Tibetan
་ཤིན་ཏུ་མད་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་པ་འདི་དག་ནི་རགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། བསྒོམ་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཕྲ་མོའི་སྐྱོན་ཡོན་རྣམས་ནི་བཤེས་གཉེན་མཁས་པ་དག་ལ་བརྟེན་ཏེ། རང་གིས་ཀྱང་བསྒོམས་ནས་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་པས་མ་སྤྲོས་སོ། །བསྒོམ་ཚུལ་དེ་དག་ནི་ལམ་རིམ་གྱི་གདམས་ངག་སྔ་མ་རྣམས་ལ་གཞི་བྱས་ནས་རྒྱས་སུ་བཏང་བ་ཡིན་ཏེ། པོ་ཏོ་བའི་བེའུ་བུམ་ལས། ཁ་ ཅིག་ཐོས་བསམ་དུས་ན་རིགས་པས། །རང་བཞིན་མེད་པ་གཏན་ལ་ཕབ་ལ། །བསྒོམ་དུས་མི་རྟོག་འབའ་ཞིག་བསྒོམ་ཟེར། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འབྲེལ་མེད་སྟོང་ཉིད། །ལོགས་སུ་བསྒོམས་ཕྱིར་གཉེན་པོར་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟ་བས་ན་བསྒོམ་དུས་ཉིད་ནའང༌། །གཅིག་དང་དུ་བྲལ་རྟེན་འབྲེལ་ལ་སོགས། །གང་ལ་གོམས་པས་སོ་སོར་བརྟག་ཅིང༌། །ཅུང་ཟད་མི་རྟོག་ཉིད་དུའང་གནས་བྱ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་ན་ཉོན་མོངས་གཉེན་པོ། །ལྷ་གཅིག་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་འདོད་ཅིང་། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལུགས་སྤྱོད་པར་འདོད་པས། །ཤེས་རབ་བསྒོམ་པའི་ལུགས་ནི་དེ་ཡིན། །དེ་ཡང་གང་ཟག་བདག་མེད་གོམས་པས། །དེ་ནས་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་འཇུག་བྱ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། །འདིའང་ཇོ་བོས། སྟོང་ཉིད་གང་གིས་རྟོགས་ཤེ་ན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལུང་བསྟན་ཅིང༌། །ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་གཟིགས་པ་ཡི། །ཀླུ་སྒྲུབ་སློབ་མ་ཟླ་གྲགས་ཡིན། །དེ་ལས་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་གིས། །ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། དེའི་འཁྲིད་ཚུལ་ཡང་ཇོ་བོས་དབུ་མའི་གདམས་ངག་ཏུ་གསུངས་པ་ལྟར། དཔྱད་སྒོམ་དང་དེ་ལྟར་དཔྱད་པའི་དོན་ལ་འཇོག་པའི་སྒོམ་སྤེལ་མར་གསུངས་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་ལུགས་དང་ཁྱད་མེད་ལ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དབུ་མ་འཇུག་པ་དང་དབུ་མ་སྙིང་པོ་དང་སློབ་དཔོན་ཞི་བ་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའང་དེ་ལྟར་ཡིན་ཅིང༌། བྱམས་ཆོས་དང་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་སུ་ཡང་མང་དུ་བཤད་ཅིང༌། དེའི་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཛིན་པའི་མཁས་པ་ཤཱནྟི་པས་ཤེར་ ཕྱིན་མན་ངག་ཏུ་ཡང་གསལ་བར་བཀྲལ་བས་ན། ལྷག་མཐོང་སྐྱོང་ཚུལ་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་མེད་གཉིས་ནས་བརྒྱུད་པའི་གཞུང་དང་གདམས་ངག་རྣམས་མཐུན་པར་སྣང་ངོ་། །བཞི་པ་བསྒོམས་པས་ལྷག་མཐོང་གྲུབ་པའི་ཚད་ནི། དེ་ལྟར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་བསྒོམས་པ་ན། སྔར་བཤད་པའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་མ་སྐྱེས་ཚུན་ཆོད་དུ་ལྷག་མཐོང་རྗེས་མཐུན་པ་ཡིན་ལ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྐྱེས་པ་ནས་ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་
Chinese
