Tibetan
་དང་དེ་ལས་ལྡོག་པའི་གནད་རྣམས་བདེ་བར་གཤེགས་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་རྣམ་གྲོལ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ཞིང༌། ཉམས་ལེན་གྱི་འགག༌སྡོམ་ཡང་ཆེ་བས་རིམ་པ་དེ་ལྟར་དུ་སློབ་མ་འཁྲིད་དགོས་ཏེ། སྡུག་བདེན་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བ་ལ་ཞེན་ལོག་རྣལ་མ་ཞིག་མེད་ན། ཐར་པ་ཐོབ་འདོད་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྲོ་བས་ཅི་བྱས་ཀུན་འབྱུང་དུ་འགྲོ་ལ། ཀུན་འབྱུང་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལེགས་པར་མི་ཤེས་ན། འབེན་མ་མཐོང་བའི་མདའ་བརྡེག་པ་ལྟར་ལམ་གྱི་གནད་རྣམས་ཆད་ཅིང་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་བཟུང་ནས་ངལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྤང་བྱ་སྡུག་ཀུན་མ་ཤེས་ན། དེ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཐར་པའང་ངོས་མི་ཟིན་པས་ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཡང་རློམ་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དངོས་ལ་གཉིས། འཁོར་བ་སྤྱིའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་དང༌། སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་བསམ་པ། སྡུག་བསྔལ་དྲུག་བསམ་པ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། དེས་པ་འདོད་པས་ཕོངས་དང་འཆི་བ་དང༌། །ན་དང་རྒ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་ཡི། །འབྱུང་གནས་འཁོར་བ་ལ་ནི་སྐྱོ་མཛད་ཅིང༌། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལ་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་བ་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མའི་འབྱུང་གནས་སུ་སེམས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ནི། འདོད་པས་ཕོངས་པ་ལ་སོགས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་བཞི་དང་སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དོ། །བརྒྱད་པོ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྡུག་བདེན་ངོས་འཛིན་པའི་སྐབས་སུ་མདོ་སྡེ་དུ་མར་གསུངས་སོ། །འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་དམིགས་སྐོར་སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་ནི་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་རྣམས་འདིར་ཡང་བླང་བར་བྱ་ཞིང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོང་རྒྱུ་རྣམས་ལ་ནི་བློའི་མཐུ་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་བྲིས་པ་ལྟར་བསྐྱང་ལ་བློའི་མཐུ་ཆུང་ན་ལུང་འདྲེན་དོར་ནས་སྐབས་སུ་གང་བབ་པའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །འདི་རྣམས་དཔྱད་སྒོམ་ཡིན་ཀྱང་བསྒོམ་རྒྱུའི་དམིགས་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གང་ལའང་མི་བཏང་བར་སེམས་དམིགས་པ་ལ་རྒོད་པ་སོགས་དགག །གཉིད་རྨུགས་དང་བྱིང་བའི་དབང་དུ་ཡང་མི་བཏང་བར་ཤེས་པ་ཆེར་གསལ་ཞིང་དྭངས་ པའི་ངང་ནས་བྲེང་ཆགས་སུ་བསྒོམ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བཟླས་བརྗོད་དང་ནི་དཀའ་ཐུབ་སོགས། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་སྤྱད་བྱས་ཀྱང༌། །སེམས་གཞན་གཡེངས་པས་བྱས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་རིག་པས་དོན་མེད་གསུངས། །ཞེས་ཡིད་གཞན་དུ་གཡེངས་པའི་དགེ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་ཆུང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ་བསྒོམ་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམ་གྲངས་འདིས་ཀྱང་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་འབྱུང་བ་གང་ཅི་ཡང་རུང༌། དེ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་མ་གཡེངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་དོན་དང་ཆོས་ཡང་དག་པར་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་མ་གཡེངས་པའི་སེམས་ནི་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བ་ཡིན་ལ། དོན་དང་ཆོས་ནི་དོན་དང་ཚིག་སྟེ་ཡང་དག་པར་བསམས་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་བློས་དཔྱད་ཅིང་སེམས་པའོ། །དེས་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་གཉིས་དགོས་པར་བསྟན་ཏོ། །དེས་ན་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་གནས་པའི་རྩེ་གཅིག་པ་ཞི་གནས་དངོས་སམ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཞིག་དང༌། དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་སོ་སོར་དཔྱོད་པའི་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་འབྱེད་པའི་ལྷག་མཐོང་དངོས་སམ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཞིག་སྟེ་གཉིས་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌ འཕགས་པ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། བྱམས་པ། ཡང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིའམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིའམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་ཆོས་འཇིག་རྟེན་པའམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་འབྲས་བུར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་ཞི་ལྷག་དངོས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་གཉིས་མ་བྱས་ན་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཞི་ལྷག་དངོས་ཀྱི་འབྲས་བུར་འོང་བའི་ངེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་ལས་དང་པོ་སྐྱེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ནི་ལྔ་ལས། སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་པ་རྣམས་དང༌། མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཡི་དྭགས་རྣམས་དང་། མངལ་ནས་སྐྱེ་བ་རྣམས་དང་། སྒོ་ང་ལས་སྐྱེ་བ་སྟེ་བཞི་པོ་དེ་དག་ནི་སྐྱེ་བ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་དྲག་པོ་མང་པོ་དང་བཅས་པར་སྐྱེ་བའོ། །སྐྱེ་བ་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན་པས་ལས་སུ་མི་རུང་བ་དང་དབང་བསྒྱུར་བ་མ་ཡིན་ལ
Chinese
而且，从那之中相反的要点，如来已经概括了，因此对于成就解脱非常重要，而且修行的扼要总结也很重要，所以必须按照那个次第引导弟子。如果通过思维苦谛，没有对轮回产生真实的厌离，那么想要获得解脱就只是说说而已，无论做什么都会变成集谛。如果通过思维集谛，不能很好地了解轮回的根本——业和烦恼，就像没有看到目标就射箭一样，道路的要点就会缺失，并且把不是从有寂中解脱的道路当作是，那样努力就会没有结果。而且，如果不了解所断的苦和集，也就无法认识到那寂灭的解脱，因此追求解脱也只是自以为是而已。第二，实际修习苦，分为两种： 思维轮回总体的痛苦，以及思维各自的痛苦。第一种分为三种：思维八苦，思维六苦，思维三苦。第一种是：《亲友书》中说：“贫乏欲乐与死亡，以及疾病衰老等众苦，于彼生处轮回当厌离。”就像这样修习。其中，修习对轮回的厌离，就是认为它是众多痛苦的来源。痛苦是：贫乏欲乐等实际指出的四种，以及由“等”字概括的四种，总共八种。这八种是世尊在认识苦谛的时候，在许多经藏中说过的。对于中等和共同的所缘境的修习，所有共同的部分，在小的部分已经说过了，这里也应当采用。对于不共同的修习内容，如果智慧强大，就按照所写的来修习，如果智慧弱小，就舍弃引用的经文，只修习适合当时情况的意义的本质。这些是观察修，但是不要把心放到除了所修习的对境之外的任何善、不善、无记上，要防止心散乱等。也不要陷入昏沉和掉举，要在觉知非常清晰明朗的状态下，以专注的方式修习。入行论中说：念诵和苦行等，
English
Moreover, the essential points contrary to that have been summarized by the Sugata, so it is extremely important for accomplishing liberation, and the key summary of practice is also important, so disciples must be guided in that order. If, through contemplating the truth of suffering, there is no genuine renunciation of samsara, then wanting to attain liberation will just be words, and whatever is done will become the cause of suffering. If, through contemplating the truth of the origin of suffering, one does not properly understand the root of samsara—karma and afflictions—then, like shooting an arrow without seeing the target, the essential points of the path will be missed, and taking what is not the path to liberation from existence as the path, effort will be fruitless. Moreover, if one does not understand the suffering and its origin that are to be abandoned, then one will not recognize the liberation of their cessation, so the pursuit of liberation will just be arrogance. Second, the actual practice of contemplating suffering is divided into two: Thinking about the general suffering of samsara, and thinking about individual sufferings. The first is divided into three: thinking about the eight sufferings, thinking about the six sufferings, and thinking about the three sufferings. The first is: From the Letter to a Friend: "Poverty of desires and death, and diseases, old age, and other sufferings, be disgusted with samsara, the place of their origin." Like this, meditate. Among them, cultivating disgust for samsara is to think of it as the source of many sufferings. The sufferings are: the four actually indicated, such as poverty of desires, and the four summarized by the word "etc.", a total of eight. These eight were spoken by the Bhagavan in many sutras when recognizing the truth of suffering. For the cultivation of intermediate and common objects, all common parts have been explained in the small part, and should also be adopted here. For the uncommon cultivation contents, if the intelligence is strong, cultivate as written, and if the intelligence is weak, abandon the quoted scriptures and only cultivate the essence of the meaning that is appropriate to the situation. These are analytical meditations, but do not let the mind go to any virtue, non-virtue, or neutral other than the object of meditation, and prevent mental scattering, etc. Also, do not fall into dullness and agitation, but meditate in a state of clear and bright awareness, with concentration. As it says in Engaging in Bodhisattva Behavior: Recitation and asceticism, etc.,
Chinese
纵然长时勤修持，若心散乱而为之，智者言彼皆无义。如是说故，所有心散乱的善行，果报微小。又于《大乘信解品》中亦云：‘善男子，以此等种种方便，诸菩萨众于大乘生信，无论何者由大乘而生，所有一切皆应知是由不散乱之心，如实思惟义与法而生。’如是说故。其中，不散乱之心，即是不散乱于善妙之所缘。义与法，即是义与词，如实思惟，即是以各别观察之智慧，审察而思维。由此显示，一切成就功德之法，皆需此二者。因此，一切成就三乘功德，皆需心不散乱于善妙之所缘，安住于一缘之奢摩他本体，或与之随顺者；以及于善妙之所缘，各别观察，辨别如所有性与尽所有性之毗钵舍那本体，或与之随顺者，如是宣说需要二者。如是亦于 《圣解深密经》中云：慈氏，又声闻众或菩萨众或如来众，所有世间或出世间之善法，一切皆应知是止观之果。如是说故。于此，若未作止观本体及随顺者二者，则三乘之所有功德，皆成止观本体之果，则无是决定。如是，于八苦中，首先思维生苦者，有五种。生是痛苦所随逐故而痛苦者，即是：地狱有情众，以及一向痛苦之饿鬼众，与胎生者，及卵生者，此四者于出生时，皆伴随众多猛烈之苦受而生。生是恶劣处所随逐故而痛苦者，即是：三界之所有行，皆与烦恼品类相应之恶劣处所随逐，故不堪能且不自在。
English
Even if practiced diligently for a long time, if done with a distracted mind, the wise say it is meaningless. Thus, all virtuous deeds done with a distracted mind have small results. Also, in the Sutra on Cultivating Faith in the Great Vehicle, it is said: 'Sons of good family, by these various means, Bodhisattvas generate faith in the Great Vehicle. Whatever arises from the Great Vehicle, all of it should be known to arise from a non-distracted mind, truly contemplating the meaning and the Dharma.' Thus it is said. Among these, a non-distracted mind is one that does not wander from the virtuous object of focus. Meaning and Dharma are meaning and words; truly contemplating is examining and thinking with the wisdom of individual discernment. This shows that all practices for accomplishing qualities require these two. Therefore, all accomplishments of the three vehicles require a single-pointed Shamatha, either the actual entity or something in accordance with it, where the mind does not wander from the virtuous object of focus; and Vipassana, either the actual entity or something in accordance with it, which individually examines the virtuous object of focus, distinguishing the suchness and the extent of it. Thus it is said that two are needed. Likewise, in the Holy Sandhinirmocana Sutra, it is said: Maitreya, also all worldly or supramundane virtuous dharmas of the Shravakas, Bodhisattvas, or Tathagatas should be known as the fruit of Shamatha and Vipassana. Thus it is said. Here, if one does not practice both the actual entity of Shamatha and Vipassana and what accords with them, then all the qualities of the three vehicles will not necessarily become the fruit of the actual entity of Shamatha and Vipassana. Thus, among the eight sufferings, the first, contemplating the suffering of birth, has five aspects. Birth is suffering because it is accompanied by suffering, namely: the beings in hell, the always suffering pretas, those born from wombs, and those born from eggs. These four are born with many intense feelings of suffering at the time of birth. Birth is suffering because it is accompanied by a bad place, namely: all formations of the three realms are accompanied by a bad place corresponding to the category of afflictions, therefore they are not workable and not independent.