Tibetan
ང་ལ་ངེས་པར་བརྟེན་པར་སྣང་བས། གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་གཉིས་གང་རུང་གི་ལྟ་བ་རང་རང་གི་གཞུང་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་བཙལ་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང༌འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་འཚོལ་ལུགས་ནི་སྔར་བཤད་ལ། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་ རྗེས་སུ་འབྲང་ནའང་དེ་ཁོ་ནར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་རྫས་ཐ་དད་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྟོང་ཡང༌། བྱིས་པ་རྣམས་ལ་དེ་དག་རྫས་ཐ་དད་པ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་འདི་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་དུ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཀུན་བརྟགས་རྣམས་གཞན་དབང་གི་སྟེང་དུ་ལུང་དང་རིགས་པས་མཐའ་དག་པར་བཀག་པའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཡོངས་གྲུབ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་པར་བྱས་ནས་ལྟ་བ་དེའི་སྟེང་དུ་བཞག་པའི་འཇོག་སྒོམ་དང༌། སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་གཉིས་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་འདྲ་བ་ཞིག་གི་གོ་བ་ཡོད་ཀྱང་བསྒོམ་པའི་ཚེ་ལྟ་བ་དེའི་སྟེང་དུ་མ་བཞག་པའི་མི་རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་སྟོང་ཉིད་དེ་བསྒོམས་པར་མི་འགྲོའོ། །ལུགས་དེའི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་དང་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་སོ་སོའི་སྐྱོང་ཚུལ་དང་ཟུང་འབྲེལ་དུ་འཇུག་ཚུལ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ན་ཆེས་གསལ་བར་ཡོད་པས་དེར་བལྟ་བར་བྱའོ། །ལུགས་འདི་ལེགས་པར་རྟོགས་ནས་དེའི་གཞུང་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་སྒོམ་པར་བྱེད་ནའང་ཤིན་ཏུ་ཡ་མཚན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གསུང་རབ་རྣམས་ནས་ཟབ་མོའི་དོན་བསྡུས་པ་རེ་ཡན་ཆད་བསྟན་པ་ཤིན་ཏུ་མང་ཞིང༌། འོན་ཀྱང་མ་བསྟན་པའང་རེ་མང་ཡོད་པས། མ་བསྟན་པ་དེར་བསྟན་པའི་གཞུང་ནས་དྲང་དགོས་ལ། མི་རྒྱས་པ་དེར་ཡང་རྒྱས་པ་ནས་དྲང་དགོས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཕྱོགས་ལའང་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་ཀྱི། ཟབ་པའམ་རྒྱ་ཆེ་བ་གང་རུང་མེད་པའི་ཕྱོགས་རེ་བ་ལ་དེ་ལྟར་བཟུང་དུ་མི་རུང་ངོ་། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་ལམ་སྟོན་པའི་བླ་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པ་མང་དུ་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་སྐྱོང་ཚུལ་གྱི་གནད་བསྡུས་བ་ནི། སྔར་བཤད་ པ་ལྟར་ངེས་དོན་གྱི་ལྟ་བ་རྙེད་པ་དེས། ང་དང་ངའི༌འོ་སྙམ་པའི་འཛིན་པ་གང་ལ་སྐྱེ་བའི་གཞི་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དུས་དང་འདྲ་བར། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མང་དུ་དཔྱད་ནས་མཐར་དེའི་དོན་ལ་ངེས་པའི་ཤུགས་བསྐྱེད་དེ། མི་འཕྲོ་བར་འཛིན་པའི་འཇོག་སྒོམ་དང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱོད་པ་སྤེལ་མར་བྱའོ། །དེའི་ཚེ་དཔྱད་སྒོམ་མངས་པས་གནས་ཆ་ཆུང་དུ་སོང
Chinese
在我看来，必须依赖于此。毫无疑问，应该按照各自的论典中所说的那样，寻找这二者中任何一个的见解。也就是说，依靠圣者父子的论典来寻找的方法已经说过了。即使追随圣者无著，也要仅仅抓住那一点，即能取和所取是不同实体的，因此在一切方面都是空性的。然而，对于孩子们来说，这些显现为不同的实体，就像它们显现的那样，执着于认为是真实的对境——遍计所执，在依他起之上，以教证和理证完全遮止，从而在二无自性的圆成实义上获得坚定的定解，然后将见解安立于其上的止观，以及以个别观察进行分析和修习，这二者是必须做的。即使有了这样的理解，如果在修习时没有将见解安立于其上，仅仅是不作意，也不能算是修习了空性。那种宗派的见解的确定方式非常清晰，并且确定之后的意义，即止观各自的修习方式以及结合的方式，在般若波罗蜜多窍诀中非常清晰，应该在那里寻找。如果能够很好地理解这个宗派，并按照其论典中所说的那样进行修习，那也是非常奇妙的。大乘的经典中，揭示了乃至一个偈颂的甚深意义的情况非常多，然而，没有揭示的情况也很多。对于没有揭示的，必须从揭示的论典中引导；对于不广大的，也必须从广大的论典中引导。同样，对于广大的方面也必须了解。不能仅仅执着于缺乏甚深或广大的任何一方。考虑到这一点，引导道路的上师的圆满特征中，有很多地方都说要精通一切乘。第三，简略地概括修习的关键：就像之前所说的那样，通过获得了义的见解，在类似于确定了我与我所的执着所产生的所依——补特伽罗和我所没有自性的时候，以个别观察的智慧多次分析，最终对那个意义生起定解的力量，不间断地进行止观和个别观察的智慧的分析。那时，由于分析修习过多，止的成分就会减少。
English