显得非常少。 像这样，之前所说的这些只是粗略的，关于禅修时的细微过失和功德，要依赖于善知识，自己也要通过禅修来了解，所以不再赘述。 这些禅修的方法，是以之前的道次第的教言为基础而加以扩展的。 如博朵瓦的《宝箧论》中说： 有些人在听闻思惟时，以理智确定了无自性，禅修时却说只修无分别。 这样一来，就成了毫无关联的空性，因为是单独禅修，所以不会成为对治。 因此，即使在禅修时，也要对一与多分离、缘起等进行分别观察，稍微安住在无分别的状态中。 这样禅修，才能对治烦恼。 想要追随唯一的本尊，想要行持波罗蜜多的方式，这就是修习智慧的方法。 也就是在习惯了人无我之后，再那样去行持。 如是说。 此外，阿底峡尊者也说： 谁证悟了空性呢？ 是如来授记，证悟了法性真谛的龙树师徒月称。 通过从他们那里传承下来的教言，才能证悟法性真谛。 这样说。 阿底峡尊者在中观的教言中也说，其引导方式是交替进行观察修和安住于观察之义的止修。 这与静命论师的观点没有差别。 如前所说，入中论、中观心要以及寂天论师等的观点也是如此。 慈氏法和圣解脱军的论典中也有很多这样的说法。 香提巴论师在般若波罗蜜多教言中也清楚地阐述了毫不颠倒地持有这种观点的宗派，因此，修习胜观的方法，似乎与龙树和无著二者传承下来的论典和教言相一致。 第四，通过禅修而成就胜观的程度： 像这样，通过分别观察的智慧进行观察和禅修，在尚未生起之前所说的极度轻安之前，都是随顺胜观。 从生起极度轻安开始，才是具有胜观的体性。
English
It seems very little. Like this, what has been said before is only rough. Regarding the subtle faults and merits during meditation, one must rely on virtuous friends and also understand through one's own meditation, so I will not elaborate further. These methods of meditation are based on the previous instructions of the Lamrim and have been expanded. As it says in Potowa's "Béu Bum": Some people, when listening and contemplating, use reason to determine selflessness, but when meditating, they say they only meditate on non-conceptuality. In that case, it becomes unrelated emptiness, because it is meditated on separately, so it will not become an antidote. Therefore, even during meditation, one should separately examine one and many, dependent origination, etc., and also abide in a state of slight non-conceptuality. If you meditate like that, it will be an antidote to afflictions. Wanting to follow the one deity, wanting to practice the way of the pāramitās, that is the method of cultivating wisdom. That is, after becoming accustomed to the selflessness of persons, then practice in that way. As it says. Furthermore, Lord Atiśa also said: Who realized emptiness? It is Nāgārjuna and his disciple Chandrakīrti, who were prophesied by the Tathāgata and who saw the truth of the nature of reality. Through the instructions transmitted from them, one will realize the truth of the nature of reality. So he said. The way to guide it is also as Atiśa said in the instructions of Madhyamaka, which is to alternate between analytical meditation and stabilizing meditation that abides in the meaning of the analysis. This is no different from the view of Śāntarakṣita. As mentioned before, the views of the Madhyamakāvatāra, the Madhyamakahrdaya, and Śāntideva are also like that. There are also many such statements in the treatises of Maitreya and Ārya Asaṅga. Since Śāntipa, a scholar who holds this view without distortion, has also clearly explained it in the Prajñāpāramitā instructions, the way to cultivate vipaśyanā seems to be in accordance with the treatises and instructions transmitted from Nāgārjuna and Asaṅga. Fourth, the extent to which vipaśyanā is accomplished through meditation: Like this, when one examines and meditates with the wisdom of separate analysis, before the arising of the extreme pliancy mentioned earlier, it is in accordance with vipaśyanā. From the arising of extreme pliancy onwards, it is the nature of vipaśyanā.
