Tibetan
་ཡང༌ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་ལས། གང་ཞིག་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་མེད་པའི། །སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་ལས་འདས་ཤིང༌། །ཏིང་འཛིན་བདེ་བའི་བདག༌ཉིད་ཅན། །བསྐལ་པར་གཡོ་བ་མེད་པར་གནས། །དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ངེས་གྲོལ་མིན། །དེ་ལས་སླར་ཡང་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་རྦ་ཀློང་ལས། །འདས་པ་ལྟ་བུར་བྱུང་གྱུར་ལ། །འབད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་རིང་མི་གནས། །མཁའ་ལ་ལྡིང་བའི་བྱ་དང་མཚུངས། །བྱིས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མདའ་འཕངས་ལྟར། །དེ་ནི་ལྟུང་བའི་མཐའ་ཅན་ཡིན། །མར་མེ་རིང་དུ་འབར་བ་དག །སྐད་ཅིག་རེ་རེར་འཇིག་པ་ལྟར། །འདུ་བྱེད་ཡོངས་འགྱུར་ཞེས་པ་ཡི། །སྡུག་བསྔལ་དག་གིས་ཉེ་བར་གཙེས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་རིགས་ལྔའམ་དྲུག་གི་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་དང་སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམས་ནས། འཁོར་བ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བར་བྱས་ན་དེ་ལྟར་འཁོར་བའི་རྒྱུ་གང་གིས་བྱས་སྙམ་དུ་རྒྱུ་ལ་རྟོག་པ་འབྱུང་བས། གཉིས་པ་ཀུན་འབྱུང་གི་སྒོ་ནས་འཁོར་བའི་འཇུག་རིམ་བསམ་པ་ལ་གསུམ། ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱེ་ཚུལ། དེས་ལས་གསོག་ཚུལ། འཆི་འཕོ་བ་དང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། འཁོར་བ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ལ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་དགོས་ཀྱང༌། ཉོན་མོངས་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་མེད་ན་སྔར་བསགས་ཀྱི་ལས་བགྲང་ལས་འདས་ པ་ཡོད་ཀྱང་རླན་དང་ས་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ས་བོན་གྱིས་མྱུ་གུ་མི་འགྲུབ་པ་བཞིན་དུ། ལས་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་མེད་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མྱུ་གུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཉོན་མོངས་ཡོད་ན་ལས་སྔར་བསགས་མེད་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་གསར་དུ་བསགས་ནས་ཕུང་པོ་ཕྱི་མ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྲིད་པའི་སྲེད་ལས་རྣམ་བརྒལ་བའི། །ལས་གཞན་འཕེན་ནུས་མ་ཡིན་ཏེ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང༌། སྲེད་པ་ནི། །ཡོད་ན་སླར་ཡང་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་གལ་ཆེ་ལ། དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཤེས་པ་ལ་རག་ལས་པས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་བཞི། ཉོན་མོངས་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་དང༌། ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་དམིགས་སོ། །དང་པོ་ལ་ཉོན་མོངས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཆོས་གང་འབྱུང་བ་ན་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་འབྱུང་སྟེ། དེ་བྱུང་བས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་འབྱུང་བ་དེ་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར
Chinese
又，在《集会语》中说：无论是有色还是无色的众生，超越了痛苦和痛苦，拥有禅定安乐的自性，安住于劫中而不动摇。然而，这也不是真正的解脱，还会再次堕落。从恶趣的痛苦波涛中，似乎已经解脱出来，即使努力，也无法长久安住，如同在空中飞翔的鸟儿。如同孩童用尽全力射出的箭，最终必然坠落。如同长久燃烧的灯火，每一瞬间都在熄灭。所谓的“行皆变坏”的痛苦，不断地逼迫着我们。如是说。因此，思维五或六道众生的共同和各自的痛苦，从而对轮回生起厌离心。如果这样，就会思考是什么导致了轮回，从而对轮回的因生起探究。第二，从集起的角度思维轮回的流转次第，分为三部分：烦恼的生起方式、烦恼造业的方式、死亡、转生和结生的方式。第一，轮回成就的因是业和烦恼，但烦恼是主要的。因为如果没有烦恼，即使有过去积累的无数业，就像没有湿气和土壤等因素的种子无法生出苗芽一样，没有烦恼作为俱生助缘，就无法生出痛苦的苗芽。如果有了烦恼，即使没有过去积累的业，也会立即新造业，从而获得后世的身体。如是，《释量论》中说：除了对存在的贪爱之外，其他的业无法投生，因为俱生助缘已经耗尽。贪爱，如果存在，还会再次产生。如是说。因此，依止烦恼的对治法非常重要，而这又依赖于了解烦恼，所以应该精通烦恼。这有四个方面：烦恼的辨识、烦恼生起的次第、烦恼的因、烦恼的过患。第一，烦恼总的体性是：在《俱舍论》中说：任何法生起时，都以极度不寂静的体性生起，即由于它的生起，心相续极度不寂静，这就是烦恼的体性。如是说。
English
