸羅。」其餘三者也如是宣說。因此，成就解脫的上師是究竟願望的根本，所以上師
English
etc., without looking at these, but teaching with love and compassion. Potowa said to the former teacher, "Son of Limo, I have taught so much Dharma, but I have not received even one 'good'. It is necessary to say something like 'There is no sentient being who is not pitiful'." Diligence means having a firm enthusiasm for the benefit of others. Abandoning laziness means not getting tired of repeatedly explaining, that is, being able to endure the hardships of explaining. Potowa said, "The three trainings, realization, and the five kinds of love are the main things. Our teacher Xiangzun Kun neither had extensive learning nor could he endure laziness, and he did not even take the kindness of the servant to heart, but because he had the previous five, he was beneficial to those around him. Nyenton is not good at speaking, and only thinks when giving some merit lectures, 'Everyone probably doesn't understand these', and doesn't know anything else, but because he has these five, he is beneficial to those who are close to him." In this way, those who do not devote themselves to practicing the trainings, but maintain their livelihood by praising or extolling their merits, are not suitable to be spiritual friends. Just as some people maintain their livelihood by praising sandalwood, if someone asks him, "Do you have sandalwood?" but he answers no, this is like being meaningless, only empty words remain. As the Samadhiraja Sutra says: "In the time of the degenerate age, the monks, those without precepts are very many, those who have heard much desire to increase, they praise and proclaim morality, but they do not practice morality." In this way, it is also said about samadhi, wisdom, and liberation. Also, for example: "It is like someone saying, this sandalwood is extremely wonderful, its fragrance is pleasing and very delightful, praising the excellent qualities of sandalwood. Then another person asks, 'You who praise such qualities, do you have a small portion of sandalwood?' That person hears this and replies, 'He who lives by praising incense, that incense is truly not with me.' Likewise, the yoga practitioner is not diligent, in the degenerate age he lives by praising morality, those bodies do not have morality." The remaining three are also spoken of in the same way. Therefore, the guru who accomplishes liberation is the root of ultimate aspiration, so the guru