Tibetan
།ཇི་འདྲས་འབྱེད་པར་མི་ནུས་སྙམ་ན། བསྒོམས་པས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་སྣང་བ་རགས་པ་རྣམས་འགགས་ནས། ནམ་མཁའ་གཡའ་དག་པ་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་རིག་ཅིང་གསལ་ལ་དྭངས་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་མར་མེ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུ་རིང་དུ་གནས་པ་དང༌། ཕྱི་དང་ནང་གི་ཡུལ་སྣང་རྣམས་ཡིད་ངོ་ན་འཇའ་ཚོན་ནམ་དུ་བ་སྲབ་མོའི་རྣམ་པ་འདྲ་བར་འཆར་ཞིང་དེ་ལ་རིང་དུ་གནས་པ་དང༌། ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ན་བཟུང་བའི་ཡུལ་དུ་གང་འཆར་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཀྱིས་གཏད་པ་ན། གཏད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བཟོད་པར་ཞིག་ནས་དག་འགྲོ་ཞིང༌། དེ་ཡང་དང་པོར་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རགས་པ་ལ་དེ་ལྟར་འཆར་ལ། གོམས་ན་མཐར་ཡུལ་ཅན་རིག་པ་དང་མྱོང་བ་ལའང་སྔར་གྱི་རིགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་བུད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་ཞིང་། དེ་ལའང་སེམས་ཀྱིས་གཏད་པ་ན་གཏད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བཟོད་པར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ཡང༌། དེས་ནི་གཉིས་མེད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་རྙེད་པ་དང་སྣང་བ་བན་བུན་ཤར་བ་དེ་རྣམས་ཀྱང་དབུ་མ་ནས་བཤད་པའི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དོན་རྟོགས་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འཇོག་པར་མི་ནུས་ཏེ། ལྟ་བ་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པས་ཀྱང་གནས་ཆ་རིང་དུ་བསྐྱངས་པ་ན། དེ་ལྟ་བུ་འཆར་བ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དོན་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཐག་གཅོད་པའི་རིགས་ཤེས་ཀྱི་ངེས་པ་དང་སྣང་བ་བསྙོན་དུ་མེད་པར་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་འཆར་དགོས་ལ། ཡིད་ངོ༌ན་གཟུགས་སོགས་རྣམས་འཇའ་ཚོན་དང་འདྲ་བར་སྲབ་ཅིང་ཤིན་ཏུ་དྭངས་པའི་རྣམ་པར་འཆར་བ་ནི་ཐོགས་ རྡུགས་ཀྱི་རེག་བྱ་དང་བྲལ་བ་དང༌། ཐོགས་རྡུགས་ཅན་དུ་མེད་ཀྱང་སྣང་བ་ལམ་མེ་བའི་གཉིས་ཚོགས་ཙམ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་ངེས་པ་དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ངེས་པ་གཏན་མེད་པའི་ཕྱིར། དགག་བྱ་རང་བཞིན་དང་ཐོགས་པའི་རེག་བྱ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ནས་རང་བཞིན་མེད་པའི་མིང་འདོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་དེ་འདྲ་བ་དེ་དབུ་མ་ནས་བཤད་པའི་སྒྱུ་མ་དང་བརྫུན་པའི་དོན་དུ་འདོད་ན། འཇའ་དང་དུ་བ་སྲབ་མོ་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིར་ཡོད་པར་བཟུང་ནས་དེ་དག་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་གཞི་ཡོད་པར་ངེས་པ་དེ་ཉིད་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཐོགས་པའི་རེག་བྱ་ཁྱད་གཞིར་བཟུང་ནས་དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངེས་པ་དྲང་དུ་མེད་དེ། ཁྱད་གཞི་ངེས་པ་དེ
Chinese
如果认为无法区分，那么通过禅修，当显现为能所二取的粗大显现止息后，如同晴朗的天空一般，心具有觉性、明朗、清澈的特点，如同不被风吹动的酥油灯一般长久安住，外内境相在心中显现为彩虹或淡薄烟雾的形态，并且长久安住。在意念意识中，对于所执持的境显现的一切，如果以心专注于它，那么即使稍微专注于它也无法忍受而消散清净。而且，最初在色声等外境粗大的事物上如此显现，习惯之后，最终对于能取的心识和体验，也像之前的道理一样消失。对于它，如果以心专注于它，那么即使稍微专注于它也无法忍受等等情况也会发生。但是，这并不能稍微地安立为证悟了二无自性的真如见，以及显现模糊不清的现象，是证悟了中观所说的如幻之义。即使不将心思转向见解，长久地修持安住，也会有许多这样的显现。像这样，如幻之义是，如前所说，必须依赖于以理智决断没有自性的定解，以及显现不可否认地由名言量成立这二者而显现。在心中，色等显现为像彩虹一样稀薄且非常清澈的形态，这是远离了粗重触觉，虽然不是粗重之物，但仅仅是显现明亮的光芒的二取聚合。因此，对于如此确定的事物，完全没有确定它是没有自性的。因为将所破的自性和粗重的触觉二者执为一体，然后安立为无自性的名称。如果不是这样，而是将这样的事物认为是中观所说的幻象和虚假之义，那么就会将彩虹和淡薄的烟雾执为特殊的基，并且不会生起执着它们具有自性的分别念。因为确定有特殊基的本身，就是确定显现而没有自性。而且，如果将粗重的触觉执为特殊基，那么无法直接引出对它没有自性的定解，因为确定特殊基的本
