Tibetan
་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ འཁོར་བར་འཆིང་ན་ཁྱེད་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་དོན་དུ་གཉེར་ན་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟོག་པས་བྱ་དགོས་པས། དེ་དག་བྱས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་སྔར་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་རྟོག་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་དུ་འདོད་ན་ཧྭ་ཤང་གི་དེ་ལེགས་པ་ཡིན་གྱི། ཁྱེད་ལྟར་ན་འགལ་བའི་ཁུར་གྱིས་ནོན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་ཕྱོགས་པ་ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ། བདག་གཉིས་སུ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ལ་དཔྱོད་པ་མང་དུ་བྱས་ནས། དེ་ནས་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཛིན་པ་དེ་བཟློག་པ་ནི། ཁྱི་རྡོ་ཕྱིར་འབྲངས་པ་དང་འདྲ་བར་སྤྲོས་པ་ཕྱི་ཆོད་ཡིན་པས། དང་པོ་ནས་སེམས་གང་དུ་ཡང་མི་འཕྲོ་བར་འཛིན་པ་ནི། རྡོ་འཕེན་པའི་ལག་མགོ་ནས་འཛིན་པ་དང་འདྲ་བར་དེ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཡུལ་དེ་དག་ལ་མི་འཕྲོ་བ་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ནང་ནས་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ལུང་རིགས་རྣམས་ལ་སྦྱོང་བ་ནི་ཐ་སྙད་པའི་ཚིག་ཙམ་ལ་འབྱམས་པའོ་ཞེས་སྨྲའོ། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་དང་རྒྱན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་མཁས་པའི་གཞུང་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའི་ལོག་རྟོག་གི་ཐ་ཆད་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ནི་རིགས་པ་དང་ལུང་གིས་དོན་དེ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཁོ་ན་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བདག་གཉིས་སུ་མཚན་མར་བཟུང་བའི་བློས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་དེ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་པ་དེ་ལེགས་པར་དཔྱད་ནས་རྣམ་པར་དག་པའི་ ལུང་རིགས་ཀྱིས། ཁོས་བཟུང་བ་ལྟར་མེད་པ་ལ་ངེས་པ་དྲངས་པའི་སྒོ་ནས་འཁྲུལ་པའི་བརྫུན་ཕུགས་རྡིབ་པ་ཞིག་དགོས་ཀྱི། དེ་འདྲ་བའི་ངེས་པ་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པར་སེམས་བཟུང་བ་ཙམ་ནི། དེའི་ཚེ་བདག་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་མི་འཕྲོ་བ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཉིད་འཐུག་པོ་ལོག་པ་དང་བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚེ་ཡང་དེ་དག་ལ་སེམས་འཕྲོ་བ་མེད་པས། དེ་དག་གིས་ཀྱང་བདག་མེད་རྟོགས་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་དཔེར་ན་མཚན་མོ་རྒྱུས་མེད་པའི་བྲག་ཕུག་ཏུ་སྲིན་པོ་ཡོད་དམ་མེད་སྙམ་དུ་འཇིགས་པ་ན། སྒྲོན་མེ་བཏེག་ནས་དེར་འདུག་མི་འདུག་ལེགས་པར་རྩད་བཅད་ནས་འཇིགས་པ་དེ་མི་སེལ་བར། སྲིན་པོ་ལ་རྟོག་པའི་རྟོག་པ་དེ་འཕྲོར་མ་འཇུག་པར་སེམས་ཟུངས་ཤིག་ཟེར་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས་ནི། གཡུལ་འགྱེད་པའི་ཚེ་མིག་ཕྱེ་ནས་ད
Chinese
凡是（任何）什么，如果都 束缚于轮回，那么您不是在追求从轮回中解脱吗？如果追求解脱，那么布施和持戒等等也必须通过分别念来做。做了这些有什么必要呢？以前已经说过很多了。因此，如果认为凡是分别念都是束缚轮回的，那么华尚的观点是好的。如果像您这样，就会被矛盾的重担压垮。还有一些追随他的人这样认为：对执著于我和我所二者的对境进行大量的思辨，然后阻止对境的执著，就像狗追石头一样，是外在的止息戏论。从一开始就让心不对任何事物散乱地执著，就像抓住扔石头的手一样，这样做本身就能使心不对那些执著的对境散乱，这就是从内在切断一切戏论。因此，学习确立见解的经论和理证，只是沉溺于名言的词句而已。这是舍弃佛经和六庄严等所有智者论典的邪见之极，因为他们只是用理证和经教来确立意义。此外，还要好好观察以我和我所二者为相的执著是如何执著的，然后通过清净的 经教和理证，通过确信它所执著的那样是不存在的，来摧毁错误的虚假根源。如果没有找到这样的确信，仅仅是抓住心，即使那时心不对我和我所的对境散乱，也不能仅仅因此就证悟无我，如果不是这样，那么在沉睡和昏厥等时候，心也不会对它们散乱，那么他们也证悟无我，那就太过分了。这就像在夜晚，在不熟悉的岩洞里，害怕是否有魔鬼一样，不点灯好好调查那里是否有魔鬼，从而消除恐惧，而是说不要让对魔鬼的分别念散乱，抓住心一样。在《修次第下篇》中说：战斗的时候睁开眼睛……
English