Furthermore, in the words of the Assembly, it is said: "Whoever, whether with form or without form, transcends suffering and pain, possesses the nature of meditative bliss, and remains unmoving for eons, even that is not true liberation, for they will fall again. Having emerged as if from the waves of suffering in the lower realms, even with effort, they cannot remain for long, like a bird soaring in the sky. Like an arrow shot with all the strength of a child, it is destined to fall. Like a long-burning flame, it diminishes with each moment. The suffering of 'all compounded things are subject to change' constantly afflicts us." Thus it is said. Therefore, contemplating the common and individual sufferings of beings in the five or six realms, one should generate revulsion towards samsara. If so, one will contemplate what causes samsara, and thus inquiry into the cause will arise. Secondly, contemplating the process of engaging in samsara from the perspective of origination is threefold: how afflictions arise, how they accumulate karma, and how death, transference, and rebirth occur. Firstly, although both karma and afflictions are necessary for the accomplishment of samsara, afflictions are the primary factor. This is because if there are no afflictions, even if there are countless previously accumulated karmas, just as a seed cannot sprout without moisture and soil, the sprout of suffering will not arise because there is no cooperating condition for karma. However, if there are afflictions, even if there is no previously accumulated karma, one will immediately accumulate new karma and take a future body. As it is said in the Pramāṇavārttika: "No karma other than attachment to existence can project, because the cooperating factor is exhausted." And, "If craving exists, it will arise again." Thus it is said. Therefore, it is crucial to rely on the antidotes to afflictions, which depends on understanding afflictions, so one should become skilled in afflictions. This has four aspects: identifying afflictions, the order in which they arise, the causes of afflictions, and the faults of afflictions. First, the general characteristic of afflictions is: As it is said in the Abhidharmasamuccaya: "Any dharma that arises with the characteristic of being extremely unpacified, that is, because of its arising, the mindstream becomes extremely unpacified, that is the characteristic of afflictions." Thus it is said.
Tibetan
། གང་སྐྱེས་པ་ན་སེམས་རྒྱུད་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཉོན་མོངས་བཅུ་ལས། འདོད་ཆགས་ནི། ཕྱིའམ་ནང་གི་ཡུལ་སྡུག་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་དམིགས་ནས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རས་ལ་སྣུམ་ཞུགས་པ་དབྱུང་དཀའ་བ་བཞིན་དུ། འདི་ཡང་རང་གི་ དམིགས་པ་ལ་ཞེན་ཅིང་མཆེད་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་དང་དབྲལ་དཀའ་བའོ། །ཁོང་ཁྲོ་བ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་མཚོན་དང་ཚེར་མ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་རྣམས་ལ་དམིགས་ནས་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པ་སེམས་རྩུབ་མོ་ཡུལ་དེ་རྣམས་ལ་གནོད་པ་བྱ་བར་སེམས་པའོ། །ང་རྒྱལ་ནི། འཇིག་ལྟ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཕྱིའམ་ནང་གི་མཐོ་དམན་དང་བཟང་ངན་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་ཁེངས་པ་སྟེ། མཐོ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འཇུག་པའོ། །མ་རིག༌པ་ནི། བདེན་བཞི་དང་ལས་འབྲས་དང་དཀོན་མཆོག་གི་རང་བཞིན་ལ་བློ་མི་གསལ་བས་མི་ཤེས་པའི་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི། བདེན་པ་སོགས་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་ཡོད་དམ་མེད་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་པའོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ང་དང་ངའི་ཞེས་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་འཇིག་པ་ནི་མི་རྟག་པ་དང་ཚོགས་པ་ནི་དུ་མ་ཡིན་པས་འདིས་གང་ལ་ལྟ་བའི་གཞི་ནི་མི་རྟག་པ་དང་དུ་མའི་ཆོས་ཙམ་ཡིན་གྱི། རྟག་པ་དང་གཅིག་པུའི་གང་ཟག་ནི་མེད་དོ། །ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་མིང་བཏགས་སོ། །མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ནི། འཇིག༌ལྟས་གང་བཟུང་བའི་བདག་དེ་ལ་དམིགས་ནས་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་པའམ་འདི་ནས་ཕྱི་མར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཆད་པར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི། འཇིག་ ལྟ་དང་མཐར་ལྟ་དང་ལོག་ལྟ་གསུམ་གང་རུང་དང་དེ་དག་གང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ལྟ་བ་པོའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་ནི། འཆལ་ཚུལ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ཆ་བྱད་དང་ཚུལ་དང་ལུས་དང་ངག་གི་འཇུག་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང༌། གང་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་འབྱུང་བའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་སྡིག་པ་འདག་པ་དང་ཉོན་མོངས་ལས་གྲོལ་བ་དང་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་པར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ལོག་པར་ལྟ་བ་ནི། ཚེ་སྔ་ཕྱི་དང་ལས་འབྲས་སོགས་མེད་ཅེས་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང༌། དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བའི་རྒྱུར་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཉོ
Chinese
凡是生起时，使心相续极不寂静的。各自的体相上，十种烦恼中，贪欲是：缘于外或内的悦意可爱的境，而随之贪著，譬如油渗入布中难以取出一样，此亦缘于自己的 所缘而执着、蔓延，是与所缘难以分离的。嗔恚是：缘于有情众生和痛苦，以及刀剑荆棘等痛苦之处，而普遍恼害，心粗暴，心想对那些境作损害。我慢是：依于坏聚见，缘于外或内的上下和好坏，而心生骄慢，以高傲的姿态进入。无明是：对四谛和业果以及三宝的自性，心不明了而不了知的烦恼者。怀疑是：缘于真谛等三者，心想是有还是没有，是这样还是不是这样。坏聚见是：缘于近取蕴，心想是我和我的，以我与我所见之智慧烦恼者。其中，坏是无常，聚是众多，因此，以此所见的对境，仅仅是无常和众多的法而已，恒常和唯一的补特伽罗是没有的。为了显示这个道理，所以命名为坏聚见。边执见是：缘于坏聚见所执着的我，而认为是常恒坚固，或者认为从这里到后世没有相续的断灭见之智慧烦恼者。见取见是：缘于坏 聚见和边见以及邪见三者中的任何一个，以及依于这些而产生的见者的蕴，而执为殊胜的智慧烦恼者。戒禁取见是：舍弃邪戒之戒律，以及对仪轨和行为以及身语的行持作决定的禁行，以及依于这些而产生的蕴，而认为是能清净罪业和从烦恼中解脱，以及必定能从轮回中解脱的智慧烦恼者。邪见是：诽谤说没有前后世和业果等，以及执持自在和主宰等为众生之因的智慧烦恼者。
English
Whatever arises causes the mind stream to be extremely unpacified. Regarding their individual characteristics, among the ten afflictions, desire is: clinging to attractive and pleasing objects, whether external or internal, and then becoming attached to them. Just as oil seeps into cloth and is difficult to remove, so too, this clings to and spreads to its own object, making it difficult to separate from that object. Anger is: focusing on sentient beings and suffering, as well as places of suffering such as weapons and thorns, and universally tormenting oneself, with a rough mind, thinking of harming those objects. Pride is: relying on the view of the aggregates, focusing on external or internal high and low, good and bad, and becoming arrogant, entering with an attitude of superiority. Ignorance is: an affliction of not knowing, due to the mind being unclear about the four truths, the law of karma, and the nature of the Three Jewels. Doubt is: focusing on the three, such as the truth, and thinking whether it exists or not, whether it is so or not. The view of the aggregates is: focusing on the aggregates of grasping, thinking "I" and "mine," an affliction of wisdom that sees self and what belongs to self. Among these, "aggregate" is impermanent and "collection" is many, therefore, the object of view is merely impermanent and manifold dharmas. There is no permanent and singular person. It is named the view of the aggregates in order to show this. The view of extremes is: focusing on the self that is grasped by the view of the aggregates, and considering it to be permanent and unchanging, or considering it to be annihilation, without continuity from this life to the next, an affliction of wisdom. The view of holding views as supreme is: focusing on any of the three: the view of the aggregates, the view of extremes, and wrong views, and the aggregates of the one who holds views that arise from relying on these, an affliction of wisdom that holds them as supreme. The view of holding ethics and vows as supreme is: the ethics of abandoning immoral conduct, and the vows that determine the rituals and behavior, as well as the conduct of body and speech, and the aggregates that arise from relying on these, considering them to be able to purify sins and liberate from afflictions, and to certainly liberate from samsara, an affliction of wisdom. Wrong view is: denouncing and saying that there is no past or future life and no law of karma, etc., and holding the powerful and the lord, etc., as the cause of beings, an affliction of wisdom.