Tibetan
བཞིན་རྡུལ་ཙམ་མེད་ཀྱང་ལས་གསོག་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་དང་སྔོན་གྱི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་འགལ་ལོ་སྙམ་དུ་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་བུ་ནི་འདི་འདྲ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །འོ་ན་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་གང་དུ་སྣང་བས་སྟོང་པར་ངེས་པ་འདི་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་མེད་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་བཞིན་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་དེ་དག་འཕགས་པར་འགྱུར་རོ། །མིན་ན་འདི་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པའི་དཔེར་ཇི་ལྟར་རུང་སྟེ། དཔེ་དེ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་དགོས་ན། དེའི་དཔེར་གང་འཇོག་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟགས་ན་ཐུག་མེད་དུ་བརྒྱུད་དགོས་སོ་སྙམ་ན། འདི་ལ་སྔ་མ་ཁ་ཅིག །གཟུགས་བརྙན་ལ་ སོགས་པ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ཀྱང་འཕགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཅན་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་ཉིད་ཙམ་ཞིག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པར་འགྱུར་བ་ལ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་དགོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་མོད་ཀྱང༌། རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། དངོས་པོ་གཅིག་གི་ལྟ་པོ་གང༌། །དེ་ནི་ཀུན་གྱི་ལྟ་པོར་བརྗོད། །གཅིག་གི་སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ཀུན་གྱི་སྟོང་པ་ཡིན། །ཞེས་ཆོས་གཅིག་གི་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པས། ཆོས་ཀུན་གྱི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ནུས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཟུགས་བརྙན་བྱད་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པས་བྱད་བཞིན་དུ་བདེན་པར་མི་འཛིན་ཡང་གཟུགས་བརྙན་བདེན་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འདི་ཡང་བརྡ་ལ་མ་བྱང་པའི་བྱིས་པ་ཆུང་ངུ་རྣམས་བྱད་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་མཐོང་བ་ན་དེ་ལ་རྩེ་བ་སོགས་བྱེད་པས་དེ་དག་གིས་ནི་བྱད་བཞིན་དུ་བདེན་པར་འཛིན་ལ། རྒན་པོ་བརྡ་ལ་བྱང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དེ་དག་བྱད་བཞིན་དུ་མེད་བཞིན་དུ་བྱད་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་ངེས་ཀྱང༌། བྱད་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་གཟུགས་བརྙན་དེ་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་བདེན་འཛིན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་མྱོང་བས་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ནའང་རང་བཞིན་མེད་པའི་དཔེར་རུང་ལུགས་ནི། གང་དུ་སྣང་བ་དེའི་ངོ་བོས་སྟོང་པས་གང་དུ་སྣང་བ་དེའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པས། དེ་ཉིད་དཔེར་བྱེད་པ་ ཡིན་ནོ། །གང་དུ་སྣང་བ་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་དེ་མྱུ་གུ་ལ་སོག
Chinese
即使没有微尘许的阻碍，但依靠业的积聚者、果的感受者以及往昔的业和烦恼等而产生，也不相违背，应当如此修习。像这样，在所有类似的情况下都应知晓。那么，影像等这些显现之处即为空性，如果认识到这些没有自性，那么凡夫的现量就会认识到无自性，因此他们会成为圣者吗？如果不是这样，这些如何能作为无自性的例子呢？如果这些例子也需要依靠理证来认识到无自性，那么以什么作为它们的例子来安立呢？如果以这样的方式进行考察，就会陷入无穷无尽的循环，这样想吗？对此，一些先前的论师说：影像等虽然现量认识到无自性，但也不会成为圣者，因为他们仅仅认识到事物局部的空性。要成为圣者，必须现量认识到一切法的无自性。虽然他们这样说，但这并不合理。在《四百论》中说：谁见一事物，彼即见一切，一之空性者，即是一切空。因此，认识到一法的无自性空性，就能认识到一切法的空性。因此，认识到影像为空，虽然不会执着于脸庞为真实，但执着于影像真实存在又有什么矛盾呢？对于这一点，不熟悉表达方式的幼儿，看到脸庞的影像时，会玩耍等，因此他们会执着于脸庞为真实。而熟悉表达方式的老年人，虽然知道这些不是脸庞，并且确定脸庞是空性的，但对于显现为脸庞的影像本身，会执着于以自己的体性成立的存在，这就是实执，并且这也能通过在自己的相续中体验来成立。即使如此，作为无自性的例子是合理的，因为显现之处以其自性为空，所以显现之处的无自性是通过现量成立的，因此，就以它作为例子。显现之处以其自性为空，比如苗芽等。
English
