Tibetan
བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བར་གྱི་གསོན་པའང་ན་བ་དང་རྒ་བའི་ཕོ་ཉ་བས་ཁྲིད་ནས་འཆི་བའི་ཕྱིར་དུ་འགྲོ་བ་ཁོ་ནར་ཟད་པས་གསོན་པའི་སྐབས་ལ་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་མི་འགྲོ་བའི་སྡོད་པར་བཟུང་ནས་དགའ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན། བྲག་མཐོན་པོའི་རྩེ་མོ་ནས་ལྷུང་བའི་ཚེ། ས་ལ་མ་ལྷུང་བའི་བར་སྣང་ལ་འགྲོ་བའི་སྐབས་དེ་ལ་དགའ་བར་མི་འོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པར་དྲངས་པ་ལས། མི་ཡི་དཔའ་བོ་ཐོག་མའི་མཚན་མོར་ནི། །གང་ན་འཇིག་རྟེན་མངལ་ན་གནས་གྱུར་པ། །དེ་ནས་བརྩམས་ནས་དེ་ནི་ཉིན་རེ་བཞིན། །འགྲོས་བཤོལ་མེད་པར་འཆི་བདག་དྲུང་དུ་འགྲོ། །ཞེས་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་འགོག་པའི་གཏམ་ལས་ཀྱང༌། རི་བོ་མཐོན་པོའི་རྩེ་མོའི་སྟེང་ནས་ས་ལ་ལྷུང་བར་གྱུར་པ་ཡིས། །ཞིག་པར་གྱུར་ཚེ་ ཅི་འདི་བར་སྣང་ལ་ནི་བདེ་བ་མྱོང་འགྱུར་རམ། །སྐྱེས་ནས་བརྩམས་ཏེ་འཆི་བ་ཉིད་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་རབ་ཏུ་བརྒྱུག་པ་ན། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་བར་སྐབས་གང་དུ་བདེ་བ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་གིས་ནི་མྱུར་དུ་འཆི་བར་ངེས་པ་བསྟན་ཏོ། །གསོན་པའི་ཚེ་ལ་ཡང་ཆོས་བྱ་བའི་ལོང་མེད་པར་ངེས་པར་འཆི་བ་བསམ་པ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་རིང་མཐའ་དེ་ཙམ་ཐུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་ལོང་ཡོད་བྱར་མི་རུང་སྟེ། དོན་མེད་དུ་ཚེ་མང་པོ་ཞིག་ནི་སྔར་འདས་འདུག་པ་དང་ལྷག་མ་ལའང་གཉིད་ཀྱིས་ཕྱེད་འདའ་ཞིང༌། གཞན་ཡང་རྣམ་པར་གཡེང་བ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དུ་མ་ཞིག་དོན་མེད་དུ་འདའ་བ་དང༌། ལང་ཚོ་ཡོལ་ནས་རྒས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་སླེབས་ནས་ནི་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་སྟོབས་ཉམས་པས་ཆོས་བྱེད་པར་འདོད་ཀྱང་བསྒྲུབ་པའི་མཐུ་མེད་པས་ཆོས་བྱེད་པའི་སྐབས་ནི་ཅུང་ཟད་ལས་མེད་དེ། མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས། དེ་ལས་ཀྱང་ཕྱེད་ནི་གཉིད་ཀྱིས་ཁེབས་སོ། །ལོ་བཅུ་ནི་བྱིས་པའོ། །ལོ་ཉི་ཤུ་ནི་རྒས་པ་སྟེ། མྱ་ངན་དང་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་འཁྲུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བཅད། ལུས་ལས་བྱུང་བའི་ནད་རྣམ་པ་དུ་མ་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མས་ཀྱང་བཅད་དོ། །ཞེས་པ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་འགོག་པའི་གཏམ་ལས་ཀྱང༌། འདི་ནི་མི་རྣམས་ཚེ་ནི་མཆོག་ཏུ་རིང་ཡང་ལོ་བརྒྱ་ཁོ་ནར་ཟད། །དེ་ལས་ཀྱང་ནི་དང་པོ་བྱིས་པ་ཐ་མ་རྒས་པས་དོན་མེད་བྱེད། །གཉིད་དང་ནད་སོགས་དག་གིས་དེ་དུས་མེད་པར་ཀུན་ ནས་རེ་བ་འཇོམས། །བདེ་བར་གནས་པའི་མི་ནང་འགྲོ་བའི་ཚེ་ནི་ལྷག་མ་ཇི་ཙམ་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །མཆད་ཀ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ལོ་དྲུག་ཅུ་ལ་ལྟོ་རྒྱབ་དང་གཉིད་དང་ན་ཚས་བཅད་པའི་བཤོལ་ན་ཆོས་སུ་འགྲོ་བ་ལོ་ལྔ་ཡང་མེད་གསུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་ཚེ་འདིའི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ནི་རྨི་ལམ་ཐུན་གཅིག་ན་བདེ་བ་སྤྱད་པ་སད་ནས་དྲན་པ་ལྟར་འཆི་བའི་དུས་སུ་དྲན་པའི་ཡུལ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ལ། འཆི་བའི་དགྲ་ནི་དགག་ཏུ་མེད་པར་ངེས་པར་འོང་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཚེ་འདིའི་བསླུ་བྲིད་ལ་དགའ་བར་བྱ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ་ཆོས་བྱ་དགོས་པ་ལ་ཐག་བཅད་ཅིང་ཞེ་དམ་མང་དུ་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་རབས་ལས། ཀྱེ་མའོ་འཇིག་རྟེན་ཉོན་མོངས་དག །གནས་པ་མི་བརྟན་དགའ་མི་འགྱུར། །ཀུ་མུ་ཏ་ཡི་དཔལ་འདི་ཡང༌། །དྲན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །འགྲོ་བ་འདི་ལྟ་བུར་ནི་འཁོད་པ་ལ། །སྐྱེ་བོ་འཇིགས་པ་མེད་པ་ངོ་མཚར་ཀྱེ། །ལམ་རྣམས་ཐམས་ཅད་འཆི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བཀག །དོགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་སྤྱོད། །ན་དང་རྒ་དང་འཆི་བའི་གནོད་བྱེད་དགྲ། །མཐུ་ཆེན་དགག་ཏུ་མི་ནུས་ཡོད་བཞིན་ལ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཉམ་ངར་ངེས་འགྲོ་ན། །སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་འདི་ལ་དགའ་བར་སེམས། །ཞེས་དང༌། ཀཱ་ནི་ཀའི་སྤྲིངས་ཡིག་ལས་ཀྱང༌། འཆི་བདག་བརྩེ་བ་མེད་པ་ཅན། །སྐྱེས་རྩལ་དོན་མེད་གསོད་འགྱུར་བ། །གསོད་པ་མངོན་དུ་འོང་བཞིན་དུ། །མཁས་པ་སུ་ཞིག་བག་རྐྱོང་སྤྱོད། །དེའི་སླད་དཔའ་ཆེན་བཟོད་མེད་དེས། །མདའ་ནི་མི་བཟད་འཆོར་མེད་ པ། །དེ་ནི་ཇི་སྲིད་མ་འཕངས་པ། །དེ་སྲིད་རང་གི་དོན་ལ་འབོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམ་མོ། །གཉིས་པ་ནམ་འཆི་ངེས་མེད་བསམ་པ་ནི། དེ་རིང་ཕན་ཆད་བརྒྱ་ཚུན་ཆད་ལ་འཆི་བ་འོང་བར་ངེས་ཤིང༌། དེའི་བར་གྱི་ཞག་གང་ལ་འོང་མ་ངེས་པས་དེ་རིང་ལྟ་བུ་ལ་འཆི་མི་འཆི་གང་དུའང་ཐག་མི་ཆོད་མོད། འོན་ཀྱང་བློས་འཆི་བའི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས་དེ་རིང་འཆི་སྙམ་པའི་བློ་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་རིང་མི་འཆི་སྙམ་པ་དང་ཕལ་ཆེར་མི་འཆི་སྙམ་པ་བློས་མི་འཆི་བའི་ཕྱོགས་བཟུང་ན་ཚེ་འདིར་སྡོད་པའི་གྲབས་བྱེད་བྱེད་ནས་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་གྲབས་བྱེད་པ་མི་འོང་བས། དེའི་བར་དུ་འཆི་བདག་གིས་བཟུང་ནས་མྱ་ངན་དང་བཅས་བཞིན་དུ་འཆི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་འཆི་བའི་གྲབས་བྱས་ན་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི་དོན་མང་པོ་འགྲུབ་པས་མ་ཤི་ན་ཡང་དེ་བྱས་པ་ལེགས་ལ། ཤི༌ན་ནི་ཁྱད་པར་དུའང་དེ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན། རང་ལ་གནོད་པ་དྲག་པོ་བྱེད་པའི་དགྲ་ཆེན་པོ་ཞིག་དུས་འདི་ནས་འདིའི་བར་ལ་འོང་བར་ནི་ཐག་ཆོད་ལ། ཞག་གང་ལ་འོང་མི་ཤེས་ན་ཞག་རེ་རེ་ནས་དེའི་ཟོན་བྱ་དགོས
Chinese
是这样的。因此，中间的生存也只是被衰老和疾病的使者引导，走向死亡而已，所以不要认为生存的时候，可以停留在不前往来世的状态而感到高兴。例如，就像从高高的悬崖顶上掉落时，在尚未落到地面之间的空中飞行阶段，不应该感到高兴一样。此外，在《四百论》的注释中引用说：“人的英雄在最初的夜晚，在哪里世界的胎中安住转变，从那之后，那每天，毫不拖延地走向死主之处。”以及，在《颠倒四法遮止论》中也说：“从高山顶上掉落到地上的人，当他毁灭时，难道会体验到空中的快乐吗？从出生开始就为了死亡而不断奔跑，众生们在中间的阶段，怎么能获得快乐呢？”这样说。这些说明了必定迅速死亡。在生存的时候，也没有时间修行佛法，一定要思维死亡，即使能够活到之前所说的长寿极限，也没有时间修行，因为很多生命都毫无意义地过去了，剩下的时间也有一半被睡眠占据，此外，还有很多时间被其他的散乱所浪费，而且，一旦青春逝去，进入衰老阶段，身心的力量衰退，即使想要修行佛法，也没有能力去完成，所以修行佛法的机会非常少。从进入子宫开始，其中一半也被睡眠覆盖。十年是童年。二十年是衰老，也被悲伤、呻吟、痛苦、不适和争吵所占据。身体产生的各种疾病也占据了成百上千的时间。这样说。以及，在《颠倒四法遮止论》中也说：“这些人即使寿命极其长，也只有一百年而已。其中，最初是童年，最后是衰老，毫无意义地度过。睡眠和疾病等等，都摧毁了所有没有时间修行的希望。安乐生活的人，剩下的时间还有多少呢？”这样说。恰喀瓦也说：“六年