Whatever there is, if all binds to samsara, then aren't you seeking liberation from samsara? If you seek that, then giving and keeping vows, etc., must also be done with conceptual thought. What is the need for doing those things? It has been said much before. Therefore, if you think that all conceptual thought binds to samsara, then the view of Heshang is good. If it's like you, then you will be crushed by the burden of contradiction. Also, some who follow him think like this: After much speculation on the objects of grasping at the marks of self and other, then reversing the grasping of the object is like a dog chasing a stone, it is an external cessation of elaboration. From the beginning, holding the mind without scattering to anything, like holding the hand that throws the stone, by doing that itself, not scattering to those objects of grasping at marks is cutting off all elaboration from within. Therefore, studying the scriptures and reasoning that establish the view is just indulging in the words of terminology. This is the extreme of wrong thought that abandons all the scriptures of the Buddha and the treatises of the wise, such as the Six Ornaments, because they only establish the meaning with reasoning and scripture. Furthermore, one should carefully examine how the mind that grasps at the marks of self and other grasps, and then through pure scripture and reasoning, by drawing certainty that what it grasps is non-existent, one needs to collapse the false root of error. If such certainty is not found, merely holding the mind, even if at that time the mind does not scatter to the objects of self and other, one cannot realize selflessness merely by that. If it is not like that, then at the time of deep sleep and fainting, etc., the mind does not scatter to them either, then they also realize selflessness, which would be too extreme. This is like, for example, at night, being afraid in an unfamiliar cave, wondering whether there is a demon or not, instead of lifting a lamp to investigate well whether there is a demon there or not, and thereby dispelling the fear, but saying, 'Don't let the conceptual thought of the demon scatter, hold the mind.' In the final stage of meditation, it says: 'When fighting a battle, open your eyes...'
Tibetan
གྲ་གང་ན་འདུག་ལེགས་པར་བལྟས་ཏེ། དེར་མཚོན་འགྱེད་པའི་དཔའ་བོ་ལྟར་མི་བྱེད་པར། དགྲ་སྟོབས་ལྡན་མཐོང་བ་ན་མིག་བཙུམས་ནས་སྡོད་པའི་སྡར་མ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏེ། བུ་མོ། ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཡུལ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཡིན། གསོལ་པ། འཇམ་དཔལ། རྣམ་པར་བརྟགས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་གང་ལགས་པའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མིག་ཕྱེ་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚོན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་རྣམས་ཕམ་ པར་བྱ་སྟེ། འཇིགས་པ་མེད་པར་གནས་པར་བྱ་ཡི། མི་སྡར་མ་བཞིན་དུ་མིག་གཟུམ་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་ནས་སྐྲག་པ་ན། འཁྱིལ་བ་དེ་ཐག་པ་ཡིན་གྱི་སྦྲུལ་མ་ཡིན་པར་འདུག་གོ་སྙམ་པའི་ངེས་པ་བསྐྱེད་ནས། འཁྲུལ་པ་དང་སྐྲག་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལྡོག་དགོས་པ་བཞིན་དུ། བདག་གཉིས་ཡོད་པར་བཟུང་ནས་འཁྲུལ་བ་དང༌། འཁྲུལ་པ་དེས་བསྐྱེད་པའི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་། བདག་འཛིན་གྱི་ཡུལ་མེད་པར་ཐག་གཅོད་པའི་ལུང་རིགས་ཀྱི་ངེས་པ་དྲངས་ནས་བདག་འཛིན་དེ་འཁྲུལ་པར་གོ་བ་དང༌། དེ་ནས་དེའི་དོན་གོམས་པས་ལྡོག་ལ། དེ་ལོག་ན་དེས་བསྐྱེད་པའི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པས་ན། དབུ་མ་རིགས་ཚོགས་ལ་སོགས་པར་ཡུལ་རྣམས་ལ་དཔྱད་ནས་འགོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ལྷས། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། རྟོག་རྣམས་དངོས་པོ་ཡོད་ན་འགྱུར་བ་སྟེ། །དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་མེད་པར་ཡོངས་དཔྱད་ཟིན། །ཞེས་མཐར་འཛིན་གྱི་རྟོག་པས་དངོས་པོ་ཡོད་པར་བཟུང་བ་ན་དེ་རྣམས་སྐྱེ་བས། དེ་དག་གི་ཡུལ་མེད་པར་རྣམ་པ་དུ་མར་དཔྱད་པར་གསུངས་ཤིང༌། བདག་ནི་འདི་ཡི་ཡུལ་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས་ཀྱང༌། འདི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་མ་ ཡིན། །ཡོན་ཏན་སྐྱོན་དང་རྗེས་འབྲེལ་བའི། །འདོད་དང་སྡང་སོགས་སྤོང་བ་ནི། །དེ་དག་ཡུལ་ལ་མ་མཐོང་བས། །ཡིན་གྱིས་ཕྱི་ཚུལ་དག་གིས་མིན། །ཞེས་དུ་མ་ཞིག་གསུངས་སོ། །རྟོག་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཡིན་པས་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ཚེ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དགག་གོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ལ། འདི་ལྟར་ཡང་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་