Tibetan
ཏེ། ཤིན་སྦྱངས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་སྐྱེ་ལུགས་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ཡང་སྔར་ཞི་གནས་གྲུབ་པ་མ་ཉམས་པར་ཡོད་པ་དེས་དྲངས་པའི་ཤིན་སྦྱངས་ཀྱང་ཡོད་པས་ན། སྤྱིར་ཤིན་སྦྱངས་ཡོད་པ་ཙམ་མིན་ནོ། །འོ་ན་གང་ཡིན་སྙམ་ན། དཔྱད་སྒོམ་བྱས་པ་དེའི་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ཤིན་སྦྱངས་འདྲེན་ཐུབ་པ་ན་དེ་ནས་ལྷག་མཐོང་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་ཇི་ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཀ་ལ་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མདོ་སྡེ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཇི་སྲིད་དུ་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ཇི་ལྟར་ལེགས་པར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་ནང་དུ་ཡིད་ལ་བགྱིད་པའི་ཡིད་ལ་བགྱིད་པ་དེ་ལ་ཅི་ཞེས་བགྱི། བྱམས་པ། ལྷག་མཐོང་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷག་མཐོང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མོས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ ལས་ཀྱང༌། དེས་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཐོབ་པ་དེ་ཉིད་ལ་གནས་ཏེ། ཇི་ལྟར་བསམས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པས་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་སྐྱེས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་ལྷག་མཐོང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དང་ཟུང་འབྲེལ་དུ་འགྱུར་ཚུལ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་དང་འདྲ་བར་གསུངས་སོ། །ཤིན་སྦྱངས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ཐུབ་ན་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའང་དེས་འདྲེན་པར་ནུས་པས་ན། སོ་སོར་རྟོག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་རྩེ་གཅིག་པ་འདྲེན་པ་འདི་ནི་ཞི་གནས་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཞི་གནས་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་ཞིག་གིས་དཔྱད་སྒོམ་བྱས་པས་ཀྱང་ཞི་གནས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་བ་ཡོད་པས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་བྱས་ན་གནས་ཆ་ཆུང་ངུ་འགྲོའོ་སྙམ་དུ་མི་བཟུང་ངོ་། །ཇི་ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པའི་འཇོག་སྒོམ་དང་དཔྱད་སྒོམ་བྱེད་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་འགྲོ་མི་འགྲོའི་ཚད་ནི། བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་མ་ནོར་བའི་གོ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་རྙེད་ནས་དེ་ལ་དམིགས་ཏེ་བསྒོམ་པ་ཡིན་མིན་གྱིས་འབྱེད་དགོས་ཀྱི། གཞན་གང་གིས་ཀྱང་འབྱེད་པར་མི་ནུས་སོ།
Chinese
因此，轻安的体性和产生方式如前所述。因为这也具有先前止观成就未退失者所引生的轻安，所以不仅仅是一般的具有轻安。那么是什么呢？如果通过分析修能够以自身的力量引生轻安，那么从那时起就转变为胜观。这在缘于如所有性和缘于尽所有性的两种胜观中是相同的。如是，在《解深密经》中说：世尊，菩萨在未获得身心轻安之前，对于如何善思之法，以定之行境，于内心中作意，此作意称为什么？慈氏，不是胜观，应说为与胜观随顺之胜解相应。以及，《般若波罗蜜多教授》中也说：彼安住于已获得身心轻安之彼性中，以对如所思之彼义的内在禅定之影像行境特别信乐而分别观察，在未生起身心轻安之前，是与胜观随顺之作意，在生起之时，即是胜观。如是宣说，缘于尽所有性的止观双运的道理，与缘于如所有性的那些相同。如果能够以自身的力量引生轻安，那么也能由此引生心一境性，因此，通过分别观察的分析修以自身的力量引生心一境性，这是止观成就的功德。如是，如果一个善于成就止观的人进行分析修，也有助于止观，因此，不要认为如果进行分别观察的分析修，就会损失少许的住分。对于缘于如所有性的安住修和分析修的胜观，衡量是否进入修习的标准是：是否已获得对两种无我之见中的任何一种无错乱的清净理解，并缘于此而修习，必须以此来区分，而不能以其他任何方式来区分。
English
Therefore, the nature and manner of arising of pliancy are as previously explained. Since this also possesses the pliancy drawn forth by the previous attainment of calm abiding without deterioration, it is not merely a general possession of pliancy. So what is it? If one can generate pliancy through the power of analytical meditation, then from that point onwards it transforms into insight. This is the same for both insight that focuses on suchness and insight that focuses on the extent of things. Thus, in the Explanation of the Intent of the Sutras, it is said: "Bhagavan, until a Bodhisattva has attained pliancy of body and mind, what is the mental activity of contemplating within the mind the image of the object of concentration on those dharmas that have been well considered? Maitreya, it is not insight, but it should be said to be in accordance with and in harmony with aspiration for insight." And also, in the Instructions on the Perfection of Wisdom, it is said: "He abides in that very nature of having attained pliancy of body and mind, and examines individually with special delight in the object of the image of inner meditative concentration on the meaning of what has been thought. Until pliancy of body and mind has arisen, it is mental activity in accordance with insight, and when it has arisen, it is insight." Thus it is taught that the ways in which calm abiding and insight focused on the extent of things become integrated are the same as those focused on suchness. If one can generate pliancy through one's own power, then one can also generate single-pointedness of mind through it. Therefore, the generation of single-pointedness through the power of analytical meditation with discriminative awareness is a quality of the accomplishment of calm abiding. Thus, if someone who has well accomplished calm abiding engages in analytical meditation, it also helps calm abiding, so one should not think that if one engages in analytical meditation with discriminative awareness, one will lose a small portion of stability. The measure of whether one is engaging in the cultivation of insight through stabilizing meditation and analytical meditation focused on suchness is whether one has gained a pure, non-mistaken understanding of either of the two views of selflessness and cultivates it by focusing on it. It must be distinguished by this, and it cannot be distinguished by anything else.