Tibetan
་དྲིལ་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ནི་གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་གདམས་ངག་ཏུ་མི་འཆར་བར་མ་ཟད། དེ་དག་ལ་ཕྱིའི་གོ་རྒྱ་གཅོད་པ་ཙམ་དུ་མཐོང་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་ནས་བཤད་པའི་བརྗོད་བྱ་དེ་དག་ནི་ཕལ་ཆེར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་དགོས་པ་ཤ་སྟག་ཏུ་སྣང་ལ། དེ་ཡང་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚེ་དོར་ན་དེ་དག་ལ་གདམས་པའི་མཆོག་ཏུ་མཐོང་བའི་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ། དེ་དག་གདམས་པའི་མཆོག་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་དག་མཛད་པ་ལས་ལྷག་པའི་གདམས་ངག་མཁན་པོ་སུ་ཞིག་གིས་རྙེད། དེ་ལྟར་མདོ་སྡེ་ ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་གདམས་ངག་ཏུ་ཤར་ན། རྒྱུད་སྡེ་ཟབ་མོ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་གཞུང་ལུགས་ཆེན་མོ་རྣམས་ཀྱང་ཚེགས་མེད་པར་གདམ་ངག་ཏུ་ཤར་ནས་དེ་དག་ལ་གདམས་པའི་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ངེས་པ་སྐྱེས་ཏེ། དེ་རྣམས་གདམ་ངག་དངོས་མིན་པའི་ཆོས་རྒྱབ་ཙམ་དུ་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་རྣམས་ལྷག་མ་མེད་པར་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་རྙེད་པ་ནི། གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་གདམས་པའི་མཆོག་ཡིན་ཀྱང་ཡོངས་སུ་མ་སྦྱངས་པའི་གང་ཟག་ལས་དང་པོ་པས་ནི་དམ་པའི་མན་ངག་ལ་མ་བརྟེན་པར་དེ་དག་ལ་ཞུགས་ཀྱང་དགོངས་པ་མི་རྙེད་ལ། རྙེད་དུ་ཆུག་ཀྱང་དུས་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་དང་ཚེགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ལ་ལྟོས་སོ། །བླ་མའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ན་ནི་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གདམས་པ་འདིས་ནི་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གནད་ལ་ངེས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་སྟེར་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚུལ་ནི་སྐབས་རྣམས་སུ་རྒྱས་པར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཉེས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་རང་འགགས་སུ་འགྲོ་བ་ནི། པདྨ་དཀར་པོ་དང་བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་ནས་བཤད་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཐམས་ཅད་དངོས་དང་བརྒྱུད་པས་འཚང་རྒྱ་བའི་ཐབས་སྟོན་པར་མ་གོ་བར། འགའ་ཞིག་འཚང་རྒྱ་བའི་ཐབས་དང་འགའ་ཞིག་འཚང་རྒྱ་བའི་གེགས་སུ་བཟུང་ནས་བཟང་ངན་དང་རིགས་མི་རིགས་དང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་དུ་ཕྱེ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་འདི་ལ་སློབ་དགོས་ ལ་འདི་ལ་སློབ་མི་དགོས་སོ་ཞེས་དོར་བྱར་བཟུང་ན་ཆོས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་འཐག་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ། དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བའི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ནི་ཕྲའོ། །འཇམ་དཔལ། གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པའི་བཀའ་ལ་ལ་ནི་བཟང་བར་འདུ་ཤེས་ལ། ལ་ལ་ནི་ངན་པར་འདུ་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་སྤོང་བའོ། །གང་ཆོས་སྤོང་བ་དེས་ཆོས་སྤངས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྐུར་
Chinese
如果只是口头上念诵而不去实修，不仅不能使伟大的经典显现为窍诀，而且会认为那些经典只是对外在知识的限制，从而舍弃它们。因为那些伟大的经典所讲述的内容，几乎都需要依靠各自的分别智慧去分析研究。如果修行时抛弃了这些内容，又怎么能生起认为它们是窍诀之精华的定解呢？如果它们不是窍诀之精华，那么又有哪位窍诀大师能够找到比它们更殊胜的窍诀呢？如果这样，深奥而广大的经部，连同其注释，能够显现为窍诀，那么深奥的密续部，连同其注释的伟大论典，也能毫不费力地显现为窍诀，从而生起认为它们是窍诀之精华的定解。这样，认为它们仅仅是并非窍诀正行的法之附庸的邪见，就能彻底消除。轻松获得佛陀的密意：虽然包含注释的经典是窍诀之精华，但对于尚未完全修习的初学者来说，如果不依靠上师的口诀，即使投入其中也无法获得密意。即使能够获得，也需要极其漫长的时间和极其巨大的努力。如果依靠上师的口诀，就能轻松地证悟。这个窍诀能够轻松地给予对佛语和论典要点的定解，其方式将在各个章节中详细阐述。重大恶行自然停止：正如《白莲花经》和《谛者品》中所说，如果不理解佛陀的一切教诲都是直接或间接地指示成佛的方法，而是将某些视为成佛的方法，某些视为成佛的障碍，从而区分好坏、种类是否相同、大乘小乘，认为菩萨应该学习这个，不应该学习那个，从而舍弃某些内容，就会成为舍弃佛法。在《总摄一切分别经》中说：文殊，舍弃正法的业障是微小的。文殊，如果有人认为如来所说的教诲有些是好的，有些是坏的，这就是舍弃佛法。谁舍弃佛法，他因舍弃佛法而诽谤如来。
English