Chinese
好好观察敌人身在何处，不要像在那里挥舞刀剑的勇士，而是要像见到强敌就闭眼躲避的懦夫一样。正如《圣妙吉祥化身经》中所说：‘女儿，菩萨如何才能在战场上获胜？’回答说：‘妙吉祥，如果彻底观察，什么是所有法都不可得的呢？’因此，瑜伽士要睁开智慧之眼，用智慧之剑击败烦恼之敌，安住于无惧之中，不要像懦夫一样闭上眼睛。’如是说。因此，就像把绳子误认为蛇而感到恐惧时，确信缠绕之物是绳子而不是蛇一样，从而消除错觉和恐惧的痛苦一样，执着于二元自我的存在而产生错觉，以及由错觉产生的轮回痛苦，也要通过引用经论和理证来断定我执的对象不存在，从而理解我执是错觉，然后通过习惯于这个道理来消除它。如果我执消失，那么由它产生的轮回痛苦也会全部消失。因此，在中观理聚等论典中，通过分析对境来破除我执的原因就在于此。圣天菩萨说：‘若见境无我，则断有之种。’入行论中也说：‘若有实物则生分别，然实物如何不存在，已详尽观察。’意思是说，由于执着于实有的分别念会产生实物，因此要从多个方面分析这些分别念的对境不存在。并且说：‘瑜伽士以我为对境而生分别，从而断除我。’理自在也说：‘若不破此境，则不能舍弃它。’‘舍弃与功德、过患相关的贪欲和嗔恨等，不是因为没有看到它们的对境，而是因为外在的形式。’说了许多类似的话。由于任何分别念都是束缚于轮回的，所以在修习空性时，有人说要破除一切分别念，对此也应该这样分析：难道普通人
English
Carefully observe where the enemy is. Don't act like a warrior brandishing a sword there, but rather like a coward who closes his eyes and hides when he sees a powerful enemy. As it is said in the *Sutra of the Manifestation of Manjushri*: 'Daughter, how does a Bodhisattva conquer on the battlefield?' The reply is: 'Manjushri, if thoroughly examined, what is it that all phenomena are unobtainable?' Therefore, the yogi should open the eye of wisdom and defeat the enemy of afflictions with the sword of wisdom, abiding in fearlessness, and not close his eyes like a coward.' Thus it is said. Therefore, just as when one mistakes a rope for a snake and becomes frightened, one generates the certainty that the coiled thing is a rope and not a snake, thereby eliminating the suffering of illusion and fear, so too, the illusion of clinging to the existence of a dualistic self, and the suffering of samsara that arises from that illusion, must be eliminated by drawing on the certainty of scripture and reasoning to determine that the object of self-grasping does not exist, thereby understanding that self-grasping is an illusion, and then eliminating it by becoming accustomed to that truth. If self-grasping disappears, then all the suffering of samsara that arises from it will also disappear. Therefore, the reason for analyzing objects in Madhyamaka treatises and the like in order to eliminate them is as follows. Aryadeva said: 'If one sees the absence of self in objects, then the seed of existence is cut off.' The *Entering the Middle Way* also says: 'If there were real things, then discriminations would arise, but how real things do not exist has already been thoroughly examined.' This means that since discriminations that cling to reality produce real things, one must analyze in many ways that the objects of these discriminations do not exist. And it says: 'The yogi generates discriminations with the self as the object, thereby eliminating the self.' The Lord of Reasoning also said: 'If this object is not refuted, then it cannot be abandoned.' 'Abandoning desire and hatred, etc., which are related to virtues and faults, is not because their objects are not seen, but because of external forms.' Many similar things have been said. Since any discrimination is a bond to samsara, when practicing emptiness, someone says to eliminate all discriminations. This should also be analyzed as follows: Does an ordinary person