Even without the slightest obstruction, it is not contradictory that it arises depending on the accumulator of karma, the experiencer of the fruit, and past karma and afflictions, etc. One should train in this way. One should know that this is the case in all similar situations. So, if these images, etc., are determined to be empty in the place where they appear, and if one realizes that they have no self-nature, then the direct perception of ordinary beings will realize no self-nature, so will they become noble ones? If not, how can these be examples of no self-nature? If those examples also need to be realized as having no self-nature based on reasoning, then what should be established as their example? If one examines in this way, one will have to go through an endless cycle, do you think? To this, some previous teachers say: Although images, etc., are directly realized as having no self-nature, they will not become noble ones, because they only realize the emptiness of a limited object. To become a noble one, one must directly realize the selflessness of all phenomena. Although they say this, it is not reasonable. In the Four Hundred Verses it says: Whoever sees one thing, he is said to see all things, the emptiness of one, is the emptiness of all. Therefore, realizing the emptiness of the selflessness of one phenomenon can realize the emptiness of all phenomena. Therefore, realizing that the image is empty of the face, although one does not grasp the face as true, what contradiction is there in grasping the image as truly existing? Regarding this, young children who are not familiar with expression, when they see the image of a face, they play, etc., so they will grasp the face as true. But old people who are familiar with expression, although they know that these are not faces, and are certain that the face is empty, they will grasp the image that appears as a face itself as existing, established by its own nature, and this is the grasping of reality, and this can also be established by experiencing it in one's own continuum. Even so, it is reasonable as an example of no self-nature, because the place where it appears is empty of its own nature, so the no self-nature of the place where it appears is established by direct perception, therefore, it is taken as an example. The place where it appears is empty of its own nature, like a sprout, etc.
Tibetan
ས་པའི་སྟེང་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་ན་ནི། མྱུ་གུའི་རང་བཞིན་མེད་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས། གཟུགས་བརྙན་སོགས་དང་མི་འདྲའོ། །འདིས་ནི། བུམ་སོགས་འདི་དག་དེ་ཉིད་དུ་མེད་ཅིང༌། །འཇིག་རྟེན་རབ་ཏུ་གྲགས་པར་ཡོད་ཇི་བཞིན། །ཞེས་བུམ་པ་སོགས་རང་བཞིན་མེད་པའི་དཔེར་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་བཀོད་པ་ཡང་། གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་པ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་མེད་པ་མིན་ཏེ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་དུ་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྱུ་མ་ལ་ཡང་ལྟད་མོ་བ་འགས་རྟ་གླང་སོགས་སུ་བདེན་པར་འཛིན་ཅིང༌། སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་རྟ་གླང་བརྫུན་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་པའོ། །རྨི་ལམ་དུ་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་དངོས་པོ་དམིགས་པ་ལ་ཡང༌། སད་པའི་སྐབས་སུ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེས་སྟོང་བའི་བརྫུན་པར་འཛིན་པ་དང་། གཉིད་ལོག་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་གང་ཡིན་ཡང་། རྨི་ལམ་གྱི་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་དུ་སྣང་བ་དེ་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་གཞན་གྱིས་སྟོང་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ནའང༌། རྨི་ལམ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་ལ་བྱད་བཞིན་མེད་པར་ངེས་པ་དང་འདྲའོ། །སྔར༌སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་སོགས་ལ་བཏགས་པ་གང༌། །དེ་དག་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་ཡོད་མིན། ཞེས་དྲངས་པ་ལྟར། སྨིག་རྒྱུ་དང་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལ་ཆུ་དང་རྟ་གླང་དང་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་སོགས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ལ། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་རང་དགའ་བས་གནོད་ པས། དེ་དག་གིས་ཞེན་པ་ལྟར་གྱི་དོན་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་མིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་སྒྱུ་མའི་དོན་དེ་རྣམས་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དབྱངས་ངག་ཏུ་བརྗོད་ནས་ཀྱང་བསམ་པར་བྱའོ། །དེ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་སྨིག་རྒྱུ་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དང༌། །སྒྱུ་མ་ཇི་བཞིན་རྨི་ལམ་ཇི་ལྟ་བུར། །མཚན་མ་བསྒོམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང༌། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་དྭངས་པར་ཟླ་ཤར་བ། །དེ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་དྭངས་པའི་མཚོར་སྣང་སྟེ། །ཟླ་བ་ཆུ་ཡི་ནང་དུ་འཕོས་པ་མེད། །ཆོས་ཀུན་མཚན་ཉིད་དེ་འདྲར་ཤེས་པར་གྱིས། །ཇི་ལྟར་མི་དག་ནགས་རིའི་ཁྲོད་འདུག་ནས། །གླུ་ལེན་སྨྲ་དང་རྒོད་དང་ངུ་བ་ལས། །བྲག་ཆ་ཐོས་ཀྱང་སྣང་བ་མེད་པ་ལྟར། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས།
Chinese
如果在地上以量成立，就能了悟苗芽的自性不存在，所以和影像等不同。這表示，如同瓶子等這些東西在那裡並不存在，但在世間卻廣為人知一樣。將瓶子等作為無自性的例子，安置在事物中，也像是影像等一樣，是短暫的空性。但它們的自性並非不存在，因為如前所述，已經多次闡述了車等事物並無自性。同樣地，對於幻術，有些觀眾會將馬、牛等視為真實，而魔術師知道馬、牛是虛假的，這也是短暫的空性。在夢中，當我們專注於器情世界的物體時，醒來時會認為它們是空虛的、虛假的，因為它們顯現的方式與醒來時不同。無論我們在睡覺時如何看待它們，即使我們認為夢中的男人和女人是空無的，因為他們不是真正的男人和女人，我們也不會因此了悟夢的自性不存在，就像我們確定影像等沒有面容一樣。如前所引：「先前加諸於幻術、陽焰等的事物，它們甚至不存在於世間。」就像在陽焰、幻術和夢中，我們認為有水、馬、牛、男人、女人等存在。由於名言量的自以為是會造成損害，因此了解它們沒有像我們執著的那樣的意義，並不是了悟法無自性的見解。因此，我們應該以深奧經部的偈頌來思維先前所說的那些幻術的意義。應該像《三摩地王經》中所說的那樣做，如經中所說：「如陽焰和乾闥婆城，如幻術和夢境一般，觀想徵相本性空，一切諸法如是知。如晴空中月亮升起，其影像顯現在清澈的湖中，月亮並未移入水中，了知一切法如是相。如人們住在森林山中，從歌唱、說話、嬉鬧和哭泣中，聽到回聲卻沒有顯現，了知一切法如是相。」
English
If it is established by valid cognition on the ground, then one realizes that the nature of a sprout does not exist, so it is different from images, etc. This means that, just as these things like pots do not exist in themselves, but are widely known in the world. Placing pots, etc., as examples of non-inherent existence in things, is also like images, etc., which are temporary emptiness. But their nature is not non-existent, because as previously stated, it has been repeatedly explained that things like chariots have no inherent existence. Similarly, regarding illusion, some spectators perceive horses, cows, etc., as real, while the magician knows that horses and cows are false, which is also temporary emptiness. In dreams, when we focus on objects of the container and its contents, upon awakening, we perceive them as empty and false because they appear differently than when awake. Regardless of how we perceive them when asleep, even if we perceive the men and women in dreams as empty because they are not real men and women, we do not thereby realize that the nature of dreams does not exist, just as we ascertain that images, etc., have no face. As previously quoted: "Whatever is attributed to illusions, mirages, etc., does not even exist in the world." Just as in mirages, illusions, and dreams, we perceive the existence of water, horses, cows, men, women, etc., the self-satisfaction of conventional valid cognition harms this. Therefore, understanding that they do not have the meaning as we cling to them is not the view of realizing the absence of inherent existence of phenomena. Therefore, we should contemplate the meaning of those illusions previously explained through the verses of the profound sutras. It should be done as stated in the Samadhiraja Sutra, as it says: "Like a mirage and a city of gandharvas, like an illusion and a dream, contemplate signs as empty of essence, know all phenomena to be like that. As the moon rises in the clear sky, its image appears in the clear lake, the moon does not move into the water, know all phenomena to be of such nature. As people dwell in the forest mountains, from singing, speaking, playing, and crying, they hear echoes but there is no appearance, know all phenomena to be of such nature."