Tibetan
བཞིན་ཡོད་མེད་ལ་རང་རྒྱུད་པ་དང་རྩོད་པ་ནི་མིང་ཙམ་ལ་རྩོད་པ་སྟེ། རང་རྒྱུད་པས་ཀྱང་དེ་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་སྨྲ་བས་སོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་རྣམས་གསལ་བར་བཀག་གོ །དེ་འདྲ་བ་ནི་དཔེར་ན་གྲངས་ཅན་ཡང་ཉན་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ན་གྲགས་པའི་དོན་འདི་ལ་རྟག་པར་སྨྲ་བས། ཉན་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྲགས་པའི་དོན་འདི་འདོད་ན་སྒྲ་རྟག་པ་འགོག་པ་ནི་མིང་ཙམ་ལ་སྡང་བའོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་འདྲ་བར་སྣང་ངོ་། །སེམས་ཅན་གཞན་རྣམས་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བར་བཟུང་བ་ན། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ པའི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འཛིན་པས་འཆིང་བར་འགྱུར་བ་ལ། མཁས་པ་དག་ལ་ནི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་བཞིན་ཡོད་པ་འགོག་ཅིང་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་ངེས་པ་དྲངས་ཏེ། མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བའི་འཆིང་བ་གཅོད་པས་ན། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པ་འགྲུབ་པ་འདི་ནི་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཆེན་པོའོ། །དོན་གྱི་དབང་འདི་གཟིགས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། གང་ཞིག་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །རྐྱེན་ལ་རག་ལས་གང་དེ་སྟོང་པར་བཤད། །གང་ཞིག་སྟོང་ཉིད་ཤེས་དེ་བག་ཡོད་ཡིན། །ཞེས་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པས་ཁྱབ་པར་གསུངས་ནས། རྐང་པ་གསུམ་པས་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་དོན་དུ་གསུངས་ཤིང༌། རྐང་པ་བཞི་པས་ནི་སྟོང་ཉིད་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ། མཁས་པས་རྟེན་འབྱུང་ཆོས་རྣམས་རྟོགས་གྱུར་ཏེ། །མཐར་ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་པར་ཡོང་མི་བྱེད། །ཅེས་རྟེན་འབྲེལ་རྟོགས་པས་མཐར་འཛིན་གཅོད་པར་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བ་ཉན་ཐོས་དང་བཅས་པས་དེ་ལྟར་གཟིགས་དགོས་པ་ལས་མ་གཟིགས་པ་དང༌། རང་བཞིན་དེ་ལ་རྐྱེན་གྱིས་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་པས་མཚན་མར་འཛིན་པའི་སྤྲོས་པའི་དྲ་བ་བཅད་དུ་མེད་པས་གྲོལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གླང་པོའི་རྩལ་གྱི་མདོ་ལས། གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་ཡོད་གྱུར་ན། །རྒྱལ་བ་ཉན་ཐོས་བཅས་པས་དེ་མཁྱེན་འགྱུར། །ཐེར་ཟུག་ཆོས་ ནི་མྱ་ངན་འདའ་མི་འགྱུར། །མཁས་རྣམས་ནམ་ཡང་སྤྲོས་དང་བྲལ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །རབ་བྱེད་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དང་ལྔ་པ་ནས་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ལ་བད
Chinese
关于是否存在自性，与自续派的争论只是名义上的争论。因为自续派也说它是以自己的体性而成立的，所以要明确禁止那些认为“是这样”的想法。这种情况就像数论派也说在耳识的境中显现的这个事物是常恒的。如果承认在耳识的境中显现的这个事物，那么遮破声常就是只在名称上作斗争一样。其他有情执著于依靠因和缘而产生，因此执著于依靠它而有以自己的自性而成立的自性，从而成为束缚。对于智者来说，依靠那个理由而遮破自性存在，并且从自性不存在中引生定解，从而斩断了执著的见解的束缚。因此，以缘起的理证成立无自性，这是极为稀有的大善巧方便。看到这个意义的自在后，薄伽梵说：“凡从因缘生，彼即非生。于彼无有生之自性。何者依于缘，彼说为空。何者知空性，彼即为不放逸。”前两句说，凡从因缘所生，遍是无自性而生。第三句说，依于因缘的缘起之义，就是自性空的意义。第四句则显示了如是了悟空性的利益。同样，“智者若已悟缘起法，彼即不依于边见。”这样说了悟缘起就能斩断边执。此外，如果存在以自性成立的自性，那么诸佛和声闻等都应该照见，但他们没有照见。并且，对于那个自性，因缘也无能为力，因此执著于相的戏论之网无法斩断，从而无法解脱。如《象力经》中说：“若诸法有自性，佛及声闻应知彼，真实之法不涅槃，智者永不离戏论。”如是宣说。从第三品、第四品和第五品开始，以遮破十二处、五蕴和十八界有自性的理证，来破除对法的我
English
The debate with the Svātantrikas about whether or not there is intrinsic existence is merely a debate over names. Because the Svātantrikas also say that it is established by its own characteristics, it is necessary to clearly prohibit those who hold the idea that "it is so." This is like the Sāṃkhyas, who also say that the object that appears in the field of auditory consciousness is permanent. If you accept that the object that appears in the field of auditory consciousness, then refuting the permanence of sound is like fighting over names. Other sentient beings are held to arise from causes and conditions, and therefore they are attached to the existence of an intrinsic nature that is established by its own essence, thereby becoming bound. For