Tibetan
ངོན་ཞེན་ཡོད་པས་འདོར་དགོས་སོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ནི་ཡེ་མི་ཉན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ངེས་པ་ཐམས་ཅད་བྱར་མེད་པའི་སྐྱོན་ཆེན་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔར་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདི་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དོན་ཡོད་པ་དང་བདེན་པར་ཡོད་པ་གཉིས་མ་ཕྱེད་པ་ཡིན་པར་གདོན་མི་ཟའོ། །གཞན་ཡང་ཡུལ་དཔྱད་དེ་རིགས་པས་གསིལ་བ་ན་མི་འདུག་སྙམ་པ་དང་པོར་འབྱུང་ཞིང༌། དེ་ནས་དཔྱོད་མཁན་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་མཐོང་ནས་མེད་པར་ངེས་མཁན་ཡང་ཡོད་པ་མིན་པས། གང་ལ་ཡང་འདི་ཡིན་འདི་མ་ཡིན་གྱི་ངེས་པ་བྱ༌ས་མེད་པར་སོང་ནས་སྣང་བ་བན་བུན་དུ་སོང་བའི་སྣང་བ་འཆར་བ་ཡང༌། རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཙམ་མ་ཕྱེད་པར་རིགས་པས་ཐམས་ཅད་བཀག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་པས། དེ་འདྲའི་སྟོང་པ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་བཤིག་པའི་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། དེས་ན་དེ་རྟོགས་པས་དྲངས་པའི་སྣང་བ་བན་བུན་དུ་ཤར་བ་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དོན་གཏན་མིན་ནོ། །དེས་ན་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན། གང་ཟག་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ཡུལ་སྟེང་དུ་སྡོད་ཚུལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་འདུག་གོ་སྙམ་པ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྣང་བ་འདི་རྣམས་ཀྱང་བན་བུན་དུ་འཆར་བ་ཙམ་དཀའ་བ་མིན་གྱི། དེ་འདྲ་དེ་དབུ་ མའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་མོས་ཤིང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཚུལ་སྟོན་པའི་ཆོས་ཐན་ཐུན་ཐོས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འོང་ཡང༌། དཀའ་ས་ནི། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མ་ལུས་པར་ཁེགས་པ་དང་རང་བཞིན་མེད་པའི་གང་ཟག་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ལས་གསོག་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་ལ་སོགས་པར་འཇོག་པ་ལ་ངེས་པ་གཏིང་ནས་འདྲོངས་ཏེ། དེ་རྣམས་སུ་འཇོག་ཐུབ་པའི་གཉིས་ཚོགས་དེ་སྲིད་མཐའ་ཙམ་དུ་སོང་བས་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲ་ཞིག་མ་རྙེད་ན་ལྟ་བའི་ངེས་པ་ཆེ་བ་ཙམ་དུ་སྤྱོད་ཕྱོགས་ལ་ངེས་པ་ཆུང་དུ་འགྲོ་ལ། སྤྱོད་ཕྱོགས་ལ་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་ཆེ་བ་ཙམ་དུ་ལྟ་བའི་ངེས་པ་ཆུང་དུ་འགྲོ་བར་གདོན་མི་ཟ་བས། གཉིས་ཀ་ལ་སྟོབས་མཚུངས་སུ་ངེས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་ཐབས་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པར་ཡང་ན་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་དང༌། རྟག་ལྟ་དང་དངོས་པོ་ཡོད་པར་ལྟ་བའི་མཐར་ལྟུང་ལ། ཡང་ན་དངོས་པོ་རྣམས་དོན་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པར་འཛིན་པའི་སྐུར་འདེབས་དང་ཆད་ལྟ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་ལྟ་བའི་མཐར་ལྟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། དེའི་ཚེ་སྡིག་མེད་སྟོབས་བཅུ་ལྡན
Chinese
认为因为有执着所以必须舍弃，这是绝对不行的。如果不是这样，那么缘起的决定就都会变成无法实现的巨大过失。以前已经多次说过了。这也没有区分如幻的事实存在和真实存在，这一点是毫无疑问的。另外，最初会觉得，用理智分析事物时，事物似乎不存在。然后，分析者也会看到和事物一样的情况，从而确定事物不存在。这样一来，对于任何事物，都无法确定“这是什么，这不是什么”，结果现象变得模糊不清。这种现象的出现，是因为没有区分自性有无和有无本身，而是依赖于理智否定一切而产生的。所以，这样的空性也是破坏缘起的空性。因此，由证悟它所导致的现象模糊不清，也绝对不是如幻的事实。因此，用理智进行分析时，会觉得在人等事物上，丝毫不存在以自性成立的事物存在的方式。并且，依赖于此，这些现象也仅仅是模糊不清地显现，这并不困难。像这样，所有信仰中观宗，听到一些关于显示无自性的教法的人都会这样。困难之处在于，彻底否定以自性成立的自性，并且对于无自性的人等，能够从根本上确定他们是造业者和感受果报者等。能够安立这些的二者兼具的状态，就像地平线一样遥远，因此中观的见解非常难以获得。如果没有获得这样的见解，那么见解的确定性越大，行为方面的确定性就越小。行为方面的确定性越大，见解的确定性就越小，这是毫无疑问的。因此，没有办法使两者同时产生同等力量的巨大确定性。因此，必定会要么堕入执着于以自性成立的增益，以及常常见和认为事物存在的边见；要么堕入执着于认为事物在所有作用上都是空性的诽谤，以及断见和认为事物不存在的边见。如果这样，《三摩地王经》中说：那时无罪具十力
English
