Tibetan
གསུང༌། ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་སྨན་པ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས་བཞག་པ་ནི། དཔེར་ན། རླུང་མཁྲིས་ལ་སོགས་པའི་ནད་ཚབས་པོ་ཆེས་བཏབ་པ་ན་སྨན་པ་མཁས་པ་འཚོལ། དེ་དང་ཕྲད་པ་ན་དགའ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་ཅི་ཟེར་ཉན་གུས་པས་བསྙེན་བཀུར་བ་ལྟར། ཆོས་སྟོན་པའི་བཤེས་གཉེན་ལའང་དེ་ལྟར་འཚོལ་བ་དང་རྙེད་ནས་ཁུར་དུ་མི་འགྲོ་བར་རྒྱན་དུ་འཛིན་ཏེ་ཅི་གསུང་བསྒྲུབ་ཅིང་གུས་པས་བསྙེན་བཀུར་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པ་ལས། དེ་ལྟ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་དམ་པ་འཚོལ་བ་ཡི། །བསམ་པ་དྲག་ལྡན་མཁས་པས་ང་རྒྱལ་ངེས་བཅོམ་སྟེ། །ནད་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་གསོ་ཕྱིར་སྨན་པ་བསྟེན་པ་ལྟར། །གཡེལ་བ་མེད་པར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ལ་སྨན་གྱི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་ནི། ནད་པས་སྨན་པས་སྦྱར་བའི་སྨན་ལ་གཅེས་སྤྲས་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་ལྟར། ཆོས་སྨྲ་བས་གསུངས་པའི་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ལ་གལ་པོ་ཆེར་མཐོང་ནས་འབད་པ་དུ་མས་གཅེས་སྤྲས་སུ་འཛིན་ཅིང་བརྗེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཆུད་འཛའ་བར་མི་བྱེད་པའོ། །ནན་ཏན་ཉམས་སུ་བླང་བ་ལ་ནད་འཚོ་བའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ནི། ནད་པས་སྨན་པས་སྦྱར་བའི་སྨན་མ་འཐུངས་ན་ནད་ཞི་མི་ནུས་པར་མཐོང་ནས་འཐུང་བ་ལྟར། ཆོས་སྨྲ་བས་བསྟན་པའི་གདམས་པ་ཉམས་སུ་མ་བླངས་ན་ཆགས་སོགས་གཞོམ་མི་ནུས་པར་མཐོང་ནས་ནན་ཏན་གྱིས་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱེད་ཀྱི། ཉམས་ལེན་མེད་པར་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་གསོག་པའི་ཚིག་ལྷུར་མི་ལེན་པའོ། །དེ་ཡང་མཛེ་ཅན་ལག་པ་དང་རྐང་པ་ཆད་པ་ལ་སྨན་ཐུན་རེ་རེ་གཉིས་གཉིས་བསྟེན་པས་ཅིར་ཡང་མི་འགྱུར་བ་ལྟར། འོ་སྐོལ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ནད་གཞི་ཚབས་ཅན་གྱིས་ཐེབས་པ་ལ་གདམས་ངག་གི་དོན་ལན་རེ་རེ་གཉིས་གཉིས་ཙམ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མི་ཆོག་པས། ལམ་གྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ཅིང་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་འབད་འཚལ་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཙནྡྲ་གཽ་མིས་བཤགས་བསྟོད་ལས། དེར་ཡང་རྒྱུན་དུ་སེམས་ནི་རྣམ་རྨོངས་ལ། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་ནད་གཞི་སྟེན་བྱེད་ཅིང༌། །མཛེ་ཅན་རྐང་པ་ ལག་པ་ཆད་པ་ལ། །ཐང་འགའ་སྨན་བསྟེན་པ་ཡིས་ཅི་བགྱིར་མཆི། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་ལ་ནད་པ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་སྟེ། དེ་ཡོད་ན་གཞན་རྣམས་ཀྱང་འབྱུང་ལ། དེ་ཚིག་ཙམ་དུ་སོང་ན་ཉོན་མོངས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དུ་གདམས་པའི་དོན་མི་བསྒྲུབ་པར་ཉན་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་
Chinese
说：对于说法者抱持如医生的观念，例如，当罹患风胆等重病时，会寻找高明的医生。与医生相遇时，会非常高兴，听从医生的话，恭敬地侍奉医生。同样，对于说法善知识，也要如此寻找，找到后不要视为负担，而要视为庄严，遵照他的话去做，恭敬地侍奉他。如《积聚功德宝》中所说：因此，寻求殊胜菩提者，应以强烈的意愿，由智者彻底摧毁我慢。如同病患为了痊愈而依止医生一样，不放逸地依止善知识。因为这样说的缘故。 对于随教，生起如药物的观念，就像病人珍视医生配制的药物一样。对于说法者所说的教诫和随教，要非常重视，以多种努力来珍视，不要因遗忘等而浪费。对于努力修持，要生起如治疗疾病的观念，就像病人认为不服用医生配制的药物就无法治愈疾病而服用一样。对于说法者所说的教诫，如果不修持，就无法摧毁贪欲等，因此要努力修持。不要不修持，只收集许多名相的言辞。就像麻风病人手脚残缺，服用一两剂药物也无济于事一样。我们从无始以来，就被烦恼的重病所折磨，仅仅修持一两遍教诫的意义是不够的。因此，为了圆满道的各个部分，要以分别慧来观察，像流水一样努力。如大学者旃扎果弥在《忏悔赞》中所说：即使如此，心总是愚昧无知，长期以来一直依赖疾病。对于麻风病人手脚残缺，服用几次药物又能做什么呢？就像这样。因此，对自己抱持如病人般的观念非常重要。如果有了这种观念，其他观念也会随之产生。如果仅仅停留在口头上，就不会为了消除烦恼而去实践教诫的意义，而仅仅是听闻而已。