If one merely recites them orally without putting them into practice, not only will the great scriptures not appear as key instructions, but one will also see those scriptures as merely limiting external knowledge, and thus abandon them. Because the contents of those great scriptures almost all need to be analyzed and studied by their respective discriminating wisdoms. If these contents are abandoned during practice, how can one generate the conviction that they are the essence of key instructions? If they are not the essence of key instructions, then what key instruction master can find a key instruction more excellent than them? If so, if the profound and vast Sutra Pitaka, together with its commentaries, can appear as key instructions, then the profound Tantra Pitaka, together with the great treatises of its commentaries, can also effortlessly appear as key instructions, thereby generating the conviction that they are the essence of key instructions. In this way, the wrong views that consider them merely as appendages to the Dharma that are not the actual practice of key instructions will be completely eliminated. Easily obtaining the Buddha's intention: Although the scriptures containing commentaries are the essence of key instructions, for a beginner who has not fully practiced, even if he engages in them without relying on the oral instructions of the guru, he will not be able to obtain the intention. Even if he can obtain it, it will require an extremely long time and extremely great effort. If one relies on the oral instructions of the guru, one will easily realize it. This key instruction can easily give certainty about the key points of the Buddha's words and treatises, and the way in which this is done will be explained in detail in each chapter. Major misdeeds naturally cease: As stated in the "White Lotus Sutra" and the "Chapter on the Truthful One," if one does not understand that all the Buddha's teachings directly or indirectly indicate the method of attaining Buddhahood, but instead regards some as methods of attaining Buddhahood and some as obstacles to attaining Buddhahood, thereby distinguishing between good and bad, whether the types are the same, and the Greater and Lesser Vehicles, thinking that Bodhisattvas should study this and should not study that, thereby abandoning certain contents, one will become one who abandons the Dharma. In the "Sutra Compendium of All Distinctions," it says: Manjushri, the obscuration of the karma of abandoning the sacred Dharma is slight. Manjushri, if someone thinks that some of the teachings spoken by the Tathagata are good and some are bad, this is abandoning the Dharma. Whoever abandons the Dharma, by abandoning the Dharma, slanders the Tathagata.
Tibetan
པ་འདེབས་པ་ཡིན། དགེ་འདུན་ལ་ངན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རིགས་པའོ་འདི་ནི་མི་རིགས་པའོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཆོས་སྤོང་བའོ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་གསུངས་པའོ། །འདི་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་གསུངས་པའོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཆོས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་གསུངས་པའོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཆོས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཆོས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་སྤངས་ན་དེའི་ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། གང་གིས་འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་ནི། །མཆོད་རྟེན་ཐམས་ཅད་བཤིག་བྱེད་པས། །གང་གིས་མདོ་སྡེ་སྤོང་བྱེད་པའི། །སྡིག་པ་དེ་ནི་ཆེས་ཁྱད་འཕགས། །གང་གིས་གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་ཀྱི། །དགྲ་བཅོམ་བསད་པར་གྱུར་པ་བས། །གང་གིས་མདོ་སྡེ་སྤོང་བྱེད་པའི། །སྡིག་པ་དེ་ནི་ཆེས་ཁྱད་འཕགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྤྱིར་ཆོས་སྤོང་འབྱུང་བ་ལ་སྒོ་མང་དུ་ སྣང་ནའང་སྔར་བསྟན་པའི་སྒོ་འདི་ཆེ་ཤོས་སུ་སྣང་བས་འབད་པས་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་གྱི་ངེས་པ་རྙེད་པ་ཙམ་གྱིས་བཟློག་པར་འགྱུར་བས་ཉེས་སྤྱོད་རང་འགགས་སུ་འགྲོ་བའོ། །ངེས་པ་དེ་ནི་བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་དང་དམ་པའི་ཆོས་པདྨ་དཀར་པོ་མང་དུ་བལྟས་པ་ལས་བཙལ་བར་བྱ་ཞིང༌། ཆོས་སྤོང་གི་སྒོ་གཞན་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་འཐག་པ་བསྡུས་པའི་མདོ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཆེ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ལ་ཉན་བཤད་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ལ་གསུམ། ཉན་པའི་ཚུལ་དང༌། བཤད་པའི་ཚུལ་དང༌། མཇུག་ཏུ་ཐུན་མོང་དུ་བྱ་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཆོས་ཐོས་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ། ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་པ། ཉན་པའི་ཚུལ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཐོས་པའི་ཚོམས་ལས། ཐོས་པས་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཐོས་པས་སྡིག་ལས་ལྡོག་པར་བྱེད། །ཐོས་པས་དོན་མ་ཡིན་པ་སྤོང༌། །ཐོས་པས་མྱ་ངན་འདས་པ་འཐོབ། །ཅེས་དང༌། ཇི་ལྟར་ཁྱིམ་ནི་ལེགས་གཡོགས་པ། །མུན་པས་ཁེབས་པའི་ནང་ཞུགས་ན། །གཟུགས་རྣམས་ཡོད་པར་གྱུར་ཀྱང་ནི། །མིག་ལྡན་བཞིན་དུ་མི་མཐོང་བ། །དེ་བཞིན་འདི་ན་རིགས་སྐྱེས་པའི། །མི་ནི་བློ་གྲོས་ལྡན་གྱུར་ཀྱང༌། །སྡིག་པ་དང་ནི་དགེ་བའི་ཆོས། །མ་ཐོས་བར་དུ་ཤེས་མི་འགྱུར། །མིག་ལྡན་མར་མེ་ཡོད་པ་ཡིས། །གཟུགས་རྣམས་མཐོང་བ་ཇི་ལྟ་བར། །དེ་བཞིན་དགེ་དང་སྡིག་པའི་ཆོས། །ཐོས་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌།
Chinese
是造罪业。是对僧众恶语相向。如果说“这是正理，这不是正理”，就是舍法。如果说“这是为菩萨们说的”，如果说“这是为声闻们说的”，就是舍法。如果说“这是为独觉佛们说的”，就是舍法。如果说“这不是菩萨们的学处”，就是舍法。如是说。舍法的话，那样的罪过非常严重，如《三摩地王经》中说：何人于此赡部洲，所有佛塔皆拆毁，何人舍弃诸经藏，其罪尤为超胜彼。何人如恒河沙数，尽杀一切诸罗汉，何人舍弃诸经藏，其罪尤为超胜彼。如是说。一般来说，舍法产生之门虽然显现很多，但先前所示之门显现为最大，因此应当努力断除。那也是仅仅获得如先前所示之定解就能遮止，因此罪行自然止息。那个定解应当从《谛者品》和《妙法莲华经》中多多寻求，而舍法之其他门应当从《集一切法经》中了解。对于具有二大的法如何听闻讲说，有三：听闻之理，讲说之理，以及结尾共同应为之理。第一，有三：思维听法之利益，对法和说法者生起恭敬，以及听闻之真实行持。第一是，《听闻品》中说：听闻能知诸法，听闻能从罪业中返回，听闻能舍弃非义，听闻能获得寂灭。如是说。犹如房屋善加覆盖，进入黑暗笼罩的内部，即使诸色存在，也如盲人般无法看见。同样，此地种姓高贵的，人即使具有智慧，如果未听闻罪恶和善妙之法，也无法知晓。犹如盲人拥有灯火，能看见诸色一样，同样，通过听闻能辨别善恶之法。如是说。
English
It is creating negative karma. It is speaking ill of the Sangha. If one says, "This is reasonable, this is not reasonable," it is abandoning the Dharma. If one says, "This was spoken for the sake of Bodhisattvas," if one says, "This was spoken for the sake of Hearers," it is abandoning the Dharma. If one says, "This was spoken for the sake of Solitary Buddhas," it is abandoning the Dharma. If one says, "This is not the training of Bodhisattvas," it is abandoning the Dharma. Thus it is said. If one abandons the Dharma, the fault is extremely heavy. As it is said in the Samadhiraja Sutra: Whoever in this Jambudvipa, destroys all the stupas, whoever abandons the Sutras, their sin is especially superior. Whoever, like the sands of the Ganges, kills all the Arhats, whoever abandons the Sutras, their sin is especially superior. Thus it is said. In general, although there appear to be many doors for the arising of abandoning the Dharma, this door shown earlier appears to be the greatest, therefore one should strive to abandon it. That is also because merely obtaining the ascertainment as shown earlier will cause it to be averted, therefore the misdeed will naturally cease. That ascertainment should be sought from the chapter on the Truthful One and by viewing the White Lotus of the Good Dharma extensively, and the other doors of abandoning the Dharma should be understood from the Sutra Compendium of All Dharmas. Regarding how to listen to and explain the Dharma that possesses the two greatnesses, there are three: the manner of listening, the manner of explaining, and the manner of what should be done in common at the end. First, there are three: contemplating the benefits of hearing the Dharma, generating respect for the Dharma and the speaker of the Dharma, and the actual conduct of listening. The first is: From the Collection of Hearers: By hearing, one will know all dharmas. By hearing, one will turn away from sin. By hearing, one will abandon what is meaningless. By hearing, one will attain Nirvana. Thus it is said. Just as a house is well covered, and one enters inside covered by darkness, even though forms exist, one cannot see them like someone with eyes. Similarly, in this world, even if a person born into a good family is intelligent, they will not know the Dharma of sin and virtue until they have heard it. Just as someone with eyes can see forms with a lamp, similarly, one can clearly understand the Dharma of virtue and sin through hearing. Thus it is said.