Tibetan
་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྤྲོས་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་གྱི། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མོ་མ་དམིགས་པར་ནི་ཆགས་པ་ཅན་དག་དེའི་ཡུལ་ཅན་སྤྲོས་པ་འཇུག་པར་མི་བྱེད་དོ། །སྤྲོས་པ་མ་བཅུག་ན་ནི། དེའི་ཡུལ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་བཅུག་པར་ཡང་ང་དང་ངའི་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན་སྐྱེད་པར་ མི་བྱེད་དོ། །ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན་མ་བསྐྱེད་པར་ནི་ལས་དག་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ལ། ལས་དག་མི་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་ཞེས་བྱ་བའི་འཁོར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པས་དེ་དག་བཟློག་པར་འགྱུར་ཚུལ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྡོག་ཅིང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལོག་པས་ཉོན་མོངས་པ་ལྡོག་ལ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལོག་པས་སྐྱེ་བ་ལྡོག་པ་དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་སྲིད་པའི་རྩ་བ་གཅོད་བྱེད་དང༌། ཐར་པའི་ལམ་གྱི་སྲོག་དང་འདྲ་བར་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་པས་བསྟན་པ་ཡིན་པས་འདི་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་པ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སློབ་དཔོན་འཕགས་པའི་གཞུང་དེ་དག་གིས་ནི། ཉན་རང་ལ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བས་སྒྲུབ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་བ་འདི་ཡང་ཉན་རང་རྣམས་རང་གི་ཉོན་མོངས་མ་ཟད་བར་དུ་བསྒོམ་ཞིང༌། ཉོན་མོངས་ཟད་པ་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་བཟུང་ནས་དུས་རིང་པོར་སྒོམ་པར་མི་བྱེད་པས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བར་མི་ནུས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་ཟད་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པར། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་དོན་དུ་གཉེར་བས། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཟད་ཟད་དུ་བསྒོམ་པས། ཆེས་དུས་རིང་བ་དང་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པས་བརྒྱན་ཏེ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀའི་ས་བོན་དྲུངས་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཡི
Chinese
用语言讲述的戏论就会产生。如果不执著于处女，那么贪欲者就不会对她的境域产生戏论。如果不产生戏论，那么对她的境域不如实地分别念就不会产生。如果不产生分别念，那么从我与我的显现执著中，就不会产生以坏聚见为根本的烦恼之蕴。如果不产生以坏聚见为根本的烦恼之蕴，那么就不会造作诸业。不造作诸业的那些人，也不会体验生老病死的轮回。如是说。从证悟空性而能遮止那些的道理，也出自那里：因为那样，空性依赖于戏论完全寂灭的体性，从而能远离戏论。远离戏论也能使分别念止息，分别念止息能使烦恼止息，业与烦恼止息能使生止息，因此唯有空性是能止息一切戏论的体性，所以称为涅槃。如是极为明显地宣说了，这表明空性的见解是断除有寂之根本，如同解脱道的命脉一般，以真实的理证显示，因此必须对此获得坚定的定解。如是，圣者论典中也明确宣说，声闻缘觉也具有证悟一切法无自性的智慧，因为宣说从轮回中解脱是由无自性的空性见所成就。此见解也是声闻缘觉们在自己的烦恼未尽之前修习，烦恼尽除时就认为足够，因此不会长时修习，所以不能断除所知障。菩萨们不以烦恼尽除而从轮回中解脱为满足，而是为了利益一切有情而追求成佛，因此不断修习以断除所知障，以极其长久的时间和无边的资粮来庄严而修习。如是，能拔除二障种子的对治，就是之前所说的空性见。
English
The elaboration spoken in language will arise. If one does not fixate on a maiden, then those with attachment will not engage in elaboration with her as the object. If elaboration does not arise, then incorrect conceptualization of her object will not arise. If conceptualization does not arise, then from the manifest clinging to "I" and "mine," the aggregates of afflictions with the root of the view of the perishable aggregate will not be generated. If the aggregates of afflictions with the root of the view of the perishable aggregate are not generated, then actions will not be done. Those who do not perform actions will also not experience the cycle of birth, aging, and death. Thus it is said. The way in which those are reversed by realizing emptiness is also from that very source: Because in that way, emptiness, relying on the characteristic of the complete pacification of all elaboration, becomes free from elaboration. And by being free from elaboration, conceptualization also ceases. When conceptualization ceases, afflictions cease. When actions and afflictions cease, birth ceases. Therefore, emptiness alone is the characteristic of reversing all elaboration. Therefore, it is called Nirvana. Thus it is very clearly stated that this shows that the view of emptiness is the cutter of the root of existence, and like the lifeblood of the path of liberation, it is shown by valid proof. Therefore, it is necessary to gain firm conviction in this. Thus, those treatises of the noble teacher clearly state that even Hearers and Solitary Realizers have the realization that all phenomena are without inherent existence, because it is said that liberation from cyclic existence is accomplished by the view of emptiness, which is without inherent existence. This view is also cultivated by Hearers and Solitary Realizers until their own afflictions are exhausted, and when afflictions are exhausted, they consider it sufficient, so they do not cultivate for a long time, so they are not able to abandon the obscuration of knowledge. Bodhisattvas do not consider it sufficient to be liberated from cyclic existence merely by exhausting afflictions, but because they seek Buddhahood for the sake of all sentient beings, they cultivate to exhaust the obscuration of knowledge, adorned with a very long time and infinite accumulations. Thus, the antidote that uproots the seeds of both obscurations is the view of emptiness previously explained.