the wise, however, based on that reason, they refute the existence of intrinsic nature and generate certainty in the non-existence of intrinsic nature, thereby cutting the bonds of clinging to views. Therefore, establishing the absence of intrinsic nature by the sign of dependent origination is a great and wonderful skillful means. Seeing this meaning, the Bhagavan said, "Whatever arises from conditions is not born. There is no nature of birth in it. Whatever depends on conditions is said to be empty. Whoever knows emptiness is vigilant." The first two lines say that whatever arises from conditions is pervaded by being unborn by its own nature. The third line says that the meaning of dependent origination, which depends on conditions, is the meaning of being empty of intrinsic nature. The fourth line shows the benefit of realizing emptiness in this way. Similarly, "If the wise have realized the laws of dependent arising, they will not rely on extreme views." Thus, it is said that realizing dependent origination cuts off extreme clinging. Furthermore, if there were an intrinsic nature established by its own essence, then the Buddhas and Śrāvakas, etc., should have seen it, but they did not. And, since conditions can do nothing to that intrinsic nature, the net of conceptual proliferation clinging to signs cannot be cut, and thus there will be no liberation. As it says in the Elephant Strength Sutra, "If phenomena had intrinsic nature, the Buddhas and Śrāvakas would know it. The true Dharma would not pass into Nirvana, the wise would never be separated from proliferation." As it is said. From the third, fourth, and fifth chapters onwards, the reasoning that refutes the existence of intrinsic nature in the sense bases, aggregates, and elements refutes the self of phenomena.
Tibetan
ག་མེད་པ་གཏན་ལ་ཕབ་ནའང་ཤིན་ཏུ་ལེགས་མོད་ཀྱི། ཚིག་མངས་པས་འཇིགས་ནས་མ་སྤྲོས་སོ། །གསུམ་པ་ལྟ་བ་དེ་དག་གོམས་པས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ནི། དེ་ལྟར་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་མཐོང་ནས། དེའི་དོན་གོམས་པར་བྱས་པས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྡོག་ལ། དེ་ལོག་ན་འདོད་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་སོགས་སྔར་བཤད་པའི་ལེན་པ་བཞི་ལྡོག་ཅིང༌། དེ་ལོག་ན་ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲིད་པ་འབྱུང་བ་མེད་པས་སྲིད་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཕུང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སྐྱེ་བ་ཟད་པས་ཐར་པ་འཐོབ་སྟེ། རབ་བྱེད་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། བདག་དང་བདག་གི་ཞི་བའི་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་ང་ཡིར་འཛིན་མེད་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་དངོས་དག་ལ། །བདག་དང་བདག་གི་སྙམ་ཟད་ན། །ཉེ་བར་ལེན་པ་འགག་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་ཟད་པས་ན་སྐྱེ་བ་ཟད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་དང༌། སྲིད་པ་ནི་ལས་ཡིན་པས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པས་ཐར་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར། །ཞེས་སོ། །ལས་ཉོན་ཡང་གང་ཟད་པས་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས། །དེ་དག་སྤྲོས་ལས་སྤྲོས་པ་ནི། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་སྐྱེ་ཤིའི་འཁོར་བ་བརྒྱུད་པ་འདི་ནི་ལས་ལས་སྐྱེ་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་འདུ་བྱེད་ཁོ་ན་འཁོར་བ་འགྲུབ་པའི་ལས་ཡིན་པས། ལས་ནི་ཉོན་མོངས་ལས་སྐྱེའོ། །ཡུལ་རྣམས་ལ་སྡུག་མི་སྡུག་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་བཅུག་པར་འཇིག་ལྟའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་རྣམས་མི་སྐྱེ་བས། ཆགས་སྡང་སོགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་འཇིག་ལྟའི་རྩ་བ་ཅན་དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་རྟོག་ལས་སྐྱེའོ། །འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་དང་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་དང་