English
Says: To regard the Dharma speaker as a doctor is like this: For example, when suffering from severe illnesses such as wind and bile disorders, one seeks a skilled doctor. When one meets such a doctor, one is overjoyed, listens to what the doctor says, and respectfully attends to the doctor. Similarly, one should seek a Dharma-teaching spiritual friend in the same way, and upon finding one, not regard them as a burden but as an adornment, carrying out their instructions and respectfully attending to them. As it says in "Gathering Precious Qualities": Therefore, those who seek supreme enlightenment should, with strong intention, have their pride thoroughly destroyed by the wise. Just as a gathering of patients relies on a doctor for healing, one should rely on a spiritual friend without distraction. This is why it is said. To cultivate the perception of teachings as medicine is like a patient greatly cherishing the medicine prescribed by a doctor. One should see the instructions and subsequent teachings of the Dharma speaker as very important, cherish them with much effort, and not waste them through forgetfulness and the like. To diligently practice, one should cultivate the perception of treating illness, just as a patient sees that if they do not take the medicine prescribed by the doctor, the illness cannot be cured, and so they take it. If one does not practice the instructions given by the Dharma speaker, one sees that one cannot subdue attachment and so forth, and therefore one diligently practices. One should not merely accumulate many categories of words without practice. Just as a leper with severed hands and feet will not be changed by taking one or two doses of medicine, we have been afflicted by the severe disease of afflictions since beginningless time, and it is not enough to practice the meaning of the instructions just once or twice. Therefore, in order to perfect all parts of the path, one should examine with discriminating wisdom and strive like the flow of a river. As the great teacher Chandra Gomi said in "Confession Praise": Even so, the mind is always deluded, and for a long time it has relied on disease. What can a few doses of medicine do for a leper with severed hands and feet? It is like that. Therefore, it is very important to have the perception of oneself as a patient. If one has this perception, other perceptions will also arise. If it remains only in words, one will not practice the meaning of the instructions in order to eliminate afflictions, but will only listen.
