Tibetan
བ་འོང་ངམ། ཆོས་ནས་དང་དེ་སྐད་བཤད་དེ། ད་ལྟ་ཡུལ་དུས་ཀྱིས་དེ་ཙུག་མི་བཏུབ། འདི་ཙུག་བྱེད་དགོས་ཟེར་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རས་སུ་ལིང་གིས་བོར་ནས་རང་ཤེས་ཅིག་གི་ཐོག་ཏུ་ཁྱུག་གིས་འགྲོ་བ་ཡིན་གསུང་སྟེ། མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བ་ཚིག་ཙམ་ལ་འཁྲུལ་བ་མིན་པ། ཡིད་ནང་དུ་ལོག་ནས་ཞིབ་ཏུ་བརྟགས་ན་ཤིན་ཏུ་མད་པར་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡང་ཡང་བསམས་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ངེས་ཤེས་ཅི་འདྲོངས་ལ་འབད། དེ་བྱུང་ན། དེ་གང་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་དང་ཆོས་དེ་སྒྲུབ་པའི་དགེ་འདུན་ལ་ཡང་ངེས་པ་དེ་དང་འདྲ་བ་རེ་འོང་བས་སྐྱབས་འགྲོ་གནད་དུ་འགྲོ་ལ། དེ་མེད་ན་ནི་ལམ་གཞན་ལྟ་ཞོག །སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིད་འཁུལ་བ་ཡང་འོང༌ས་མེད་དོ། །ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་གུས་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་ཅན་འདི་ནི། ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་འགོག་པ་དང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་སྐྱོན་སྤངས་པ་དང་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་མངོན་དུ་བྱས་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའོ་སྙམ་དུ་ དྲན་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས། གང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དག་ནི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ཆོས་ལས་སྐྱེས་པ་ཆོས་ཀྱི་བགོ་སྐལ་ལ་སྤྱོད་པ། ཆོས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ། ཆོས་བདག་པོར་གྱུར་པ། ཆོས་ལས་བྱུང་བ། ཆོས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ། ཆོས་ལ་རྟོན་པ། ཆོས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །དགེ་འདུན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ། གཙོ་བོ་ནི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དྲན་ཏེ་དེ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་དྲན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས། དགེ་འདུན་ནི་ཆོས་སྨྲ་བ། ཆོས་སྤྱོད་པ། ཆོས་སེམས་པ། ཆོས་ཀྱི་ཞིང༌། ཆོས་འཛིན་པ། ཆོས་ལ་རྟོན་པ། ཆོས་ལ་མཆོད་པ། ཆོས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ། ཆོས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་བ། ཆོས་སྤྱོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ། རང་བཞིན་གྱིས་དྲང་བ། རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ། སྙིང་རྗེ་བའི་ཆོས་ཅན། སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ། རྟག་ཏུ་དབེན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་བ། རྟག་ཏུ་ཆོས་ལ་གཞོལ་བ། རྟག་ཏུ་དཀར་པོ་སྤྱོད་པའོ་སྙམ་མོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཁྱད་པར་ཤེས་པས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་ནི། བསྡུ་བ་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ནང་ཕན་ཚུན་གྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའོ། །འདི་ལ་དྲུག་ལས། མཚན་ཉིད་ལས་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ནི། སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ནི། མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུ
Chinese
那可以吗？从法来说是那样说的，现在因为时地不允许那样做，说必须这样那样做，就把佛的教言完全抛弃，迅速奔向自以为是的地方。如果不加以考察，就会被悦耳的言辞所迷惑，如果反过来在内心仔细考察，就会觉得非常可笑。因此，要反复思念佛的功德，从内心深处努力生起定解。如果生起了定解，那么对于佛从何而来的法，以及修持此法的僧伽，也会生起同样的定解，这样皈依就变得有意义了。如果没有定解，就不要说其他的道路了，就连皈依也无从谈起。法的功德是：以恭敬佛为因，想到这位具有无量功德的佛，是从现证和修习经教之法（ལུང་གི་ཆོས་，agama）和证法之法（རྟོགས་པའི་ཆོས་，adhigama），断除过失和成就功德的自性之灭谛和道谛中产生的， 应当忆念。如《法句经》所说：诸佛世尊具有无量无边的功德，他们是从法而生，享用法的利益，由法所化，以法为主人，从法而生，以法为行境，依靠法，由法成就。僧伽的功德中，主要是有圣者僧伽，他们也是忆念法的功德，并通过如理修持而忆念。如《法句经》所说：僧伽是说法者，行法者，思法者，法的田地，持法者，依靠法者，供养法者，行法之事者，以法为行境者，具足行法者，自性正直者，自性清净者，具有慈悲之法者，具有慈悲者，常住寂静之行境者，常时倾心于法者，常时行持白净之行者。等等。如是说。通过了解差别而皈依，如《摄事品》所说，是指了解三宝之间的差别而皈依。这有六种，其中，从体性上的差别来说，佛宝是现证圆满菩
English