It is absolutely unacceptable to think that one must abandon something because of attachment. If it were not so, then all the certainty of dependent origination would turn into a great fault of being impossible to achieve. This has been said many times before. There is no doubt that this also fails to distinguish between the factual existence of illusion-like things and their true existence. Furthermore, at first, one might think that when analyzing objects with reason, they do not seem to exist. Then, the analyzer also sees the same situation as the objects, and thus there are those who determine that they do not exist. In this way, for anything, there is no way to determine "what is this, what is not this", and as a result, the appearance becomes vague. The appearance of this vagueness arises because one has not distinguished between the existence or non-existence of inherent existence and mere existence or non-existence, but relies on reason to negate everything. Therefore, such emptiness is also the emptiness that destroys dependent origination. Therefore, the vague appearance that arises from realizing it is definitely not the factual existence of illusion-like things. Therefore, when analyzing with reason, one might think that there is not even a slight way in which things, such as persons, exist on the basis of their own inherent existence. And, relying on this, it is not difficult for these appearances to merely appear vaguely. Like this, all those who believe in the Madhyamaka school and have heard some teachings on showing the nature of non-inherent existence will think this way. The difficulty lies in completely negating inherent existence established by its own nature, and in fundamentally determining that those persons, etc., who lack inherent existence are the very ones who accumulate karma and experience the results, etc. The state of possessing both of these, which can establish them, is as distant as the horizon, so the view of Madhyamaka is very difficult to obtain. If one does not obtain such a view, then the greater the certainty of the view, the smaller the certainty in terms of conduct. And the greater the certainty in terms of conduct, the smaller the certainty of the view, there is no doubt about that. Therefore, there is no way to generate great certainty with equal strength in both. Therefore, one will inevitably fall either into the extreme of superimposition, clinging to inherent existence established by its own nature, as well as the eternalist view and the view of things existing; or one will fall into the extreme of denigration, clinging to the view that things are empty of all functions, as well as the nihilistic view and the view of things not existing. If so, in the Samadhiraja Sutra, it says: At that time, sinless, possessing ten powers
Tibetan
་པ་ཡི། །རྒྱལ་བ་དེས་ནི་ཏིང་འཛིན་མཆོག་འདི་འཆང་། །སྲིད་པའི་འགྲོ་བ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྟེ། །འདི་ལ་མི་སྐྱེ་སུ་ཡང་འཆི་བ་མེད། །སེམས་ཅན་མི་དང་སྲོག་ཀྱང་མི་རྙེད་དེ། །ཆོས་འདི་རྣམས་ནི་དབུ་བ་ཆུ་ཤིང་འདྲ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ནམ་མཁའི་གློག་འདྲ་ སྟེ། །ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་འདྲ་ཞིང་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན། །མི་འགའ་འཇིག་རྟེན་འདིར་ཡང་ཤི་ནས་ནི། །འཇིག་རྟེན་གཞན་དུ་འཕོ་ཞིང་འགྲོ་མེད་ཀྱང༌། །ལས་བྱས་རྣམས་ནི་ནམ་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །འཁོར་བ་ན་ཡང་དཀར་ནག་འབྲས་བུ་སྨིན། །རྟག་པར་མ་ཡིན་ཆད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ལས་བསགས་མེད་ཅིང་གནས་པ་དག་ཀྱང་མེད། །དེ་ཡང་བྱས་ནས་རེག་པར་མི་འགྱུར་མིན། །གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ཚོར་བར་འགྱུར་བའང་མེད། །ཅེས་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་འཕོ་བའི་གང་ཟག་རིགས་པས་མི་རྙེད་ཀྱང་ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་དཀར་གནག་གི་འབྲས་བུ་རྣམས་འབྱུང་བས། ལས་བྱས་ནས་འབྲས་བུ་རེག་པ་སྟེ་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་བ་མིན་ལ། གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་ཚོར་བའམ་མྱོང་བའི་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པ་མེད་པར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའི་ངེས་པ་རྙེད་པར་བྱའོ། །ངེས་པ་དེ་ཚོལ་ལུགས་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རིགས་པའི་དགག་བྱའི་སྤྱི་ལེགས་པར་འཆར་དུ་གཞུག་ལ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་མ་རིག་པས་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་སྒྲོ་བཏགས་པ་རྣམས་ལེགས་པར་བསམས་ལ་ངོས་ཟིན་པར་བྱ། དེ་ནས་རང་བཞིན་དེ་འདྲ་ཡོད་ན་གཅིག་ཐ་དད་ལས་མི་འདའ་བའི་ཚུལ་དང༌། དེ་གཉིས་ཅར་ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད་ལུགས་དམིགས་ཕྱེད་པར་བསམས་ལ། གནོད་བྱེད་མཐོང་བའི་ངེས་པ་དྲངས་ཤིང་མཐར་གང་ཟག་ལ་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་སྙམ་པའི་ངེས་པ་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ་སྟོང་ཕྱོགས་ལ་དེ་འདྲ་མང་དུ་སྦྱང༌། དེ་ནས་གང་ཟག་གི་ཐ་སྙད་བསྙོན་མི་ནུས་པར་སྣང་བ་རྣམས་བློའི་ཡུལ་དུ་འཆར་དུ་གཞུག་ལ། དེ་ ལས་གསོག་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོར་འཇོག་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཕྱོགས་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱ་ཞིང༌། རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་རྟེན་འབྲེལ་འཐད་པའི་འཐད་ལུགས་རྣམས་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་བྱའོ། །དེ་གཉིས་འགལ་བར་སྣང་བའི་ཚེ་ན་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་དཔེར་བླངས་ནས་མི་འགལ་བའི་ཚུལ་བསམ་སྟེ། འདི་ལྟར་བྱད་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ནི་མིག་དང་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་དུ་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ཡང་བྱད་དང་མེ་ལོང་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་དང༌། རྐྱེན་དེ་དག་འགའ་ཞིག་ལོག་པའི་ཚེ་འཇིག་པ་གཉིས་བསྙོན་མི་ནུས་པར་གཞི་མཐུན་དུ་འདུ་བ་བཞིན་དུ། གང་ཟག་ལ་ཡང་རང་
Chinese
的啊！ 勝利者即是安住於此勝三昧， 有情眾生如夢幻， 此中無生亦無死， 無有情眾生亦無命， 諸法如水泡及水沫， 如幻如空電， 如水中月及陽焰。 有些人死於此世間， 然無有往他世間之遷轉， 然所造之業永不失， 輪迴中亦成熟黑白之果。 非為恆常亦不斷滅， 然亦無有積業及安住， 造業後亦非不感受， 亦無有他人造業而感受。 如是，以理智雖不得生及死之補特伽羅，然諸法如幻，黑白之果亦生。造業後非不感受果，他人造業，他者感受，無有不遇未造之果。當如是尋求定解。尋求定解之方式是，如前所說，善令顯現以理智所破之總相，善思維自續之無明如何增益自性，而得認識。如是有自性，則不離一與異之方式，及二者皆承許則有損害之方式，當善思維而得決定。引生見損害之定解，終當堅定補特伽羅少許自性亦無之定解，於空性方面如是多修。其後，當令顯現不可否認顯現之補特伽羅名言於意境中， 從彼處作意施設積業者及受果者之緣起方面，及於無自性而緣起合理之道理得定解。若二者顯現相違，則取影像等為例，思維不相違之方式。如此，面容之影像，雖空於眼及耳等所顯現之諸法，然依面容及鏡而生，及若彼等之緣有些許轉變則滅壞，如是二者不可否認地於一處和合。如是，於補特伽羅亦
English
Ah! The Victorious One abides in this supreme Samadhi. Sentient beings are like dreams. In this, there is no birth and no death. There are no sentient beings and no life. All dharmas are like bubbles and water foam. Like illusions, like lightning in the sky, Like the moon in water and mirages. Some people die in this world, But there is no transference to other worlds. However, the deeds done are never lost. In samsara, black and white fruits ripen. It is neither permanent nor does it cease. However, there is no accumulation of karma and no abiding. After doing karma, it is not that one does not experience it. There is also no experiencing of karma done by others. Thus, although one cannot find the individual who is born and dies through reasoning, the fruits of black and white arise from the dharmas that are like illusions. It is not that one does not experience the result after doing karma. There is no encountering of unfabricated results where others do karma and others experience it. One should seek such certainty. The way to seek certainty is: as previously said, make the general characteristic of what is refuted by reasoning appear well. Think well about how ignorance in one's own mind exaggerates self-nature and recognize it. Then, if there is such a self-nature, the way it does not go beyond one and different, and the way there is harm in accepting both, should be well thought about and determined. Generate certainty by seeing the harm, and finally stabilize the certainty that the individual has no self-nature at all, and practice emptiness in this way. After that, make the appearances of the individual's designations that cannot be denied appear in the mind. From there, contemplate the aspects of dependent arising that establish the accumulator and the experiencer of the result, and gain certainty about the reasons why dependent arising is reasonable without self-nature. If the two appear contradictory, then take examples such as images and think about the ways in which they are not contradictory. Thus, the image of a face, although empty of the dharmas that appear to the eyes and ears, arises depending on the face and the mirror, and if some of those conditions change, it is destroyed. In the same way that the two combine undeniably in one place, so too with the individual.