Tibetan
སྙམ་དུ་བཟུང་སྟེ། དེ་ལྟར་མི་སྐྱོང་ན་ནི་རྟོག་པ་གང་ཡིན་མཚན་འཛིན་ཡིན་པ་དང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་རྟོག་བྲལ་གྱི་ཤེས་པས་བདག་མེད་བསྒོམ་པར་འདོད་པ་མང་དུ་བཀག་པས་མི་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང༌རྟོག་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བདེན་འཛིན་ཡིན་པས་བསྒོམ་པའི་ཚེ་འགོག་ན། གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚེ་ཡང་རྟོག་པས་དེ་དག་བྱ་དགོས་པས་དགག་དགོས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། སློབ་མ་ལ་འཆད་པ་དང་རྩོད་པ་དང་རྩོམ་པ་དང་ལྟ་རྟོག་བྱེད་པ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཁྱེད་ཀྱིས་རྟོག་པས་བྱ་དགོས་པས་དེའི་ཚེ་ཡང་འགོག་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། བདེན་འཛིན་སྒོམ་བྱེད་དུས་དགག་དགོས་ལ། དུས་གཞན་གྱི་ཚེ་མི་དགོས་པའི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མི་འདོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ལུང་དང་རིགས་པས་སྒོ་དུ་མ་ནས་དཔྱོད་པ་ནི་བདག་མེད་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། ལྟ་བ་ཡང་རྙེད་ཟིན་པས་བསྒོམ་པའི་ཚེ་མི་དགོས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་མཐོང་ལམ་དུ་བདག་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས། དེ་ནས་བདག་མེད་མཐོང་ཟིན་པ་དེ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་བསྒོམ་དགོས་ཏེ་སྒོམ་སྤང་རྣམས་གོམས་པས་སྤོང་ གི །མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མི་སྤོང་ངོ་སྙམ་ན། མཚུངས་ཏེ། འདིར་ཡང་སྔར་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ངེས་ཟིན་ཀྱང་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་གོམས་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ཙམ་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་དེ་གོམས་པར་བྱས་པ་དེ་ཙམ་དུ་ངེས་པ་དེ་ཤུགས་དྲག་པ་དང་རྒྱུན་རིང་བ་དང་རྣམ་པ་གསལ་བ་དང་བརྟན་པར་འགྱུར་བ་སོགས་སུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་འགྲེལ་ལས། ངེས་པ་དང་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིད། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དེ་གཉིས་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཡིན་པས་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་བརྟན་པ་དང་ཤུགས་དྲག་པ་སོགས་སུ་སོང་བ་དེ་ཙམ་དུ་སྒྲོ་འདོགས་ལ་གནོད་པས། འདིར་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངེས་པ་ཇེ་འཕེལ་དུ་བརྟན་དགོས་ལ། དེ་ཡང་གནོད་བྱེད་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མའི་སྒོ་ནས་བསམ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མི་རྟག་པ་དང་ལས་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སོགས་ལའང་དེ་དག་གི་གོ་བ་རྙེད་པ་ནས་མི་དཔྱོད་པར་བདག་ནི་འཆིའོ་སྙམ་པ་ཙམ་གྱི་འཛིན་སྟངས་གཅིག་ཁོ་ན་བཟུང་ནས་བསྐྱང་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཀུན་ནས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངེས་པ་རྣམ་དག་འདྲེན་པ་ལ་ནི་བདག་ནི་འཆིའོ་སྙམ་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་དང་། སེམས་ཅན་སྙིང་རེ་རྗེ་སྙམ་པ་ཙམ་རེ་ལ་སོགས་པ་དམ་བཅའ་ཙམ་རེས་མི་ཆོག་གི །རྒྱུ་མཚན་སྒོ་དུ་མ་ནས་བསམ་དགོས་ པ་བཞིན་དུ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ངེས་པ་བརྟན་པ་དང་ཤུགས་དྲག་པ་སོགས་ཀྱང་དམ་བཅའ་ཙམ་ཞིག་བཟུང་བས་མི་ཆོག་གི །གནོད་བྱེད་དང་སྒྲུབ་བྱེད་སྒོ་མ་དུ་མ་ནས་བསམ་དགོས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་ཡང་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྒོམ་རིམ་གསུམ་གར་ཞི་གནས་གྲུབ་ནས་བསྒོམ་པའི་ཚེ་དཔྱད་པ་མང་དུ་བྱས་ནས་བསྒོམ་པར་གསུངས་ཤིང༌། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། །ཅེས་སོགས་ཀྱིས་བསྒོམ་པའི་ཚེ་དཔྱད་པ་དེ་དག་བྱེད་པར་གསུངས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ཞི་ལྷག་གང་རུང་རྙེད་པ་ཞིག་ལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཞི་གནས་མ་གྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་ལྟ་བའི་གོ་བ་མི་འཚོལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། བསམ་གཏན་གྱི་འོག་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་ལྟ་བའི་དཔྱད་པ་རྣམས་གསུངས་པས་དེའི་རིམ་པའི་གནད་ཀྱིས་བསམ་གཏན་བསྒྲུབས་ནས་བདག་མེད་གཉིས་ལ་དཔྱོད་པ་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས་ཀྱང༌། བློ་གྲོས་མཉམ་གཞག་འོག་ཏུ་ནི། །ཐ་སྙད་སྒོ་ནས་གཟུང་བྱ་བའི། །ཆོས་རྣམས་དངོས་པོ་འདི་དག་ལ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་འདི་ལྟར་བརྟག །ཅེས་གསུངས་ཤིང༌། འགྲེལ་པར། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེས་པའི་འོག་ཏུ་ལྟ་བའི་དཔྱད་པ་རྣམས་བྱ་བར་གསུངས་པ་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང༌། ཞི་གནས་བསམ་གཏན་ལེའུར་འབྱུང་བ་བཞིན་བསྒྲུབས་ནས། དེ་ནས་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པ་ན་རིགས་པའི་དཔྱད་པས་བསྒོམ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕར་ཕྱིན་ཐ་མ་གཉིས་ཀྱི་རིམ་པ་དང་བསླབ་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་རིམ་པ་ཐམས་ཅད་ཏིང་ ངེ་འཛིན་སྔོན་དུ་བསྒྲུབས་ནས་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་རབ་དེའི་བསྒོམ་ཚུལ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དཔྱོད་པའི་སྒོ་ནས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཡིན་པས་ལོག་པར་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། །དེ་དག་ཏུ་མ་ཟད་གཞུང་ཆེ་བ་དུ་མ་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་པས་བསྒོམ་པའི་ཚེ་དཔྱོད་པར་གདོན་མི་ཟའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཞི་གནས་གྲུབ་པའི་འོག་ཏུ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པའི་ཚེ་དཔྱད་སྒོམ་འབའ་ཞིག་བྱས་ན་སྔར་གྱི་ཞི་གནས་འཇིག་ལ། གསར་དུ་ཡང་མ་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་མེད་པར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཕྱིར་ལྷག་མཐོང་ཡང་མི་སྐྱེ་སྟེ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་སྔར་གནས་པ་གྲུབ་པའི་ཞི་གནས་ཀྱང་སྐྱོང་དགོས་ལ། དཔྱད་སྒོམ་ཡང་བྱ
Chinese
心中这样认为。如果不这样修持，那么任何分别念都是执着相，并且阻止了许多凡夫以离分别的智慧修持无我，这是不合理的。此外，如果因为所有这些分别念都是实执，所以在修持时加以阻止，那么在确定时也必须通过分别念来做，因此也必须阻止。给学生讲解、辩论、写作和观察等等，所有这些也都需要你们通过分别念来做，因此那时也必须阻止，因为实执在修持时必须阻止，而在其他时候则不需要，没有任何区别。如果不是这样认为，而是认为通过经文和理证从多方面进行观察，是为了让尚未领悟无我之义的人领悟，并且已经获得了见解，所以在修持时不需要，那么这样一来，在见道时已经现量证悟了无我，从那以后修持已经见到的无我，就变得没有意义了。如果说那是必须修持的，因为修断需要通过串习来断除，仅仅见到是无法断除的，那么情况是一样的。在这里，也是因为之前通过听闻和思考已经确定了，但仍然需要串习确定，因为确定得越多，这种确定就越强烈、持久、清晰和稳定等等。因此，《释量论》中说：“确定与系缚心，是所害与能害之自性。”正如所说，这两者是所害和能害的关系，确定越稳定和强烈等等，就越能损害系缚。在这里，也需要不断增强对无自性的确定，而这需要通过多种能害和能立的方式来思考。如果不是这样，那么对于无常、业果、轮回的过患、菩提心、慈爱和悲悯等等，也需要在获得这些理解之后，不进行观察，而仅仅抓住“我将死去”这样的一个执着方式来进行修持，因为所有理由都是相同的。因此，为了引导纯正的确定，需要“我将死去”的想法，以及……
English
Thinking thus. If one does not cultivate in this way, then any conceptualization is grasping at characteristics, and it is unreasonable to prevent many ordinary beings from wanting to meditate on selflessness with wisdom free from conceptualization. Furthermore, if all those conceptualizations are grasping at truth, and therefore are prevented during meditation, then during determination, those things must also be done through conceptualization, and therefore must also be prevented. Explaining to students, debating, writing, and observing, etc., all of these must also be done by you through conceptualization, and therefore must also be prevented at that time, because grasping at truth must be prevented during meditation, but there is not even a slight difference in that it is not needed at other times. If one does not think that way, but rather thinks that examining through scripture and reasoning from many aspects is for the sake of causing those who have not understood the meaning of selflessness to understand, and also that the view has already been found, so it is not needed during meditation, then in that case, since one has manifestly realized selflessness on the path of seeing, from then on meditating on that selflessness that has already been seen becomes meaningless. If one says that it is necessary to meditate on that, because what is to be abandoned by meditation is abandoned through habituation, but it is not abandoned by merely seeing, then it is the same. Here too, although one has already ascertained through hearing and thinking in the past, it is still necessary to become accustomed to determining, because the more one becomes accustomed to determining, the more that ascertainment becomes stronger, longer lasting, clearer in appearance, and more stable, etc., as is seen. Therefore, as it is said in the Pramāṇavārttika, "Ascertainment and the mind of imputation, are by nature the object to be harmed and the agent of harm." As it is said, those two are the object to be harmed and the agent of harm, so the more stable and stronger, etc., the ascertainment becomes, the more it harms imputation. Here too, the ascertainment of no self-nature must be made increasingly stable, and that must be thought about through the doors of many agents of harm and proofs. If it is not like that, then for impermanence, karma and its effects, the faults of samsara, the mind of enlightenment, loving-kindness, and compassion, etc., one would also have to cultivate by grasping only one way of grasping, such as "I will die," without examining after having gained those understandings, because all the reasons are the same. Therefore, in order to lead to pure ascertainment, one needs the thought "I will die," and...
