Tibetan
ར་ན་དེ་མ་ཐག་གཡང་སར་ལྟུང་བ་འགའ་གཡང་ཁ་ན་ངལ་བསོ་བ་བཞིན་ཏེ། སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས། བདེ་འགྲོར་ཡང་དང་ཡང་འོངས་ཏེ། །བདེ་བ་མང་པོ་སྤྱད་སྤྱད་ནས། །ཤི་ནས་ངན་སོང་སྡུག་བསྔལ་ནི། །ཡུན་རིང་མི་བཟད་རྣམས་སུ་ལྟུང༌། །ཞེས་དང༌། སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས་ཀྱང༌། གང་ཞིག་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་རྟག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡི། །ནང་དུ་ཞུགས་ནས་བསྟི་བ་ཙམ་ལ་བདེར་སེམས་པ། །དེ་ནི་ངེས་པར་དབང་མེད་རིམ་གྱིས་བརྒྱ་ཕྲག་ཏུ། །འགྲོ་བ་མཉམ་དང་མི་མཉམ་ཀུན་ཏུ་འཁྱམ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་འགྲོ་ལ་ཡང་ངན་འགྲོ་དང་འདྲ་བར་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། མཁས་པ་རྣམས་ལ་མཐོ་རིས་ཀྱང༌། །དམྱལ་བ་དང་མཚུངས་འཇིགས་བསྐྱེད་འགྱུར། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དེ་རྣམས་ལ། །སྲིད་གང་འཇིགས་པ་མི་བསྐྱེད་དཀོན། །ཞེས་དང༌། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པ་ལས་ཀྱང༌། འཁོར་བར་ཆགས་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་རྣམས་རྟག་ཏུ་འཁོར། །ཞེས་དང༌། སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས་ཀྱང༌། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གཏི་མུག་མུན་པ་ཤིན་ཏུ་འཐུག་པོར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་སྡུག་བསྔལ་འདུ་ཤེས་སྐྱེས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གཏི་མུག་མུན་པ་ཤིན་ཏུ་སྲབ་མོར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་འཕེལ་བ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་མེ་ལྕེ་ཤིན་ཏུ་འཕྲོ་བར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མི་སྡུག་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་འཕེལ་གྱུར་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་མེ་ལྕེ་ཤིན་ཏུ་རྩེ་གཞིལ་འགྱུར། །ཞེས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སྲིད་པའི་ཕུན་ཚོགས་ལ་བདེ་བར་འཛིན་པ་དང༌། སྡུག་པའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་གོམས་པའི་གཉེན་པོར་སྡུག༌བསྔལ་དང༌། མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱས་ན་དེ་དག་ལྡོག་ལ། མ་བསྒོམས་ན་གཏི་མུག་དང་འདོད་ཆགས་འཕེལ་ནས་སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་གསུངས་པས་སྲིད་པའི་ཉེས་དམིགས་སྒོམ་པ་གནད་དུ་ཆེའོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་ལ་བཞི། བསམ་པ་སྦྱང་བ་དངོས། དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད། དེ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ། ཐར་པར་བགྲོད་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཐར་པ་ཞེས་པ་ནི་བཅིངས་པ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་གཉིས་ནི་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་དབང
Chinese
正如一些动物立即掉入悬崖，有些则在悬崖边休息一样。《入行论》中说：“屡屡转生善趣中，享受众多安乐后，死后堕入恶趣中，感受难忍长时苦。”又如《致弟子书》中说：“进入恒常流转的轮回之轮中，仅仅安住其中便以为快乐，那必定不由自主地逐渐经历成百上千次，与同类和不同类的众生一同漂泊。”因此，对于善趣也应像对恶趣一样，生起极大的厌离心。 《四百论》中说：“智者视天界，亦如地狱畏，于彼一切处，岂有不畏耶？”又如《功德宝藏论》中说：“具有执着轮回之心者，恒常流转。”又如《致弟子书》中说：“众生生起快乐之想越多，愚痴的黑暗就越浓厚；众生生起痛苦之想越多，愚痴的黑暗就越稀薄；修习贪恋越多，贪欲的火焰就越炽盛；修习不净观越多，贪欲的火焰就越熄灭。”从无始以来，我们习惯于将有漏的圆满执为快乐，并对美好的事物妄加分别。为了对治这些习气，我们应该习惯于修习痛苦和不净观。如果修习这些，就能扭转这些习气；如果不修习，愚痴和贪欲就会增长，从而流转于轮回之中。因此，修习有漏的过患至关重要。因此，对于中士道和共同道次第的修心，分为四个方面：修习意乐的本体、意乐生起的标准、遣除对意乐的邪分别、以及确定趋向解脱之道的自性。第一方面又分为两个： 确定希求解脱之心，以及生起此心的方便。第一，解脱是指从束缚中解脱出来，而业和烦恼二者是束缚轮回的因素，这二者的控制
English
Just as some animals immediately fall into a cliff, while others rest on the edge, similarly, as stated in the Bodhisattvacharyavatara: "Having repeatedly come to the happy realms, and having enjoyed much happiness, after death, one falls into the sufferings of the lower realms, enduring unbearable suffering for a long time." Also, as stated in the Letter to a Disciple: "Entering the ever-revolving wheel of samsara, merely dwelling within it and thinking it is happiness, one will certainly, involuntarily, gradually experience hundreds and thousands of times, wandering with beings of the same and different kinds." Therefore, one should generate great renunciation towards the happy realms as well, just as towards the lower