Tibetan
འགྱུར་བས། སྨན་པ་བཙལ་ནས་སྨན་མི་འཐུང་བར་སྨན་སྦྱོར་བ་ཁོ་ན་ལྷུར་བླངས་ན་ནད་པ་ནད་ལས་མི་ཐར་བ་དང་འདྲ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། མི་དག་ན་ཞིང་ལུས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། །ལོ་གྲངས་མང་པོ་རེས་འགའ་མ་ཐར་བ། །དེ་ནི་ཡུན་རིང་ནད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པས། །ནད་རྣམས་གསོ་བའི་ཕྱིར་ཡང་སྨན་པ་བཙལ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་དེ་ཡིས་བཙལ་བ་ཡིས། །སྨན་པ་མཁས་ཤིང་རིག་པ་དེ་རྙེད་དེ། །དེས་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་ཉེ་བར་བཞག་ནས་ནི། །སྨན་འདི་བཏང་བར་གྱིས་ཞེས་བྱིན་པ་དང༌། །སྨན་མང་བཟང་ཞིང་ཕངས་པ་དེ་བླངས་ནས། །ན་བ་འཚོ་བར་འགྱུར་བའི་སྨན་མི་འཐུང༌། །སྨན་པས་མ་ལན་སྨན་གྱིས་མ་ཉེས་ཏེ། །ནད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཉེས་པ་ཡིན། །དེ་བཞིན་བསྟན་པ་འདི་ལ་རབ་བྱུང་སྟེ། །སྟོབས་དང་བསམ་གཏན་དབང་པོ་ཀུན་རིག་ནས། །བསྒོམ་པ་ལ་ནི་མངོན་པར་བརྩོན་མི་བྱེད། །རིགས་པར་མི་བརྩོན་ག་ལ་མྱ་ངན་འདའ། །ཞེས་དང༌། ངས་ནི་རབ་ཏུ་བཟང་པོའི༌ཆོས་བཤད་ཀྱང༌། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཐོས་ནས་ཡང་དག་མ་སྤྱད་ན། །ནད་པ་སྨན་གྱི་རྐྱལ་པ་ཐོགས་པ་དག །བདག་གི་ནད་ནི་གསོ་ བར་མི་ནུས་བཞིན། །ཞེས་དང༌། སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། ལུས་ཀྱིས་འདི་དག་སྤྱད་པར་བྱ། །ཚིག་ཙམ་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་འགྲུབ། །སྨན་དཔྱད་བཀླགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ནད་པ་དག་ལ་ཕན་འགྱུར་རམ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ནན་ཏན་ལ་ནི་ནད་སེལ་བའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ནན་ཏན་ནི། བཤེས་གཉེན་གྱི་གདམས་པའི་བླང་དོར་གྱི་གནས་རྣམས་ལ་ལག་ལེན་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བྱེད་པ་ལ་ཤེས་དགོས་ཤིང༌། དེ་ལ་ཐོས་དགོས་པ་དང་ཐོས་ནས་ཤེས་པར་བྱས་པའི་དགོས་པའང་བྱེད་པ་ཡིན་པས། ཐོས་པའི་དོན་ལ་ནུས་པ་དང་བསྟུན་པའི་ལག་ལེན་རེ་གནད་དུ་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། ཐོས་པའི་ཚོམས་ལས། གལ་ཏེ་ཐོས་པ་མང་གྱུར་ཀྱང༌། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་མི་སྡོམ་ན། །དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕྱིར་སྨད་ཅིང༌། །དེ་ཡི་ཐོས་པ་ཕུན་སུམ་མིན། །གལ་ཏེ་ཐོས་པ་ཉུང་གྱུར་ཀྱང༌། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་སྡོམ་བྱེད་ན། །དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕྱིར་བསྔགས་ཤིང༌། །དེ་ཡི་ཐོས་པ་ཕུན་སུམ་འགྱུར། །གང་ཞིག་ཐོས་པ་ཉུང་བ་དང༌། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་མི་སྡོམ་པ། །དེ་ནི་གཉི་གའི་ཕྱིར་སྨད་ཅིང་། །དེ་ཡི་བརྟུལ་ཞུགས་ཕུན་སུམ་མིན། །གང་ཞིག་མང་དུ་ཐོས་པ་དང༌། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་སྡོམ་བྱེད་པ། །དེ་ནི་གཉི་གའི་ཕྱིར་བསྔགས་ཤིང༌། །དེ་ཡི་བརྟུལ་ཞུགས་ཕུན་སུམ་འགྱུར། །ཞེས་ དང་
Chinese