It seems necessary to rely on this. Without a doubt, one should search for the view of either of these two as it appears in their respective treatises. That is, the method of searching by relying on the treatises of the noble father and sons has already been explained. Even if one follows the noble Asanga, one should grasp only that, that is, the grasper and the grasped are different entities, therefore they are empty in all aspects. However, for children, these appear as different entities, and just as they appear, they grasp as true the objects of imputation—the completely imputed, and on the dependent nature, they are completely refuted by scripture and reasoning, thereby gaining firm conviction in the perfect nature of non-duality, and then placing the view upon it, the calm abiding, and analyzing and meditating with individual observation, these two must be done. Even if one has such an understanding, if one does not place the view upon it at the time of meditation, merely not thinking about it will not count as meditating on emptiness. The way to ascertain the view of that system is very clear, and the meaning after ascertainment, that is, the way to cultivate calm abiding and insight separately and the way to combine them, is very clear in the instructions of the Perfection of Wisdom, so one should look there. If one can understand this system well and meditate as it appears in its treatises, that is also very wonderful. In the Great Vehicle scriptures, there are many instances where even a single verse summarizes the profound meaning, but there are also many instances where it is not revealed. For what is not revealed, one must lead from the revealed treatises; for what is not extensive, one must also lead from the extensive treatises. Similarly, one must also understand the extensive aspects. One should not cling to any one side that lacks profundity or extensiveness. Considering this, in the complete characteristics of a guru who guides the path, it is often said that one should be proficient in all vehicles. Third, to briefly summarize the key points of cultivation: As previously stated, through obtaining the definitive view, in a way similar to determining that the basis of the arising of the grasping of "I" and "mine"—the person and what belongs to him—is without inherent existence, one should analyze extensively with the wisdom of individual observation, and finally generate the power of conviction in that meaning. One should alternately practice calm abiding and the analysis of the wisdom of individual observation without interruption. At that time, due to too much analytical meditation, the component of calm abiding will decrease.
Tibetan
་ན་འཇོག་སྒོམ་མང་དུ་བྱ་ལ། གནས་ཆ་སོར་གཞུག །འཇོག་སྒོམ་མང་དུ་བྱས་པའི་མཐུས་གནས་ཆ་ཆེ་བར་སོང་ནས་དཔྱོད་སྙིང་མི་འདོད་པས་མ་དཔྱད་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ངེས་པ་བརྟན་ལ་ཤུགས་དྲག་པ་མི་འོང་ཞིང༌། དེ་མ་བྱུང་ན་ངེས་པའི་ལྡོག་ཕྱོགས་བདག་གཉིས་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་ལ་དེ་ཙམ་དུ་མི་གནོད་པས། དཔྱད་སྒོམ་མང་དུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཆ་མཉམ་ལ་བསྒོམ་སྟེ། སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས། ཡང་གང་གི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་པས་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་ཤས་ཆེ་བར་འགྱུར་པ་དེའི་ཚེ། ཞི་གནས་ཆུངས་པའི་ཕྱིར་མར་མེ་རླུང་ལ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་སེམས་གཡོ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་ཤས་ཆེ་ནའང་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པའི་མི་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེའི་ཚེའང་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །སྦྱོར་བ་དང་མཇུག་དང་ཐུན་མཚམས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བདག་མེད་པའི་དོན་བསྒོམ་པའི་ཚེ་ན་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་བྱུང་བ་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། དེ་གཅོད་པའི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་བསྟེན་ལུགས་དང༌། བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་མི་མཉམ་པ་མེད་པར་ངང་གིས་འཇུག་པའི་བཏང་སྙོམས་ཐོབ་པ་ན་ རྩོལ་བ་གློད་ལུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔར་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ལས་ནི། གང་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་བྱས་ནས་ཤིན་སྦྱངས་བསྐྱེད་པ་དང༌། ཡང་དེ་ལ་ལྷག་མཐོང་གི་དཔྱད་སྒོམ་བྱས་ནས་ཤིན་སྦྱངས་བསྒྲུབས་ནས། དེ་དག་སོ་སོར་གྲུབ་པ་ན་ཟུང་དུ་སྦྲེལ་བར་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་ན་དཔྱོད་པ་དང་འཇོག་པ་གཉིས་རྒྱུན་གཅིག་ལ་བྱེད་པའི་ངེས་པ་མི་སྣང་བས། ཐུན་སོ་སོ་ལ་བྱས་པས་ཀྱང་ཆོག་པར་བཞེད་དོ། །འདིར་གལ་ཆེ་བ་ནི། རང་གི་མ་རིག་པས་ཇི་ལྟར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་འཛིན་སྟངས་སུན་ཕྱུང་བའི་སྒོ་ནས་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་ངེས་པ་ཤུགས་དྲག་བསྐྱེད་ནས་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་དགོས་པ་ཡིན་གྱི། བདག་འཛིན་དང་མ་རིག་པའི་འཛིན་སྟངས་སུན་མ་ཕྱུང་བར་སྟོང་ཉིད་ཟུར་པ་ཞིག་ལ་བྱས་ནས་བསྒོམས་ཀྱང་བདག་འཛིན་གཉིས་ལ་ཅི་ཡང་མི་གནོད་པས། འདྲེ་ཤར་སྒོར་གནོད་པ་ལ་གླུད་ནུབ་སྒོར་གཏོང་བ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་གོང་མ་རྣམས་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་ནི
Chinese
那么应当多做安住禅修，保持原位。由于多做安住禅修的力量，安住变得强大，如果不喜欢观察而没有进行观察，那么对于真如的定解就不会稳固且有力。如果那没有生起，那么对于定解的反面，执着于存在二我的增益就不会造成很大的损害。通过多做观察禅修的方式，平等地修习止观二者。在最后的修习次第中说：又，当修习胜观时，智慧变得非常强大之时，由于止住较少，就像蜡烛放在风中一样，心会动摇，因此无法非常清楚地看到那真如。因此，那时应当修习止住。即使止住的部分较多，也像被睡眠所控制的人一样，无法非常清楚地看到那真如。因此，那时也应当修习智慧。如何做加行、结尾和座间，应当像在下士道中说的那样去了解。像那样，在修习无我之义时，识别出昏沉和掉举的生起，以及如何运用断除它们的正念和正知，以及在没有昏沉和掉举的不平等的情况下，自然而然地进入的舍受获得时， 放松努力的方法等等，应当像之前在止住的章节中所说的那样去了解。《般若波罗蜜多心经》的口诀中说：对于所要修习的对境，首先进行止住的修习，生起轻安，然后又对它进行胜观的观察禅修，成就轻安。当这些分别成就时，就将它们结合起来。像这样，观察和安住二者没有必要在同一时间进行，因此认为分别在不同的座次中进行也是可以的。这里重要的是：通过驳斥自己的无明如何增益的执着方式，从而在其反面，在自性空性的空性之上，生起强烈的定解，从而修习空性。如果没有驳斥我执和无明的执着方式，而将空性作为另外一个东西来修习，那么对我执二者没有任何损害。这就像为了损害东方出现的鬼，而将替身送到西方一样。前辈们也多次这样说过。
English
Then one should do much settling meditation, keeping the posture as it is. Through the power of doing much settling meditation, the settling becomes strong, and if one does not like to examine and does not examine, then the certainty about suchness will not be stable and strong. If that does not arise, then the imputation of clinging to the existence of the two selves, which is the opposite of certainty, will not cause much harm. By means of doing much analytical meditation, one should meditate equally on both calm and insight. In the final stage of meditation, it says: Furthermore, when one meditates on insight and wisdom becomes very strong, then because calm abiding is less, just as a lamp is placed in the wind, the mind is agitated and one will not see that very clearly. Therefore, at that time one should meditate on calm abiding. Even if the part of calm abiding is large, one will not see that very clearly, just like a person who is overcome by sleep. Therefore, at that time one should also meditate on wisdom. How to do the preliminary, the conclusion, and the breaks between sessions should be understood as explained in the case of the small person. In that way, when meditating on the meaning of selflessness, one should identify the occurrence of sinking and excitement, and how to apply mindfulness and awareness to cut them off, and when one attains equanimity, which naturally enters without the inequality of sinking and excitement, how to release effort, etc., should be understood as explained earlier in the chapter on calm abiding. In the instructions on the Perfection of Wisdom, it says: For the object to be meditated upon, first cultivate calm abiding and generate pliancy, and then again perform analytical meditation of insight on it and accomplish pliancy. When these are accomplished separately, they are said to be combined. In this way, it does not seem necessary to do both analysis and settling at the same time, so it is thought that it is permissible to do them separately in different sessions. What is important here is: By refuting how one's own ignorance imputes clinging, one should generate strong certainty on the emptiness of self-nature, which is the opposite of that, and then meditate on emptiness. If one does not refute the clinging of self-grasping and ignorance, and meditates on emptiness as something separate, then it will not harm the two self-graspings at all. This is like sending a ransom to the west to harm a demon that appears in the east. The former ones have said this again and again.