Tibetan
ན་མོད་ཀྱང༌། དུས་རིང་དུ་བསྒོམས་མ་བསྒོམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཙམ་སྤོང་ནུས་ཀྱི། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མི་སྤོང་བ་ནི། དཔེར་ན་བདག་མེད་པའི་རྟོགས་པ་གཅིག་ཉིད་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གཉིས་ཀའི་གཉེན་པོ་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མཐོང་སྤང་སྤོང་ནུས་ཀྱི། སྒོམ་སྤང་སྤོང་མི་ནུས་པས་སྒོམ་སྤང་སྤོང་བ་ལ་རིང་དུ་བསྒོམ་དགོས་པ་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བ་ལ་ནི་དུས་རིང་བར་དེ་ཙམ་ཞིག་བསྒོམས་པས་ཀྱང་སྤོང་བར་མི་ནུས་ཀྱི། སྤྱོད་པ་རླབས་ཆེན་པོ་གཞན་མང་པོ་ལ་བསླབས་པ་ལ་ཡང་ལྟོས་སོ། །ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོར་བསྒོམ་པ་མེད་ཅིང༌། ཉོན་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་ཐབས་ཙམ་དུ་བསྒོམ་པས། ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྒོམ་པ་མེད་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་མཐོང་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དག་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྒོམ་ པ་མེད་དེ། ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་ཤིག་ནི་ཡོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དབུ་མ་པ་གཞན་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་བཞེད་པ་སློབ་དཔོན་འདིས་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པར་བཞེད་པ་དང༌། དེ་ཟད་པར་སྤོང་བའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམ་པ་ཡོད་ཀྱང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྫོགས་པར་བསྒོམ་པ་མེད་པར་གསུངས་པ་རྣམས་སྔར་དང་སྐབས་འདིར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །འོ་ན་འདི་པའི་ལུགས་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་གང་ལ་བྱེད་སྙམ་ན། ཤེས་སྒྲིབ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རང་བཞིན་ཡོད་པར་ཞེན་པའི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྒོ་བྱེད་ཀྱིས་སེམས་རྒྱུད་ལ་བག་ཆགས་བརྟན་པར་བཞག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་སྣང་བའི་གཉིས་སྣང་གི་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་སྤངས་པ། འདུ་བྱེད་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་འདྲ་བར་གཟིགས་པ་རྣམས་ལ་ནི། བཅོས་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི། བདེན་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ནི་བསླུ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ལ་ནི། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུ
Chinese
然而，通过长时间的修习或不修习，只能去除烦恼障，而不能去除所知障。例如，虽然对无我的证悟本身是对治见断和修断二者的对治品，但仅仅是现量见到无我，只能去除见断，不能去除修断，因此要去除修断，就需要长时间的修习，就像这样。即使如此，要去除所知障，仅仅通过长时间的修习也不能去除，还需要依止许多其他的广大行。没有作为所知障对治的修习，仅仅作为去除烦恼障的方法而修习，因此，声闻缘觉没有修习圆满的法无我证悟，是这样说的。入行论释中说：声闻和独觉们也仅仅是见到这种缘起之因，即使如此，他们也没有修习圆满的法无我，因为他们有一种去除三界中烦恼的方法。这样说来，其他中观派认为是法执的，这位论师认为是烦恼性的无明，并且有修习彻底去除它的法无我，但没有圆满修习法无我，这些都如先前和此处所说的那样理解。那么，按照这位的观点，所知障是什么呢？所知障是从无始以来，对执着于实有的事物，通过显现执着的门径，在心相续中稳固地留下习气，由于习气的力量，明明没有自性却显现为有自性的二取迷乱。入行论释中说：而且，声闻、独觉和已断除烦恼性无明的菩萨们，对于积聚、影像等事物的存在，也如同存在一般看待，这仅仅是虚假的自性，而不是真实的，因为他们没有真实地显现执着。对于孩童们来说，这是欺骗，而对于其他人来说，如同幻术等一样，完全是依靠缘起。
English
However, through prolonged meditation or non-meditation, one can only remove the obscuration of afflictions, but not the obscuration of knowledge. For example, although the realization of selflessness itself is the antidote to both the obscurations to be abandoned by seeing and the obscurations to be abandoned by meditation, merely directly seeing selflessness can only remove the obscurations to be abandoned by seeing, but cannot remove the obscurations to be abandoned by meditation. Therefore, to remove the obscurations to be abandoned by meditation, one needs prolonged meditation, just like that. Even so, to remove the obscuration of knowledge, merely meditating for a long time is not enough to remove it; one also needs to rely on many other vast practices. There is no meditation as an antidote to the obscuration of knowledge, and merely meditating as a method to remove the obscuration of afflictions. Therefore, it is said that Hearers and Solitary Realizers do not meditate on the complete realization of the selflessness of phenomena. The Commentary on Entering the Middle Way says: "Even Hearers and Solitary Buddhas only see this cause of dependent arising, but even so, they do not meditate on the complete selflessness of phenomena, because they have a method to remove the afflictions that operate in the three realms." Thus, what other Madhyamikas consider to be the clinging to phenomena, this teacher considers to be afflictive ignorance, and although there is meditation on the selflessness of phenomena that completely removes it, there is no complete meditation on the selflessness of phenomena. Understand these as explained earlier and here. So, according to this one's view, what is the obscuration of knowledge? The obscuration of knowledge is the dualistic confusion that, from beginningless time, through the gateway of manifest clinging to things that are clung to as inherently existent, leaves a firm imprint on the mind-stream due to the power of habit, and due to the power of habit, although there is no inherent existence, it appears as inherently existent. The Commentary on Entering the Middle Way says: "Moreover, Hearers, Solitary Buddhas, and Bodhisattvas who have abandoned afflictive ignorance, regard accumulations, images, and so on, as if they exist. This is merely a fabricated nature, not true, because they do not manifest clinging to it as true. For children, it is deceptive, but for others, it is entirely dependent arising, like illusions and so on."