Tibetan
་སྐྱ་བོའི་རྐང་རྗེས་དམིགས་མོད་ཀྱི། དེའི་རྐང་པ་ཞུགས་པ་ནི་ཅི་ནས་ཀྱང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱས་པར་འཇུག་པ་ལས་བཙལ་བར་བྱའོ། །ད་ནི་དཀྱུས་མའི་དོན་བཤད་དེ། དེ་ལྟར་བདག་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་རབ་བྱེད་ཉེར་བདུན་པ་ལས། ཉེ་བར་བླང་བ་ཇི་ལྟ་བུར། །ཉེ་བར་ལེན་པོ་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ནི་གནོད་བྱེད་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གང་ཟག་འདིས་ལུས་འདི་བླངས་སོ་ཞེས་ ཐ་སྙད་བྱེད་པས་ན་ཕུང་པོ་ནི་ཉེ་བར་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། བདག་ནི་དེ་ལེན་པ་པོའོ། །དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདོད་ན་བྱ་བའི་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས། གཅོད་པ་པོ་དང་གཅད་བྱ་དང་། བུམ་པ་དང་རྫ་མཁན་དང་། མེ་དང་བུད་ཤིང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། རབ་བྱེད་བཅུ་པ་ལས་ཀྱང༌། བུད་ཤིང་གང་དེ་མེ་ཡིན་ན། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་གཅིག་འགྱུར། །མེ་དང་ཤིང་གིས་བདག་དང་ནི། །ཉེ་བར་བླང་བའི་རིམ་པ་ཀུན། །བུམ་སྣམ་སོགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །མ་ལུས་པར་ནི་རྣམ་པར་བཤད། །ཅེས་དང༌། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། ལེན་པོ་རང་ཉེར་ལེན་གཅིག་རིགས་དངོས་མིན། །དེ་ལྟ་ན་ལས་བྱེད་པོ་གཅིག་ཉིད་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་བདག་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཡིན་ན་བདག་ཏུ་ཁས་བླངས་པ་དོན་མེད་པ་དང༌། བདག་མང་པོར་འགྱུར་བ་དང་། བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་། ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང་། མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པ་དང་། སྐྱེ་བ་དྲན་པའི་ཚིག་གསུངས་པ་མི་འཐད་པ་སྟེ་དྲུག་ཡོད་པས་གཅིག་ཏུ་ཁས་བླང་བར་མི་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་དགག་པ་ནི། ཅི་སྟེ་བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གཅིག་མ་ཡིན་མོད། རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་འདོད་ན་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། འདི་ལ་རབ་བྱེད་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན། །ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་སྐྱོན་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་བདག་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་པར་ཡོད་ན་ནི། ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འཇིག་གནས་པ་དང་མི་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་རྟ་བ་ལང་ལས་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་བ་ལང་གི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་མོད་སྙམ་ན། འོ་ན་དེ་བདག་ཏུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་གཞི་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་དུ་མེད་དེ། འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་གམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བཞིན། ཞེས་གཞན་གྲགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བྱ་སྟེ་ཚིག་གསལ་ལས་གསུངས་སོ། །བདག་སྐྱེ་འཇིག་གི་མཚན་ཉིད་དང་
Chinese
虽然能辨认出灰色的脚印，但它的脚踩在上面是绝对不可能的。如是说，应从《入行论》中寻找。现在解释通常的意义：如果像这样认为“我”与“蕴”是一体的，那么在第二十七品中说：“近取如何？成近取者。”这（句话）是很大的妨害。因为人们会说“这个人取了这个身体”，所以蕴是所应近取的，而“我”是能取者。如果认为这两者是一体的，那么行为的业和作者都会变成一体。因此，砍伐者和被砍物，瓶子和陶匠，火和木柴等等也会变成一体。第十品中也说：“木柴若是火，作者与业则成一。火与木柴，以及我和近取的次第，与瓶、毡等一同，全部都已详细解释。”《入行论》中也说：“取者与自近取，非一类实物。如是则作业者，即成一自体。”因此，如果“我”与蕴是一体的，那么承认“我”就没有意义，并且“我”会变成多个，行为和作者会变成一体，所作之业会浪费，会遇到未作之业，以及所说的忆念前世之语不合理，这六个过失，因此不应承认为一体。第二，驳斥相异的观点：如果“我”与蕴二者并非自性一体，而是认为自性相异，那么会有什么过失呢？对此，第十八品中说：“若异于诸蕴，则无蕴之相。”如是说了过失。如果“我”是与蕴在本体上成立的相异存在，那么它将不具备蕴的特征，即生灭住。例如，马与牛在本体上是不同的，因此不具备牛的特征。如果这样认为，那么它就不是安立为“我”的基础，也不是执著为“我”的对境，因为它是非造作的。例如，虚空中的花朵或涅槃。应如是进行其他宗派的论证，这是《明句论》中所说的。我具有生灭的特征
English