English
It is so. Therefore, intermediate existence is merely led by the messengers of sickness and old age to go towards death. Therefore, one should not rejoice in the state of being alive, thinking that one can stay without going to the next world. For example, just as one should not rejoice in the stage of going through the air before falling to the ground when falling from the top of a high cliff. Moreover, it is quoted in the commentary of the Four Hundred: "The hero of men, on the first night, where the world dwells in the womb, from then on, that every day, without delay, goes to the presence of the Lord of Death." And, in the words of Preventing the Four Distortions, it is also said: "One who has fallen from the top of a high mountain to the ground, when he is destroyed, will he experience happiness in the air? From birth onwards, constantly running towards death, how can sentient beings obtain happiness in the intermediate stage?" It is said. These show that death is certain to come quickly. Even when one is alive, one does not have time to practice Dharma, and one must think about death. Even if one can live to the limit of longevity mentioned earlier, one cannot have time to practice, because many lives have passed meaninglessly, and half of the remaining time is occupied by sleep, and many other times are wasted by other distractions. Moreover, once youth has passed and one has reached the stage of old age, the strength of body and mind declines, and even if one wants to practice Dharma, one does not have the ability to accomplish it, so there are very few opportunities to practice Dharma. From entering the womb, half of it is covered by sleep. Ten years is childhood. Twenty years is old age, which is also occupied by sorrow, groaning, pain, discomfort, and quarrels. The various diseases that arise from the body also occupy hundreds and thousands of times. It is said. And, in the words of Preventing the Four Distortions, it is also said: "These people, even if their lives are extremely long, are only a hundred years. Among them, the first is childhood, and the last is old age, which is spent meaninglessly. Sleep and sickness, etc., destroy all hope of not having time to practice. How much time is left for people living in comfort?" It is said. Chakawa also said: "Six years"
Chinese
如果因为吃饭、睡觉和生病而耽误，那么真正用于修法的时间连五年都没有，他们这样说。这样看来，此生的一切圆满就像在梦中享受一时的快乐，醒来后只能回忆一样，在死亡的时候也只能成为回忆的对象。既然死亡的敌人是无法阻挡，必定会到来的，为什么还要贪恋此生的诱惑呢？这样想着，就下定决心要修法，并且要多发誓愿。如《本生经》中所说：唉呀！世间充满烦恼，居无定所，乐不可久。这莲花的荣华，也将成为回忆。安住于这样的轮回中，人们却毫无畏惧，真是令人惊叹！所有的道路都被死主所阻断，却毫无顾虑地尽情享乐。衰老、疾病和死亡的加害者，威力强大，无法阻挡，明明就在眼前。如果注定要痛苦地前往来世，哪个有知觉的心还会贪恋此生呢？又如《迦腻色的书信》中也说：死主无情，徒劳地摧毁青春，明明知道会被杀害，哪个智者还会放纵自己呢？因此，勇猛无比、无法容忍的死主，他那无法躲避的箭，在没有射出之前，就要为了自己的利益而努力。如是思维。第二，思维死亡何时到来没有定准：从今天开始到一百岁之间，死亡必定会到来。但是，在哪一天到来却不确定，所以对于今天这样的日子，死不死也无法确定。然而，在心里要认定死亡的一方，生起今天就会死亡的想法。如果心里想着今天不会死，或者觉得大概不会死，心里就倾向于不死的一方，就会准备住在此世，而不会准备来世。因此，在这期间，如果被死主抓住，就只能带着悲伤而死去。如果每天都准备死亡，那么来世的很多事情都能成就，即使不死，这样做也是好的。如果死了，那就更需要这样做了。比如，一个强大的敌人，一定会从现在到某个时间之间来加害自己，但是不知道在哪一天来，所以每一天都要提防他。