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་དང་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་སོགས་ལ་འདི་བདེན་ནོ་སྙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དག་ཁོ་ནས་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡུལ་དེ་དག་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་རྟོག་དེ་ནི་བདེན་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་ལས་སྐྱེ་སྟེ། ཚིག་གསལ་ལས། འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྲོས་པ་དེ་ཡང་མ་ལུས་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བས་འགག་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོར་དམིགས་པ་ཡོད་ན་ནི། ཇི
Chinese
即使确定了无我，也非常好。但因为文字太多而害怕，所以没有展开。第三，通过习惯这些见解来消除障碍的方式是：像这样，在看到我和我所拥有的事物中，连微尘许的自性也不存在之后，通过习惯它的意义，我与我所执着的我见就会消失。如果它消失了，那么先前所说的贪求等四种执取也会消失。如果它消失了，那么由于执取的因缘，就不会产生有，由于有的因缘，蕴就不会连接，生的苦难就会结束，从而获得解脱。第十八品中说：为了我和我所拥有的寂静，我执和我所执将不复存在。并且，对于内外的事物，如果我和我所拥有的想法消失，那么执取就会停止，它停止了，那么生也就停止了。这样做了之后，执取是烦恼，有是业，因此，生的因是业和烦恼，它们消失了，就会获得解脱。它本身说：业和烦恼消失了，就解脱了。业和烦恼也是，什么消失了，它们也会消失呢？它本身也说：业和烦恼来自分别念，那些来自戏论的戏论，将因空性而止息。因此，这个生死轮回的延续是从业中产生的。只有与烦恼心相关的身语意的行为才是成就轮回的业。因此，业是从烦恼中产生的。对于事物，如果不加入对可爱与不可爱等特征的虚假分别念，那么以我见为根源的烦恼就不会产生。因此，贪嗔等以我见为根源的烦恼是从不如理作意的分别念中产生的。因为只有那些对世间八法、男人女人、瓶子、布匹、色、受等事物认为这是真实的而执着的人，才会通过不如理作意的分别念来分别那些事物。因此，分别念是从真实执着的戏论中产生的。《明句论》中说：世俗的戏论也完全因空性而止息，因为看到一切事物都是空性。为什么呢？因为如果存在对事物的执着，
English
Even if the absence of self is ascertained, it would be very good. But fearing too many words, it is not elaborated. Third, the way to eliminate obscurations by habituating to these views is: Like this, having seen that in me and what I possess, not even a particle of inherent existence exists, by habituating to its meaning, the view of self that clings to me and mine will cease. If it ceases, then the four types of grasping, such as desire, that were previously mentioned will also cease. If it ceases, then due to the cause of grasping, existence will not arise, and due to the cause of existence, the aggregates will not connect, the suffering of birth will end, and thus liberation will be attained. The eighteenth chapter says: For the sake of the peace of me and mine, the clinging to self and the clinging to mine will no longer exist. And, regarding internal and external things, if the thought of me and mine ceases, then grasping will cease, and when it ceases, birth will cease. Having done this, grasping is affliction, and existence is karma, therefore, the cause of birth is karma and affliction, and when they cease, liberation will be attained. It itself says: By the cessation of karma and affliction, liberation is attained. And also, by the cessation of what do karma and affliction cease? It itself also says: Karma and affliction arise from conceptual thought, and those proliferations from proliferation, will cease by emptiness. Therefore, this continuation of the cycle of birth and death arises from karma. Only the actions of body, speech, and mind that are associated with an afflicted mind are the karma that accomplishes samsara. Therefore, karma arises from affliction. Regarding objects, if false conceptual thoughts of attaching characteristics such as likeable and dislikeable are not introduced, then afflictions rooted in the view of self will not arise. Therefore, afflictions such as attachment and aversion that are rooted in the view of self arise from improper conceptual thought. Because only those who cling to the eight worldly dharmas, men and women, pots, cloths, form, feeling, etc., thinking that they are true, will conceptualize those objects through improper mental engagement. Therefore, conceptual thought arises from the proliferation of clinging to truth. The Clear Words says: Worldly proliferation also completely ceases by emptiness, because all things are seen as emptiness. Why? Because if there is clinging to things,