Tibetan
་དགོས་པས་གཉིས་ཀ་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་ལྷག་མཐོང་གི་དཔྱད་སྒོམ་བྱས་པའི་མཐར། དོན་དེ་ལ་འཇོག་སྒོམ་བྱས་པས་བདག་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏེ། དེ་ལྟར་སྐྱོན་ལ་མཁས་པ་དེས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་མང་བས་གནས་གང་དང་གང་དུ་སེམས་འཕྲོ་ཞིང༌། སེམས་མངོན་པར་དགའ་བའི་གནས་དེ་དང་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཙལ་ན་སྟོང་པར་རྟོགས་སོ། །སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བཙལ་ན་སྟོང་པར་རྟོགས་སོ། །སེམས་གང་གིས་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བཙལ་ ན་སྟོང་པར་རྟོགས་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཇུག་གོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །འདིས་ནི་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་ཉིད་མཚན་མ་མེད་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་བསྟན་ཏེ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་ཙམ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དཔྱོད་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་མི་སྲིད་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ལུང་དེས་ནི་སེམས་འཕྲོ་བའི་ཡུལ་དང་འཕྲོ་མཁན་གྱི་སེམས་རྣམས་བརྟགས་པ་ན་སྟོང་པར་རྟོགས་པ་དང་། སྟོང་པར་རྟོགས་པ༌ཡང་བཙལ་བའམ་དཔྱད་པ་ན་སྟོང་པར་རྟོགས་པ་དང་དེ་དག་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ཚེ་བྱེད་པར་གསུངས་ཤིང་། དཔྱད་ནས་སྟོང་པར་རྟོགས་པ་དེས་མཚན་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཇུག་པར་གསུངས་པས། ཡོངས་སུ་དཔྱད་པས་འཚོལ་བའི་རིགས་པའི་དཔྱད་པ་སྔོན་དུ་མ་བཏང་བར། ཧྭ་ཤང་འདོད་པ་ལྟར་སེམས་འཕྲོ་བ་བསྡུས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྤངས་པ་ཙམ་གྱིས་མཚན་མེད་དམ་མི་རྟོག་པར་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པར་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། །དེས་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ལ་བདག་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་རིགས་པའི་མཚོན་གྱིས་བཤིག་ལ། བདག་མེད་པ་ལ་ངེས་པ་དྲང༌། དེ་ལྟར་བདག་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ན། དེ་བཀག་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའང་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མེད་པའི་དངོས་མེད་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་མོ་གཤམ་དང་བུ་དམིགས་པ་ལ་བལྟོས་ཏེ་དེ་གཉིས་ནམ་ཡང་མ་དམིགས་ན། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མེད་པ་བདེན་པར་ཡོད་པར་འགས་ཀྱང་ཐ་སྙད་མི་ འདོགས་པ་ལྟར། དངོས་པོ་བདེན་པ་བ་འགའ་ཡང་གཞི་འགར་ཡང་མ་དམིགས་ན། དེའི་དངོས་མེད་བདེན་པ་བ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་རྟོ
Chinese
因此，两者都是需要的。也就是在进行毗钵舍那（观）的观察修之后，对那个意义进行安住修，从而成就以无我为对境的止观双运。在《修次第中篇》中，圣者功德云也曾开示说：像这样，精通过患的人，为了远离一切戏论，就应该瑜伽于修习空性。由于修习空性很多，所以在任何地方心散乱，对于心感到非常欢喜的那些地方的自性如果完全寻觅，就会了悟到是空性。哪个心，如果寻觅它，也会了悟到是空性。哪个心所了悟的，如果也完全寻觅它的自性，就会了悟到是空性。像这样了悟，就能进入无相瑜伽。这表明，先进行完全的寻思，才能进入无相。仅仅是完全舍弃作意，而不以智慧观察事物的自性，是不可能进入不分别的。这一点已经非常清楚地表明了。如是说。那个教证说，如果观察心散乱的对境和散乱的心，就会了悟到是空性，而且了悟到空性，如果也寻觅或观察，就会了悟到是空性，并且说那些也是在修习空性时做的。还说，通过观察而了悟到空性，就能进入无相瑜伽。因此，如果不先进行通过完全观察而寻觅的理性的观察，就像和尚所希望的那样，仅仅是舍弃了收摄心散乱的作意，是不可能进入无相或不分别的，这一点已经清楚地表明了。因此，如前所说，用理性的利剑斩断诸法中丝毫也不成立的二我之自性，从而确定无我。像这样，如果二我的事物不存在，那么，作为那个遮止的事物不存在，又有什么真实成立的呢？就像认为寡妇的儿子不存在的事物不存在，是依赖于寡妇和儿子这两个对境，如果这两个从来没有作为对境，那么，寡妇的儿子不存在，谁也不会安立为真实存在一样。如果任何真实的事物在任何 आधार （梵文，ādhāra，梵文罗马拟音， आधार，汉语字面意思：基础）上也没有作为对境，那么，执着那个事物不存在是真实存在的这种分别
English
Therefore, both are needed. That is, after engaging in the analytical meditation of vipassanā (insight), one engages in the settling meditation on that meaning, thereby accomplishing the union of śamatha and vipassanā with no-self as the object. In the Middle Stages of Meditation, the noble Jewel Cloud also stated: "Like this, one who is skilled in faults, in order to be separated from all elaborations, should engage in yoga in the meditation on emptiness. Because of meditating on emptiness a lot, wherever the mind wanders, if one completely seeks the nature of those places where the mind feels very happy, one will realize that they are empty. Whichever mind it is, if one seeks it, one will also realize that it is empty. Whichever mind realizes it, if one also completely seeks its nature, one will realize that it is empty. By realizing like this, one enters into signless yoga." This shows that sending forth complete investigation is what leads to entering into signlessness. It is very clearly shown that merely completely abandoning mental activity, without examining the nature of things with wisdom, is impossible to enter into non-conceptualization. Thus it is said. That scripture says that if one examines the object of the wandering mind and the mind that wanders, one will realize that they are empty, and that realizing emptiness, if one also seeks or examines, one will realize that it is empty, and it also says that those are also done at the time of meditating on emptiness. It also says that by examining and realizing emptiness, one enters into signless yoga. Therefore, without first sending forth the rational investigation of seeking through complete investigation, as the Heshang wishes, merely abandoning the mental activity of gathering the wandering mind, it is clearly shown that it is impossible to enter into signlessness or non-conceptualization. Therefore, as previously explained, with the sword of reason, cut off the nature of the two selves that are not established even to the slightest extent in all phenomena, thereby establishing certainty in no-self. Like this, if the things of the two selves do not exist, then what is there that is truly established as the non-existence of that which is negated? Just as holding that the non-existence of a barren woman's son exists depends on the two objects of a barren woman and a son, and if those two are never taken as objects, then no one would establish that the non-existence of a barren woman's son truly exists. If any truly existing thing is not taken as an object on any ādhāra (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：基础), then the discrimination of holding that the non-existence of that thing truly exists
Tibetan
ག་པ་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མཚན་མར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། བདེན་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་ན་དངོས་པོའམ་དངོས་མེད་བདེན་པར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་གང་རུང་ཡིན་པས། ཁྱབ་བྱེད་ལོག་ན་ཁྱབ་བྱ་ཡང་ལྡོག་པར་སྒོམ་རིམ་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཡོད་མེད་གང་ལ་ཡང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་ངེས་པ་གཏིང་ནས་འདྲོངས་པའི་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་དེས་ཐག་བཅད་པའི་དོན་ལ་འཇོག་པ་གཉིས་རེ་མོས་སུ་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་ལ་ཅི་ཡང་མི་དཔྱོད་པར་ཡིད་བྱེད་བསྡུས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ཏེ། བདེན་པར་འཛིན་པ་སྤོང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་བདེན་པར་ཡོད་པར་མི་རྟོག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། བདེན་མེད་རྟོགས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཡོད་པར་མི་རྟོག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། བདག་མེད་རྟོགས་པ་མིན་པས། དེ་བསྒོམས་པས་བདག་འཛིན་ལ་ཅི་ཡང་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདེན་པར་ཡོད་པ་དང་བདག་གཉིས་སུ་ཡོད་པར་མི་རྟོག་པ་དང་། བདེན་མེད་དང་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་པ་ཕྱེད་པར་བྱ་དགོས་པ་འདི་གནད་ཀྱི་དོན་དུ་ཟུངས་ཤིག །གཉིས་པ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་སོ་སོར་དཔྱོད་པ་རྟོག་པ་ཡིན་པས། དེ་ལས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་འགལ་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་གཉིས་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དགོས་ པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། འདི་ལ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་དཔེ་དང་བཅས་པས་གསུངས་ཏེ། འོད་སྲུངས་ཀྱི་ལེའུ་ལས། འོད་སྲུངས། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན། ཤིང་གཉིས་རླུང་གིས་དྲུད་པ་དེ་ལས་མེ་འབྱུང་སྟེ། བྱུང་ནས་ཤིང་གཉིས་སྲེག་པ་དེ་བཞིན་དུ། འོད་སྲུངས། ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡོད་ན་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་སྐྱེ་སྟེ། དེ་སྐྱེས་པས་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་སྲེག་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་སོ་སོར་རྟོག་པ་ལས་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་བར་གསུངས་ལ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་ཀྱང༌། དེས་དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་དེ། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས་དངོས་པོ་གང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ངེས་པར་མི་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་གོ །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་རྟོགས་སོ། །གང་ཞིག་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་མི་བསྒོམ་གྱི། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་སྒོམ་
Chinese
任何地方也不会产生。因此，执着于相的分别念都会消失，因为如果是真实执着的分别念，那么无论是执着事物或非事物为真实的分别念。因为在《修次第》中说，如果遍及者消失，那么遍及对象也会消失。因此，无论事物存在与否，都确信没有丝毫真实成立，从而产生深刻的定解，并将此定解所决定的意义付诸实践，这二者交替进行，就是成就无分别智。仅仅通过不观察对境而收摄作意，是无法成就的，因为无法舍弃真实执着。因为那仅仅是不认为真实存在，而不是证悟真实不存在。同样，那仅仅是不认为我存在，而不是证悟无我，因此，修习它对破除我执没有任何作用。因此，必须区分不认为真实存在和二元存在，以及证悟真实不存在和无我。务必将此作为要点来把握！第二，遣除诤论：如果对无我的意义进行分别观察是分别念，那么由此产生无分别智是相违的，因为果和因必须一致。 如果有人这样认为，那么对此，世尊亲自以譬喻的方式进行了阐述。在《光明守护者品》中说：“光明守护者，例如，两根木头被风吹动，从中产生火，产生后烧毁两根木头一样。光明守护者，如果存在正确的分别念，那么就会产生圣者的智慧之王，它产生后就会烧毁那个正确的分别念。”因此，经中说从分别念中产生圣者的智慧。在《修次第中篇》中也说：“因此，通过智慧进行分别观察。当瑜伽士不执着任何事物的自性为胜义谛时，他就会进入无分别的等持。也会证悟一切法自性空性。如果有人不通过智慧分别观察事物的自性而修习，仅仅修习完全舍弃作意
English
Nowhere will it arise. Therefore, all conceptualizations that cling to characteristics will cease, because if it is a conceptualization of clinging to truth, then it is any conceptualization that clings to things or non-things as true. Because it is said in the Stages of Meditation that if the pervader ceases, then the pervaded object will also cease. Therefore, whether things exist or not, it is certain that there is not even a particle of truth established, and generating a deep conviction and alternately placing the meaning determined by this conviction into practice is the accomplishment of non-conceptual wisdom. It is not possible to accomplish it merely by withdrawing attention without examining the object, because it is not possible to abandon the clinging to truth. Because that is merely not thinking that it exists truly, but it is not realizing the absence of truth. Similarly, that is merely not thinking that the self exists, but it is not realizing the absence of self, therefore, meditating on it does not harm the clinging to self at all. Therefore, it is necessary to distinguish between not thinking that it exists truly and that it exists as two, and realizing the absence of truth and the absence of self. Be sure to grasp this as the key point! Second, refuting the argument: If individually examining the meaning of selflessness is conceptualization, then it is contradictory for non-conceptual wisdom to arise from it, because the result and the cause must be consistent. If someone thinks like this, then in response to this, the Blessed One himself explained it with an example. In the chapter of Light Protector, it says: "Light Protector, for example, just as two pieces of wood are rubbed together by the wind and fire arises from them, and after arising, it burns the two pieces of wood, so too, Light Protector, if there is correct individual contemplation, then the king of noble wisdom will arise, and when it arises, it will burn that very correct individual contemplation." Thus, it is said in the sutra that noble wisdom arises from individual contemplation. In the Middle Stages of Meditation, it also says: "Therefore, one should analyze in this way with wisdom. When the yogi does not apprehend the intrinsic nature of any phenomenon as ultimately real, at that time he enters into non-conceptual samadhi. He also realizes the intrinsic non-existence of all phenomena. If someone does not meditate by individually examining the intrinsic nature of phenomena with wisdom, but only meditates by completely abandoning mental activity