English
If one is interrupted by eating, sleeping, and sickness, then there is not even five years spent truly in Dharma practice, they say. Thus, all the perfections of this life are like enjoying happiness in a dream for a moment, and like remembering after waking up, at the time of death they will only become objects of remembrance. Since the enemy of death is unavoidable and will certainly come, why be delighted in the deceptions of this life? Thinking thus, one should resolve to practice Dharma and make many vows. As it says in the Jataka: Alas! The world is full of afflictions. Abiding is unstable, joy does not last. Even the glory of this lotus will become something to be remembered. It is amazing that beings dwell in such a state without fear! All paths are blocked by the Lord of Death. Yet they rejoice and indulge without concern. The enemies who inflict harm, sickness, aging, and death, are powerful and cannot be resisted, even though they are present. If one is certain to go to the next world in misery, what mind would think to delight in this? And as it says in Kaniska's Letter: The Lord of Death is without compassion. He destroys youth in vain. Knowing that one will be killed, what wise person would indulge in carelessness? Therefore, before the unbearable arrow of the fearless and mighty one is released, strive for your own benefit. Thus, think. Second, contemplate that there is no certainty when death will come: It is certain that death will come from today until one hundred years from now. But it is not certain on which day it will come, so it is not certain whether one will die or not on a day like today. However, one must take the side of death in one's mind and generate the thought that one will die today. If one thinks that one will not die today, or thinks that one probably will not die, and takes the side of not dying in one's mind, then one will prepare to stay in this life, and one will not prepare for the next life. Therefore, in the meantime, if one is seized by the Lord of Death, one will have to die with sorrow. If one prepares for death every day, then many things for the next world will be accomplished, and even if one does not die, it is good to do so. If one dies, then it is especially necessary to do so. For example, if a powerful enemy who will inflict great harm on you is certain to come between now and a certain time, but you do not know on which day he will come, then you must be wary of him every day.