English
If one thinks it is impossible to distinguish, then through meditation, when the coarse appearances that appear as the two, object and subject, cease, like a clear sky, the mind has the characteristics of being aware, clear, and pure, and remains for a long time like a butter lamp unmoved by the wind. The appearances of outer and inner objects appear in the mind like rainbows or thin smoke, and remain for a long time. In the face of mental consciousness, when the mind focuses on whatever appears as the object being grasped, even a slight focus becomes unbearable and disintegrates into purity. Moreover, at first, this appears in coarse external objects such as forms and sounds, and when accustomed to it, eventually the same kind of reasoning disappears like a bubble even for the subject, awareness, and experience. Even then, if the mind focuses on it, even a slight focus becomes unbearable, and so on. However, this cannot be established as having attained the view of the two-without-self-nature reality, nor can the vague appearances be established as having realized the meaning of illusion as explained in Madhyamaka. Even if one does not turn one's mind towards the view and cultivates the state for a long time, there will be many such appearances. Like this, the meaning of illusion is that, as explained before, it must arise based on the certainty of reasoning that decides that there is no self-nature, and the two, appearance that is undeniably established by conventional valid cognition. In the mind, the appearances of forms and so on appear in a form that is thin and very clear like a rainbow, which is free from the touch of obstruction and heaviness, and although it is not something with obstruction and heaviness, it is merely a collection of two, appearance and luminosity. Therefore, there is absolutely no certainty that such a certainty is without self-nature. Because the self-nature to be refuted and the touch of obstruction are grasped as one, and then the name of no self-nature is given. If it is not like that, but such a thing is considered to be the meaning of illusion and falsehood as explained in Madhyamaka, then rainbows and thin smoke will be grasped as the basis of distinction, and the conceptual thought that grasps them as having self-nature will not arise. Because the certainty that there is a basis of distinction is itself the certainty that appearance is without self-nature. Moreover, if the touch of obstruction is grasped as the basis of distinction, then it is impossible to directly lead to the certainty that it is without self-nature, because the certainty of the basis of distinction