Is that okay? According to the Dharma, that's what is said, but now, because the time and place don't allow it, saying that it must be done this way or that way, they completely abandon the Buddha's teachings and quickly rush to what they think is right. If you don't examine it, you will be deceived by pleasant words, but if you turn back and examine it carefully in your heart, you will find it very ridiculous. Therefore, you should repeatedly think about the Buddha's qualities and strive to generate conviction from the bottom of your heart. If that arises, then the same conviction will arise for the Dharma from which the Buddha came, and for the Sangha who practice that Dharma, so taking refuge becomes meaningful. If there is no conviction, then let alone other paths, even taking refuge is out of the question. The qualities of the Dharma are: taking reverence for the Buddha as the cause, thinking that this Buddha with infinite qualities arises from manifesting and cultivating the Dharma of scripture (ལུང་གི་ཆོས་，agama) and the Dharma of realization (རྟོགས་པའི་ཆོས་，adhigama), the truth of cessation and the truth of the path, which are the nature of abandoning faults and accomplishing qualities, One should remember. As it says in the Collection of Righteous Dharma: Those Buddhas, the Bhagavat, have infinite and boundless qualities. They are born from the Dharma, enjoy the benefits of the Dharma, are transformed by the Dharma, have the Dharma as their master, are born from the Dharma, have the Dharma as their field of activity, rely on the Dharma, and are accomplished by the Dharma. The qualities of the Sangha are mainly the noble Sangha, who also remember the qualities of the Dharma and remember it through practicing it properly. As it says in the Collection of Righteous Dharma: The Sangha are those who speak the Dharma, practice the Dharma, think about the Dharma, the field of the Dharma, those who hold the Dharma, rely on the Dharma, offer to the Dharma, do the work of the Dharma, have the Dharma as their field of activity, are fully endowed with practicing the Dharma, are naturally upright, naturally pure, have the Dharma of compassion, have compassion, constantly abide in a solitary field of activity, constantly incline towards the Dharma, and constantly practice white purity. And so on. It is said. Taking refuge by knowing the difference, as it says in the Compendium of Topics, refers to taking refuge by knowing the difference between the Three Jewels. There are six of these, of which, in terms of the difference in nature, the Buddha Jewel is the actualized perfect Bodhi.
Tibetan
བ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། ཆོས་དཀོན་མཆོག་ནི། དེའི་འབྲས་བུ་དང༌། དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ནི། གཞན་གྱི་མན་ ངག་གིས་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །འཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། རིམ་པ་ལྟར་ལུང་ལེགས་པར་འབོགས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་དང་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། མངོན་པར་སྤྲོ་བར་བྱེད་པའི་འཕྲིན་ལས་ཅན་ནོ། །མོས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། རིམ་པ་ལྟར་བསྙེན་བཀུར་ལ་གུས་པས་ཞེན་པར་བྱ་བ་དང༌། མངོན་དུ་བྱ་བ་ལ་གུས་པས་ཞེན་པར་བྱ་བ་དང༌། ཆོས་མཐུན་པའི་དངོས་པོས་ལྷན་ཅིག་གིས་འགྲོགས་པ་ལ་གུས་པས་ཞེན་པར་བྱ་བའོ། །སྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། རིམ་པ་ལྟར་མཆོད་པ་དང༌། རིམ་གྲོ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྦྱོར་བ་གོམས་པར་བྱ་བ་དང༌། ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཐུན་མོང་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཁྱད་པར་ནི། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གསུམ་པོའི་ཡོན་ཏན་སོ་སོར་དྲན་པའོ། །བསོད་ནམས་འཕེལ་བ་ལས་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ནི། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་བསོད་ནམས་མཆོག་འཕེལ་བ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་གཉིས་ནི་དང་པོའི་དོན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གང་ཟག་གཅིག་དང་མང་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་བསོད་ནམས་འཕེལ་བ་སྟེ། དགེ་འདུན་ལ་ངེས་པར་བཞི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁས་ལེན་པས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སྟོན་པ་དང༌། ཆོས་མྱང་འདས་ལ་སྐྱབས་དངོས་དང༌། དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་སུ་བཟུང་བའི་སྒོ་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། འདུལ་བ་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་ རོ། །གཞན་དུ་མི་སྨྲ་བས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་ནི། ནང་པ་དང་ཕྱི་པའི་སྟོན་པ་དང་བསྟན་པ་དང་དེ་ལ་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་དམན་ཤེས་ནས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཁོ་ན་ལ་སྐྱབས་སུ་འཛིན་གྱི། དེ་དག་དང་མི་མཐུན་པའི་སྟོན་པ་སོགས་ལ་སྐྱབས་སུ་མི་འཛིན་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ། སྟོན་པའི་ཁྱད་པར་ནི། སངས་རྒྱས་ནི་སྐྱོན་མེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་རྫོགས་ལ། གཞན་གྱི་སྟོན་པ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་འཕགས་བསྟོད་ལས། བདག་ནི་སྟོན་པ་གཞན་སྤངས་ནས། །བཅོམ་ལྡན་ཁྱོད་ལ་བདག་སྐྱབས་མཆི། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཁྱོད། །སྐྱོན་མི་མངའ་ལ་ཡོན་ཏན་ལྡན། །ཞེས་དང༌། མུ་སྟེགས་གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་ལ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་རྣམ་བསམས་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་མགོན་ཁྱོད་ལ། །བདག་གི་སེམས་འདི་དད་པར་གྱུར། །དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་མིན་པའི། །གྲུབ་མཐའི་སྐྱོན་གྱི
Chinese
是父亲的体性。法宝是其果，僧宝是以他人的教诲如实修成的体性。事业的差别是：依次善于传授教法，以舍弃烦恼和痛苦为目标，以及具有令人欢喜的事业。信解的差别是：依次以恭敬心专注于承侍，以恭敬心专注于现证，以及以恭敬心专注于与符合佛法的实物一同交往。修行的差别是：依次修行供养、承事和瑜伽的结合，以及共同修行佛法和世俗的受用。忆念的差别是：如“如来应供正遍知”等，分别忆念三宝的功德。从增长福德而产生的差别是：就补特伽罗和法而言，增长殊胜的福德。佛和僧是为首要之义，这也是依赖于一个人和多个人而增长的福德，因为僧众必定有四人。以承诺而皈依是：以佛为皈依的导师，以法涅槃为真实的皈依，以僧为皈依修行的助伴的方式而皈依，如《律广释》中所说。不异于其他而皈依是：了知内道和外道的导师、教法以及随学者们的优劣，只皈依三宝，不皈依与三宝不相符的导师等。这二者的差别中，导师的差别是：佛没有过失且功德圆满，其他的导师则与之相反。如《殊胜赞》所说：“我舍弃其他导师，我皈依世尊您。为何如此？因为您没有过失且具有功德。”又说：“对于其他外道的宗义，我越是思索，我的心就越是对怙主您生起信心。因此，对于不是一切智者的宗派的过失
English
It is the nature of the father. The Dharma Jewel is its fruit, and the Sangha Jewel is the nature of being truly accomplished by the instructions of others. The difference in activity is: in order, being good at imparting teachings, aiming at abandoning afflictions and suffering, and having the activity of making one happy. The difference in faith is: in order, to be devoted to serving with reverence, to be devoted to manifest realization with reverence, and to be devoted to associating with things that are in accordance with the Dharma with reverence. The difference in practice is: in order, to practice offerings, service, and the union of yoga, and to practice Dharma and worldly enjoyment in common. The difference in remembrance is: like "Thus Gone One, Worthy One, Perfectly Complete Buddha," etc., remembering the qualities of the Three Jewels separately. The difference arising from the increase of merit is: in terms of the individual and the Dharma, the supreme merit increases. The Buddha and the Sangha are taken as the primary meaning, and this is also the merit that increases depending on one person and many people, because the Sangha must have four people. Taking refuge by acknowledging is: taking refuge by taking the Buddha as the guide of refuge, taking the Dharma Nirvana as the actual refuge, and taking the Sangha as the companion for refuge practice, as stated in the Extensive Explanation of the Vinaya. Taking refuge by not speaking of others is: knowing the superiority and inferiority of the teachers, teachings, and followers of the inner and outer paths, only taking refuge in the Three Jewels, and not taking refuge in teachers, etc., who are not in accordance with the Three Jewels. Among the differences between these two, the difference in teachers is: the Buddha is without faults and has complete qualities, while other teachers are the opposite. As stated in the Excellent Praise: "I have abandoned other teachers, I take refuge in you, O Bhagavan. Why is that? Because you have no faults and possess qualities." It also says: "The more I contemplate the tenets of other heretics, the more my mind becomes faithful to you, O Protector. Therefore, regarding the faults of the tenets of those who are not omniscient