Although the gray footprints can be discerned, it is absolutely impossible for its feet to step on them. It is said that it should be sought from the 'Entering the Path of Enlightenment.' Now, let's explain the usual meaning: If one thinks that 'I' and the aggregates are one, then in the twenty-seventh chapter, it says, 'How is it taken closely? It becomes the taker.' This (statement) is a great hindrance. Because people will say, 'This person took this body,' so the aggregates are what should be taken closely, and 'I' am the taker. If one thinks that these two are one, then the action of the deed and the doer will become one. Therefore, the cutter and the cut object, the pot and the potter, the fire and the firewood, etc., will also become one. The tenth chapter also says, 'If the firewood is fire, the doer and the deed become one. Fire and wood, as well as the order of I and close taking, together with pots, felt, etc., have all been explained in detail.' The 'Entering the Path of Enlightenment' also says, 'The taker and the self-close taking are not one kind of real thing. If so, then the actor becomes one self.' Therefore, if 'I' and the aggregates are one, then admitting 'I' is meaningless, and 'I' will become many, action and the doer will become one, the deeds done will be wasted, one will encounter deeds not done, and the words of remembering past lives are unreasonable. These six faults mean that it should not be admitted as one. Second, refuting the different view: If 'I' and the aggregates are not one in nature, but it is thought that they are different in nature, then what fault would there be? To this, the eighteenth chapter says, 'If different from the aggregates, then there will be no characteristics of the aggregates.' Thus, the fault is spoken. If 'I' is a different existence established in essence from the aggregates, then it will not have the characteristics of the aggregates, that is, arising, ceasing, and abiding. For example, a horse and a cow are different in essence, so they do not have the characteristics of a cow. If one thinks so, then it is not the basis for establishing 'I,' nor is it the object of grasping as 'I,' because it is uncreated. For example, flowers in the sky or Nirvana. One should thus carry out the arguments of other schools, as stated in the 'Clear Words.' I have the characteristics of arising and ceasing.
Tibetan
མི་ལྡན་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཚེ་རྟག་པ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ལ་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་པས། བདག་ཏུ་བཏགས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇུག་ལྡོག་གང་ཡང་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། ཞེས་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་གསུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་སུ་རུང་བ་སོགས་ལས་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་ཡོད་ན། དེ་ལྟར་དུ་དམིགས་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་གཟུགས་དང་སེམས་ཐ་དད་དུ་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ཡང་མེད་པས་བདག་དོན་གཞན་དུ་མེད་དེ། རབ་བྱེད་ཉེར་བདུན་པ་ལས། བདག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས། །གཞན་དུ་འཐད་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་ན་ལེན་མེད་པར། །བཟུང་ཡོད་རིགས་ན་བཟུང་དུ་མེད། །ཅེས་དང༌། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་མེད་དེ། །ཕུང་པོ་མ་གཏོགས་དེ་འཛིན་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་བདག་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི། བདག་མིང་ཙམ་དུ་མ་རྟོགས་ཤིང༌། ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཡིན་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་མཐོང་ནས་གྲུབ་མཐའི་དབང་གིས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་རང་དགའ་བས་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་མིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཕུང་པོ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མཐོང་བའི་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་རྙེད་དུ་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་འདི་གཉིས་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ངེས་པ་རྣམ་དག་མ་འདྲོངས་ན། གང་ཟག་རང་བཞིན་མེད་པར་ཐག་བཅད་ཀྱང་དམ་བཅའ་ཙམ་དུ་འགྲོ་བས་ལྟ་བ་རྣམ་དག་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གང་ཟག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱད་པར་འདོད་ནས་གང་ཟག་དེ་ཁོ་ནར་ཡོད་ན་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱི་དཔྱད་པ་བྱས་ཏེ། གཅིག་ཏུ་འདོད་ན་གནོད་བྱེད་མཐར་གཏུགས་པ་མེ་དང་བུད་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་འདི་འདྲ་བ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་དག་གཅིག་ཏུ་འདོད་ན་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐོང་བའི་ཚད་མ་འདིས་དགག་དགོས་ཀྱི། རྒོལ་ཕྱི་རྒོལ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་རྣམས་གནོད་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡོད་ན་གཟུགས་དང་སེམས་བཞིན་དུ་སོ་སོར་མཐོང་དགོས་པ་ལས། དེ་ལྟར་མ་མཐོང་བས་ཞེས་ཤེས་པ་རང་དགའ་བས་མི་འཛིན་པའི་གནོད་བྱེད་འདི་སྟོན་གྱི། གྲུབ་མཐའ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གནོད་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་གནོད་བྱེད་ཐམས་ཅ
Chinese
如果不具备，则将变成常恒。那时，对于常恒不变的事物，将无所作为，因此，执著为我的说法将变得毫无意义，因为任何的进入和退出都是不可能的。这是学师佛护的说法。另外，如果蕴的特征，如可以被视为色法等，在自性上是不同的，那么就必须那样去认知，例如像认知色和心是不同的那样。因为没有那样执著，所以没有其他的我，如《入行论》第二十七品所说：我从近取蕴之外，不可能成立，如果在他处，没有取蕴，则有能取，是不可能的。以及《入中论》中也说：因此，蕴之外没有我，因为没有蕴，则执著它是不成立的。因此，外道徒众执著蕴之外的异体我，是因为他们不了解我只是一个名称，并且也认为与蕴为一是不合理的，所以才在宗派的影响下进行执著。那些人并非因为他们相续中的世俗名言识而那样认为。应该通过这些道理，反复修习对于我以自己的体性与蕴相异存在，能够见到损害的坚定信念。如果对于一体和异体的这两个方面，没有获得清净的损害的定解，那么即使断定了人无自性，也只会变成口头上的承诺，因此无法获得清净的见解。因此，如果想要考察人是否真实存在，如果人是真实存在的，那么就要对蕴进行一体和异体的考察。如果认为是一体，那么最终的损害就是像火和木柴等，作用者和作用变成一体等等。如果认为它们是一体，那么就必须用世间的现量来否定，而辩论双方不共许的宗义不会成为损害。同样，对于异体存在，如果那样存在，就应该像色和心一样，分别可见，但因为没有那样见到，所以这是通过自以为是的知识而不执著的损害。不共许的宗义不会成为损害。因此，在考察真实性的场合，所有的损害
English
If it is not possessed, it will become permanent. At that time, there will be nothing to do with the unchanging permanence, so the assertion of self will become meaningless, because any entry or exit is impossible. This is what the teacher Sangye Kyang said. Furthermore, if the characteristics of the aggregates, such as being able to be regarded as form, are different in nature, then they must be perceived as such, just as form and mind are perceived as different. Because there is no such grasping, there is no other self, as it is said in the twenty-seventh chapter of the Bodhisattvacharyavatara: "The self is not established other than the aggregates of close grasping. If it is elsewhere, there is no grasping, then it is impossible to have something to be grasped." And in the Madhyamakavatara it is also said: "Therefore, there is no self other than the aggregates, because without the aggregates, grasping it is not established." Therefore, the non-Buddhists assert a self that is different from the aggregates because they do not understand that the self is just a name, and they also see that being one with the aggregates is unreasonable, so they assert it under the influence of their tenets. Those people do not think so because of their conventional consciousness in their continuum. One should cultivate the firm conviction of seeing the harm to the self existing differently from the aggregates by its own nature through these reasons. If one does not obtain a clear understanding of the harm to these two aspects of oneness and otherness, then even if one determines that a person is without self-nature, it will only become a verbal commitment, and therefore one will not be able to obtain a pure view. Therefore, if one wants to investigate whether a person truly exists, if the person truly exists, then one must investigate the aggregates as one or different. If one thinks they are one, then the ultimate harm is like fire and firewood, the agent and the action become one, and so on. If one thinks they are one, then one must negate it with the direct perception of the world, and the tenets that are not commonly accepted by both the proponent and the opponent will not become harm. Similarly, for the existence of otherness, if it exists in that way, it should be seen separately like form and mind, but because it is not seen in that way, this is the harm of not grasping through self-satisfied knowledge. The tenets that are not commonly accepted will not become harm. Therefore, in the context of examining reality, all harms