Tibetan
་ཉིད་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཟུགས་སོགས་དེ་ལྟར་ཤར་བའི་ཚེ་ན་སྲབ་ཅིང་དྭངས་པའི་རྣམ་པར་ཤར་བ་དེ་ཉིད་ཡུལ་དེ་དག་གི་སྡོད་ཚུལ་གྱི་གནས་ལུགས་སུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སུན་ཕྱུང་བའི་རྣམ་པ་མེད་པར་འཆར་བས་ན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དོན་མིན་ལ། སྔོན་ལྟ་བ་རྣམ་དག་རྙེད་ནས་མ་བརྗེད་པ་ལ་ནི་དེ་དག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འཆར་བ་ཡོད་དེ། སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དགེ་བཤེས་དགོན་པ་བ་ནས་བརྒྱུད་པའི་ལམ་རིམ་རྣམས་ནས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་དེའི་སྐྱེ་ཚུལ་ནི་འདི་ལྟར་འདོད་དེ། དང་པོར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒོམ། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་ཟིན་པར་བྱས་ནས་བསྒོམ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐུན་རིངས་ན་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་མི་ ཟིན་པས་རེས་བྱིང་རེས་རྒོད་པར་འགྲོ་བས་བོགས་ཆུང༌། དེས་ན་སྔ་དྲོ་དང་ཕྱི་དྲོ་དང་སྲོད་དང་ཐོ་རངས་ཀྱི་ཐུན་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་ཐུན་བཞི་བཞིར་བྱས་ནས་ཞག་གཅིག་ལ་ཐུན་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བྱས་ཏེ་བསྒོམ། གསལ་བའམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྙམ་བྱེད་པ་ནས་འཕྲོ་བཅད་ལ་བྱ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་ཡུན་རིང་མ་བསྒོམས་སྙམ་ནས་བལྟས་ཙ་ན་ནམ་དང་ཉི་མ་འུད་འུད་བཅད་ནས་སྣང་ན་སེམས་ཟིན་པ་ཡིན་ལ། རིང་རབ་བསྒོམས་སྙམ་ནས་བལྟས་པ་ན་ཅི་ཡང་མ་སོང་སྣང་ན་སེམས་མ་ཟིན་པ་ཡིན། སེམས་ཟིན་པའི་ཚེ་ནི་རྒྱུད་ལ་ཉོན་མོངས་ཆུང་བ་དང་གཉིད་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ལ་མི་འོང་ངམ་སྙམ་པ་འོང༌། དེ་ནས་སྔ་དྲོ་ལ་སོགས་པ་ཐུན་རེ་ལ་འཁྱོངས་པ་ན་མཚན་ཉིད་བཞི་ལྡན་དུ་སྐྱེ་སྟེ། མི་རྟོག་པ་ནི། མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བའང་མི་ཚོར་བར་དབུགས་དང་རྟོག་པ་ཕྲར་སོང་བའོ། །གསལ་བ་ནི། སྟོན་དུས་ཀྱི་ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་ཀྱི་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་གསལ་བ་དང་ཁྱད་མེད་པའོ། །དྭངས་པ་ནི། ཏིང་གཙང་མའི་ནང་དུ་ཆུ་བླུགས་ནས་ཉི་མ་ལ་བཞག་ནས་བལྟས་པའི་དྭངས་པ་དང་འདྲ་བ་འོང་བའོ། །ཕྲ་བ་ནི། མཚན་ཉིད་གསུམ་པོ་དེའི་ངང་ནས་བལྟས་པ་ན་དངོས་པོ་སྤུའི་རྩེ་མོ་གཤགས་པའི་ཆ་གཅིག་བྱུང་བའང་མཐོང་བ་འོང་བའོ། །དེ་འདྲ་བ་དེ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་ལ། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལ་བལྟོས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོག་པ་ཡིན་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཅེས་གསུངས་ཏེ། དབུས་མཐའ་ལས། རྗེས་སུ་མཐུན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་པར་འཆད་དོ། ། དབུས་མཐའ་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་སྒོམ་བཟང་ཤོས་རྣམས་ཀྱང༌། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་
Chinese
因为执着于其自身具有自性。因此，当色等显现时，以稀薄清澈的形态显现，并执着于这些境的安住方式的实相，没有丝毫驳斥境的显现，因此不是如幻之义。先前获得清净的见解而不忘失时，这些会如幻般显现，之前已经说过了。格西衮巴瓦传承的道次第中，关于空性证悟的生起方式是这样认为的：首先修习人无我，然后以正念和正知摄持对法无我的意义进行修习。而且，如果一座的时间过长，就会因为正念和正知无法摄持而时而掉举时而昏沉，效果不大。因此，早晨、中午、傍晚和黎明的四个时段，每个时段分为四个小段，一天修习十六座。从感觉清晰或体验开始中断。这样修习后，如果觉得没有修习很久，一看，时间和太阳都飞快地过去了，那就是心被摄住了。如果觉得修习了很久，一看，什么都没过去，那就是心没有被摄住。心被摄住的时候，相续中的烦恼会减少，甚至会觉得不会生起睡眠。之后，如果每个时段都能坚持下来，就会生起具足四种特征的定：不分别念是指，在入定时，甚至感觉不到呼吸的出入，呼吸和分别念都变得微细了。清晰是指，与秋天的中午时分的晴空没有差别。清澈是指，如同在纯净的容器中倒入水，放在阳光下观看时的清澈一样。微细是指，在那三种特征的状态下观看时，甚至能看到将毛发尖端劈成两半中的一半。像这样的是与生起无分别智慧相顺应的。但相对于无分别智慧来说，因为其自性是分别念，所以说是颠倒的。如《中边分别论》中说：“随顺而颠倒。”就是这样解释的。 如《中边分别论》中所说，凡夫最好的空性修法也是随顺而颠倒的。