Chinese
心怀为了利益有情众生而证得佛果的想法，以及仅仅生起对众生的慈悲心等等，仅仅是发誓是不够的。如同需要从多种理由来思考一样，对于无自性的坚定信念和强烈意愿等等，仅仅是立下誓言也是不够的。需要从多种妨害和成立的方面来思考，这一点在下士道的时候也已经多次讲过了。 即使这样，《修次第》三篇中都说，在成就止观之后进行修习时，要经过多次观察后再修习。入行论中也说：“瑜伽士应断除我。”等等，说明修习时要进行这些观察。因为瑜伽士是指获得止观任何一种成就的人。而且，在没有成就止观之前，并不是不寻求见解的理解。在禅定之后的智慧部分，讲述了见解的观察，因此，按照这个次第的关键，是先生起禅定，然后观察二无我。中观心要论中也说：“智者于等持后，当于世俗门，所取之法等，以此慧如是观。”论释中说，在生起等持之后，要进行见解的观察。入行论中也说，如止住禅定品中所说的那样修习之后，在修习智慧时，要用理性的观察来修习。 因此，后两种波罗蜜多的次第和后两种学法的次第，都是先成就等持，然后修习智慧的次第。而对于智慧的修习方式，所有关于如何和多少进行观察的说法，都是修习的次第，不应错误地理解。不仅如此，许多大经论中都这样说，因此修习时进行观察是毫无疑问的。 这样，如果在成就止观之后，修习胜观时，只进行观察修，那么之前的止观就会消失，而且因为没有重新修习，所以会失去止观。因此，胜观也不会生起，就像之前说的那样。因此，既要守护之前已经成就的止观，也要进行观察修。
English
It is not enough to just make vows, such as thinking, "I will attain Buddhahood for the sake of sentient beings," and merely generating compassion for sentient beings. Just as it is necessary to contemplate from various reasons, it is also not enough to merely make vows regarding firm conviction and strong intention of selflessness. It is necessary to contemplate from various aspects of harm and establishment, as has already been extensively explained in the context of the Lesser Person. Even so, all three stages of the Stages of Meditation state that when meditating after achieving Shamatha, one should meditate after much investigation. The Engaging in the Bodhisattva Deeds also states, "The yogi should prevent the self," and so forth, indicating that these investigations should be done during meditation. This is because a yogi is someone who has attained either Shamatha or Vipassana. Moreover, it is not that one does not seek understanding of views before achieving Shamatha. In the section on wisdom after Samadhi, the investigations of views are explained, so according to the key of that sequence, one should first accomplish Samadhi and then contemplate the two selflessnesses. The Essence of the Middle Way also states, "The wise, after equipoise, should examine with wisdom in this way these phenomena, objects to be grasped through conventional means." The commentary states that after the arising of Samadhi, one should engage in the investigation of views. The Engaging in the Bodhisattva Deeds also states that after accomplishing Shamatha as described in the chapter on Shamatha, one should then meditate on wisdom with rational investigation. Therefore, the sequence of the last two Paramitas and the sequence of the last two trainings are all sequences of first accomplishing Samadhi and then meditating on wisdom. And all the statements about how to meditate on that wisdom, with investigation into how it is and how much it is, are the sequence of meditation, and should not be misinterpreted. Not only that, but many great treatises state this, so there is no doubt that one should investigate during meditation. Thus, if one only engages in analytical meditation when meditating on Vipassana after achieving Shamatha, the previous Shamatha will be destroyed, and since it has not been newly cultivated, Shamatha will be lost. Therefore, Vipassana will also not arise, as explained before. Therefore, one must both maintain the Shamatha that has already been established and engage in analytical meditation.