因此，就像病人不去吃医生开的药，而只是专注于配药，就无法从疾病中解脱出来一样。《三昧王经》中说：“人们生病，身体是痛苦的，多年来有时无法解脱。这是因为长期被疾病困扰，为了治疗疾病，也寻找医生。一次又一次地寻找，找到了精通医术的医生。医生也以慈悲之心，给予了‘服用此药’的指示，拿了许多珍贵的好药，却不吃能治病的药。这不是医生的错，也不是药的错，而是病人自己的错。同样，对于这个教法，虽然出家了，通晓力量、禅定和根基，却不努力修行。不努力于正理，又怎么能解脱痛苦呢？”又说：“我虽然宣说了极好的法，但你听了之后却没有如实地实践，就像病人拿着药囊，却不能治好自己的病一样。”又，《入行论》中也说：“应当用身体来实践这些，光说有什么用？仅仅阅读医典，对病人有什么好处呢？”因此，要对精进产生消除疾病的认识。这里所说的精进，就是将善知识的教诲中应该取舍之处付诸实践。而要实践，就必须了解；要了解，就必须听闻；听闻之后了解的必要也是为了实践。因此，对于听闻的意义，根据自己的能力进行实践，这一点至关重要。就像《听闻品》中所说：“如果听闻很多，却不能很好地守护戒律，那是因为戒律而受到指责，他的听闻并不圆满。如果听闻很少，却能很好地守护戒律，那是因为戒律而受到赞扬，他的听闻变得圆满。如果听闻很少，又不能很好地守护戒律，那是因为两者都受到指责，他的行为并不圆满。如果听闻很多，又能很好地守护戒律，那是因为两者都受到赞扬，他的行为变得圆满。”
English
Therefore, just as a sick person who does not take the medicine prescribed by the doctor, but only focuses on compounding the medicine, cannot be liberated from the illness, it is said in the Samadhiraja Sutra: "People are sick, and the body is suffering, and sometimes they cannot be liberated for many years. This is because they are troubled by illness for a long time, and they also seek a doctor to cure the illness. Again and again they seek, and they find a doctor who is skilled in medicine. The doctor also, with a compassionate heart, gives the instruction, 'Take this medicine,' and takes many precious and good medicines, but does not take the medicine that can cure the illness. It is not the doctor's fault, nor the medicine's fault, but the patient's own fault. Likewise, for this teaching, although one has renounced, and knows all the powers, meditations, and faculties, one does not strive to practice. If one does not strive for reason, how can one be liberated from suffering?" It is also said, "Although I have proclaimed the excellent Dharma, if you hear it but do not practice it accordingly, it is like a sick person holding a bag of medicine, but unable to cure his own illness." Also, in the Bodhicaryavatara, it is said, "These things should be practiced with the body. What is the use of merely speaking? Does merely reading medical texts benefit the sick?" Therefore, one should generate the recognition of diligence as eliminating illness. The diligence spoken of here is to put into practice the points of what should be adopted and abandoned from the instructions of the spiritual friend. And to practice, one must understand; to understand, one must hear; and the necessity of understanding after hearing is also for practice. Therefore, it is crucial to put into practice each of the meanings of what is heard, according to one's ability. Just as it is said in the Chapter on Hearing: "If one hears a lot, but does not keep the precepts well, then one is blamed for the sake of the precepts, and one's hearing is not perfect. If one hears little, but keeps the precepts well, then one is praised for the sake of the precepts, and one's hearing becomes perfect. If one hears little, and does not keep the precepts well, then one is blamed for both, and one's conduct is not perfect. If one hears a lot, and keeps the precepts well, then one is praised for both, and one's conduct becomes perfect."