English
Because it clings to the fact that it inherently possesses self-nature. Therefore, when forms and the like appear in this way, they appear in a thin and clear manner, and clinging to the reality of how these objects abide, without the slightest refutation of the appearance of the objects, it is therefore not like the meaning of illusion. When one has previously obtained a pure view and has not forgotten it, these will appear like illusions, as has been said before. In the Lamrim transmitted from Geshe Gonpawa, the way in which the realization of emptiness arises is considered to be as follows: First, meditate on the selflessness of persons. Then, with mindfulness and awareness, grasp the meaning of the selflessness of phenomena and meditate on it. Moreover, if a session is too long, it will be difficult to maintain mindfulness and awareness, and one will sometimes be agitated and sometimes dull, so the effect will be small. Therefore, divide each of the four sessions of morning, noon, evening, and dawn into four smaller sessions, and meditate for sixteen sessions a day. Interrupt from the feeling of clarity or experience. After meditating in this way, if you feel that you have not meditated for a long time, and you look and see that time and the sun have passed quickly, then the mind has been grasped. If you feel that you have meditated for a long time, and you look and see that nothing has passed, then the mind has not been grasped. When the mind is grasped, the afflictions in the mind will be less, and one will even feel that sleep will not arise. After that, if one can persevere through each session, such as in the morning, then a samadhi possessing four characteristics will arise: Non-conceptualization means that when one is in equipoise, one does not even feel the breath going in and out, and the breath and conceptualization become subtle. Clarity means that it is no different from the clear sky at noon in autumn. Clearness means that it is like the clearness when water is poured into a pure container and placed in the sun to be viewed. Subtlety means that when one looks at it in the state of those three characteristics, one will even see one half of a hair tip that has been split in two. Such a thing is in accordance with the arising of non-conceptual wisdom. But in relation to non-conceptual wisdom, because its self-nature is conceptualization, it is said to be inverted. As it says in the Madhyāntavibhāga: "In accordance with and inverted." This is how it is explained. As stated in the Madhyāntavibhāga, even the best meditations on emptiness by ordinary beings are in accordance with and inverted.