realms. As stated in the Four Hundred Verses: "The wise see even the heavens as fearful as hell; in all places, is there any existence that does not generate fear?" Also, as stated in the Collection of Precious Qualities: "Those with minds attached to samsara constantly wander." Also, as stated in the Letter to a Disciple: "The more beings generate the thought of happiness, the thicker the darkness of ignorance becomes; the more beings generate the thought of suffering, the thinner the darkness of ignorance becomes; the more one cultivates attachment, the more the flames of desire blaze; the more one cultivates the contemplation of impurity, the more the flames of desire are extinguished." From beginningless time, we have been accustomed to grasping at the perfections of existence as happiness and to superimposing beauty on things. To counteract these habits, we should become accustomed to cultivating the contemplation of suffering and impurity. If we cultivate these, we can reverse these habits; if we do not cultivate them, ignorance and desire will increase, and we will wander in samsara. Therefore, cultivating the faults of existence is crucial. Therefore, for the mind training in the common path of the intermediate being, there are four aspects: the actual training of intention, the measure of its arising, the elimination of wrong conceptions about it, and the determination of the nature of the path to liberation. The first aspect is further divided into two: Identifying the mind seeking liberation, and the means of generating it. First, liberation means freedom from bondage, and karma and afflictions are the two factors that bind us to samsara, the control of these two
Tibetan
་གིས་ཁམས་ཀྱི་དབང་གིས་འདོད་ཁམས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དང་། འགྲོ་བས་ཕྱེ་ན་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ལྔའམ་དྲུག་དང་། སྐྱེ་གནས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མངལ་ལ་སོགས་པ་བཞིར་ཕུང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བ་ནི་བཅིངས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་ལས་གྲོལ་བ་ནི་ཐར་པའོ། །དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ནི་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློའོ། །ཐར་པ་དེ་ཡང་ལས་ཉོན་གྱི་འདུ་བྱེད་བྱུང་ནས་ཞིག་པ་ལ་མི་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་པ་རྣམས་དུས་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པ་ནི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཉེན་པོ་མ་སྐྱེས་ན་མ་འོངས་པར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བ་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལོག་པའོ། །གཉིས་པ་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ནི། དཔེར་ན་སྐོམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བ་ལ་ཐོབ་འདོད་བྱུང་བ་དེ་སྐོམ་པས་གདུངས་པ་ལ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པ་བཞིན་དུ། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོའི་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཐར་པ་ལ་ཐོབ་འདོད་འབྱུང་བ་ཡང་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པས། སྲིད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ནས་དེ་ལ་འདོར་འདོད་ཀྱི་བློ་མ་སྐྱེས་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཞི་བ་ལ་ཐོབ་ འདོད་མི་འབྱུང་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གང་ལ་འདིར་སྐྱོ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཞི་གུས་ག་ལ་ཡོད། །རང་ཁྱིམ་ལ་བཞིན་སྲིད་པ་ནི། །འདི་ནས་འབྱུང་བའང་བྱ་བ་དཀའ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐར་པ་དོན་གཉེར་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་སྒོ་ནས་བསམ་པ་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བདེན་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་འཁོར་བའི་འཇུག་རིམ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བདེན་བདེན་བཞིའི་ཐོག་མར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བསྟན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་འབྱུང་ནི་རྒྱུ་དང་སྡུག་བདེན་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ཀུན་འབྱུང་སྔ་ལ། སྡུག་བདེན་འཕྱི་བ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་གྱི་རིམ་པ་དེ་དང་མི་མཐུན་པར། དགེ་སློང་དག །འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ། །འདི་ནི་ཀུན་འབྱུང་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤེ་ན། དེ་ལ་སྟོན་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས་ལྡོག་སྟེ་གསུངས་པ་ལ་ནི་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་ཆེན་པོ་ཡོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ཡང་གང་
Chinese
以界（藏文）的势力，将欲界等三界，以行者来分，有天等五或六道，以生处之门来说，有胎生等四种，将蕴聚相续连接起来是束缚的自性，因此从中解脱就是解脱。想要获得它，就是希求解脱之心。而那个解脱，也不是指业和烦恼的造作生起后消失，因为已出生者不会停留在第二时，不依赖于修习对治等因缘，一切都会不费力气地解脱，这样会有过失。因此，如果对治没有生起，未来就会相续连接，对治生起的力量使相续连接断绝。第二，生起它的方法是，例如，止息口渴的痛苦而生起想要获得（止渴）的愿望，依赖于看到被口渴折磨的不悦之相一样，想要获得使近取蕴的痛苦得以平息的解脱，也依赖于见到近取蕴是痛苦自性的过患。如果修习轮回的过患后，没有生起想要舍弃它的心，就不会生起想要平息痛苦的愿望。如《四百论》所说：何人于此处，无有厌离心，彼人岂能有，寂静之敬意？如自家一般，若耽著有情，从此处解脱，亦是极困难。因此，生起希求解脱的方法有两种：从痛苦和集起的角度思维，以及从十二缘起的角度思维。第一种又分为两种：思维苦谛轮回的过患，以及思维集起轮回的次第。第一种又分为两种：阐释苦谛在四圣谛中首先宣说的密意，以及实际修习痛苦。第一种是：集起是因，苦谛是其果，因此集起在前，苦谛在后，那么，为什么世尊不按照事物本身的顺序，而说：诸比丘，此乃苦之圣谛，此乃集起之圣谛呢？对此，导师颠倒因果顺序而宣说，其中有巨大的实修要点，因此没有过失。那又是怎样
English
Through the power of realms (kham gyi dbang gis), the desire realm and the other three realms; if divided by travelers, there are five or six realms such as gods; in terms of the gateway of birth, there are four such as womb-born. Connecting the aggregates in continuity is the nature of bondage, so liberation from that is liberation. Wanting to attain that is the mind that seeks liberation. That liberation is not merely the cessation of actions and afflictions arising, because those who are born do not remain in the second moment. Since it does not depend on causes such as cultivating antidotes, everyone would be liberated without effort, which would be a fault. Therefore, if the antidote does not arise, there will be a connection in the future. The power of the antidote arising reverses the connection. Second, the method of generating that is, for example, just as the desire to obtain relief from the suffering of thirst depends on seeing the undesirable aspect of being tormented by thirst, so too, the desire to obtain liberation, which is the near pacification of the suffering of the aggregates of grasping, also depends on seeing the faults of the aggregates of grasping, which are of the nature of suffering. If, after contemplating the faults of existence, the mind of wanting to abandon it does not arise, the desire to pacify that suffering will not arise. As the Four Hundred Verses says: "Whoever here has no aversion, How could that person have respect for peace? Like one's own home, if one is attached to existence, It is also very difficult to be liberated from here." Therefore, there are two methods for generating the desire for liberation: thinking from the perspective of suffering and origin, and thinking from the perspective of the twelve links of dependent origination. The first is divided into two: thinking about the faults of the suffering truth of samsara, and thinking about the order of engagement in the origin of samsara. The first is divided into two: explaining the intention of the suffering truth being taught first among the four truths, and actually meditating on suffering. The first is: origin is the cause and suffering truth is its result, so origin comes first and suffering truth comes later. So why did the Bhagavan not conform to the order of things themselves, and say: Monks, this is the noble truth of suffering, this is the noble truth of origin? In response, the Teacher taught in reverse order of cause and effect, which has a great point of practice, so there is no fault. And how is that?