Tibetan
ཞེ་ན་འདི་ལྟར། གདུལ་བྱ་རང་ཉིད་ལ་ཐོག་མར་འཁོར་བ་ལས་ཐར་འདོད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞིག་མ་སྐྱེས་ན་རྩ་བ་ཆད་པས་དེ་ཐར་པར་ཇི་ལྟར་འཁྲིད། དེས་ན་ཐོག་མར་གདུལ་བྱ་མ་རིག་པའི་མུན་པས་བསྒྲིབས་ནས་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བསླུས་པ་ལ། བཞི་བརྒྱ་པ་ ལས། སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་འདི་ལ་མཐའ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡོད་མིན་ན། །བྱིས་ཁྱོད་འདིར་ནི་བྱིང་བ་ལ། །འཇིགས་པ་ཅིས་ན་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འདི་ནི་ཡང་དག་པར་ན་བདེ་བ་མ་ཡིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ཞེས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་དུ་མ་གསུངས་ནས་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་དགོས་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཐོག་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་རང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོར་ལྷུང་བ་མཐོང་ནས་དེ་ལས་ཐར་བར་འདོད་པ་ན་སྡུག༌བསྔལ་དེ་བཟློག་དགོས་པར་མཐོང་ལ་དེ་ཡང་རྒྱུ་མ་བཟློག་ན་མི་ལྡོག་པར་ཤེས་ནས། དེའི་རྒྱུ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་སྙམ་དུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པས་དེའི་འོག་ཏུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་ལས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་དུ་ཤེས་པའི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཤེས་པ་སྐྱེས་ཤིང་བདག་འཛིན་ཡང་བཟློག་ནུས་པར་མཐོང་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་འགགས་པའི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བར་ཡི་དམ་འཆའ་བས་དེའི་འོག་ཏུ་འགོག་པའི་བདེན་པ་གསུངས་སོ། །འོ་ན་སྡུག་བདེན་བསྟན་པ་ན་ཐར་པ་ལ་འདོད་པ་སྐྱེ་བས་སྡུག་བདེན་གྱི་འོག་ཏུ་འགོག༌བདེན་སྟོན་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་འགོག་པ་ལ་ཐོབ་ན་སྙམ་པའི་ཐར་འདོད་ཡོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ངོས་མ་ཟིན་ཅིང༌། རྒྱུ་དེ་བཟློག་ནུས་སུ་མ་མཐོང་བས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་དུ་ ཐར་པ་ལ་ཐོབ་བྱར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐར་པ་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ན་དེར་འགྲོ་བའི་ལམ་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་པས་ལམ་བདེན་ཐ་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ནད་ནི་ཤེས་བྱ་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་སྤང་བྱ་ལ། །བདེར་གནས་ཐོབ་བྱ་སྨན་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ལྟར། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་དེ་འགོག་པ་དང་དེ་བཞིན་ལམ། །ཤེས་བྱ་སྤང་བྱ་རེག་པར་བྱ་ཞིང་བསྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེན་བཞི་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཀུན་ཏུ་ལན་དུ་མར་གསུངས་ཤིང༌། འཁོར་བར་འཇུག་པ
Chinese
那么就这样。如果对于所化众生自身，最初没有生起不颠倒的出离轮回之意，那么根本断绝，如何引导其获得解脱？因此，首先所化众生被无明的黑暗遮蔽，将轮回的圆满视为痛苦，被颠倒的认知所迷惑。《四百论》中说：痛苦的海洋，如果不是在一切方面都存在，那么孩子们沉溺于此，为何不会产生恐惧？如是说。这实际上不是安乐而是痛苦。如是宣说了诸多痛苦的形态，必须生起厌离心，因此最初宣说了苦谛。之后，当自己见到沉溺于痛苦的海洋，想要从中解脱时，便会见到必须遣除痛苦，并且知道如果不遣除因，痛苦就不会消失。于是心想那是什么样的因呢？从而了知集谛，因此在苦谛之后宣说了集谛。之后，生起了了知集谛的智慧，即轮回的痛苦是由有漏的业所生，业也是由烦恼所生，烦恼的根本是执我，并且见到也能遣除执我，于是立誓要现证痛苦止息的灭谛，因此在集谛之后宣说了灭谛。那么，在宣说苦谛时，就会生起对解脱的渴望，因此在苦谛之后宣说灭谛是合理的，如果这样认为，没有过失。因为那时虽然有想要获得寂灭之灭谛的解脱之意，但尚未认识痛苦之因，并且没有见到能够遣除那个因，因此不会认为必须现证灭谛，因为不会将解脱执为可获得之物。如是，当认为必须现证解脱之灭谛时，便会心想通往那里的道路是什么呢？从而进入道谛，因此最后宣说了道谛。如是，《宝性论》中说：当知疾病当断病因，安乐之所当得如药当服。痛苦、因以及彼之灭，以及如是道，当知、当断、当证、当修。如是说。因此，四谛在大小乘中都多次宣说，并且是进入轮回的……
English
So, it is like this. If the trainees themselves do not initially generate an undeluded intention to be liberated from samsara, then the root is severed, so how can they be led to liberation? Therefore, initially, the trainees are obscured by the darkness of ignorance, and they are deceived by the perverted view that holds the perfections of samsara as happiness, which is suffering. The Four Hundred says: If this ocean of suffering does not exist in all aspects, then why do children, drowning in it, not generate fear? As it is said. This is truly not happiness but suffering. Thus, having explained the various aspects of suffering, it is necessary to generate weariness, therefore, the truth of suffering is explained first. Then, when one sees oneself drowning in the ocean of suffering and desires to be liberated from it, one sees that suffering must be reversed, and one knows that it will not be reversed if the cause is not reversed. Then, one wonders what kind of cause it is, and thus one comes to know the truth of the origin, so the truth of the origin is explained after that. Then, the wisdom of knowing the truth of the origin arises, that the suffering of samsara is produced by contaminated karma, and that karma is produced by afflictions, and that the root of afflictions is self-grasping, and when one sees that self-grasping can also be reversed, one vows to realize the cessation of suffering, so the truth of cessation is explained after that. Now, if the truth of suffering is taught, a desire for liberation will arise, so it is reasonable to teach the truth of cessation after the truth of suffering, if you think so, there is no fault. Because at that time, although there is a desire for liberation, thinking 'if only I could attain the cessation of suffering,' the cause of suffering has not been identified, and it has not been seen that the cause can be reversed, so one does not think that cessation must be realized, because one does not grasp liberation as something to be attained. Thus, when one thinks that the cessation of liberation must be realized, one wonders what the path to go there is, and thus one enters the truth of the path, so the truth of the path is explained last. Thus, the Uttaratantra says: Disease is to be known, the cause of disease is to be abandoned, the state of bliss is to be attained, medicine is to be taken. Suffering, its cause, its cessation, and likewise the path, are to be known, abandoned, realized, and cultivated. As it is said. Therefore, the four truths are taught many times in all the great and small vehicles, and are the means of entering samsara...