Tibetan
་བཞིན་ནོ། །འདི་ནི་རྩ་ཤེར་ཡང་གསུངས་ཏེ། རབ་བྱེད་ཉེར་བདུན་པ་ལས། ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་གཏོགས་པའི། །བདག་ཡོད་མ་ཡིན་བྱས་པའི་ཚེ། །ཉེ་བར་ལེན་ཉིད་བདག་ཡིན་ན། །ཁྱོད་ཀྱི་བདག་ནི་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན་གང་ཟག་གཅིག་ལ་ཡང་ཕུང་པོ་དུ་མ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་མང་པོ་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ། བདག་གཅིག་ལས་མེད་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ན་དེ་ཕྱིར་དེ། །མང་བས་བདག་དེ་དག་ཀྱང་མང་པོར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ སོ། །གསུམ་པ་ནི། རབ་བྱེད་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། རབ་བྱེད་ཉེར་བདུན་པ་ལས། ཉེ་བར་ལེན་ཉིད་བདག་མ་ཡིན། །དེ་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་འདིར་ཕུང་པོ་ལ་གོ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བདག་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་འདོད་ན་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། འདི་ལ་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་དུ་སྐྱོན་གསུམ་གསུངས་ཏེ། སྐྱེ་བ་དྲན་པ་མི་འཐད་པ་དང༌། ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང༌། ལས་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པའི་སྐྱོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། བདག་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་ན་བདག་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་འཇིག་ཡིན་པས་བདག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ང་རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་མི་གསུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ང་ལས་ནུའི་བདག་དང་སྟོན་པའི་བདག་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་སོ་སོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་ན་ང་མཆོད་སྦྱིན་དུ་གྱུར་ཏོ་སྙམ་དུ་མི་དྲན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་གྲུབ་ཀྱང་སྔར་མྱོང་བའི་དོན་དེ་ཕྱི་མས་དྲན་པ་མི་འགལ་ན་ལྷས་བྱིན་གྱིས་མྱོང་བ་མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་དྲན་པ་མི་སྲིད་པ་ལ་མི་འདྲ་བའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་དགོས་ན་དེ་ཡང་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ས་མྱུག་གཉིས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་འདོད་ལ། རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཡང་གཞན་དག་འདོད་པ་ལ་དེ་འདྲ་བ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་རུང་ན་མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་ སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་གཞན་སྐྱེ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དང་འདྲ་སྟེ། ཐ་དད་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་དེ་ལྟར་མགོ་སྙོམས་བྱེད་པ་མིན་ནོ། །འོ་ན་སྟོན་པ་ད
Chinese
一样。这在《中观根本慧论》中也说过，在第二十七品中说： “除了近取之外，如果说有我，近取本身就是我，那么你的我就是不存在的。” 第二个是，如果我和蕴的自性相同，那么就像一个人有多个蕴一样，我也会有很多个。如果只有一个我，那么蕴也会变成一个的过失。如《入中论》中也说：“如果蕴是我，那么因为多的缘故，那些我也变成多了。” 第三个是，在第十八品中说：“如果蕴是我，那么就会有生和灭。” 以及，在第二十七品中说：“近取不是我，它是生起和灭亡的。” 这里，近取应理解为蕴。如果像这样，认为我是刹那生灭的，那么有什么过失呢？对此，《入中论》的根本和注释中说了三个过失：生起忆念不合理，所作之业会浪费，以及会遇到未作之业的过失。第一个是，如果我是刹那生灭的，那么我是以自性成立的生灭，所以前后的我都会变成各自以自相而 अलग（梵文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。这样一来，就不会说“那时那时我是国王，我是童子”了。因为童子的我和导师的我，是以自性成立的 अलग（梵文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的缘故。例如，就像天授回忆起前世时，不会想“我曾是供施”一样。如果不是这样，即使以自性成立为 अलग（梵文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），后来的也能回忆起之前经历的事情，那么如果天授经历的事情供施不能回忆起，就需要说明不同的理由，但这也是找不到的。这就像地芽和苗芽，也认为是自性成立的自性，而其他人也认为是因果，如果那样因果可以成立，那么火苗也会产生黑暗，这和遮止他生的道理一样。仅仅认为是 अलग（梵文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）就那样调和是不行的。那么导师
English
same. This is also stated in the Root Wisdom, in the twenty-seventh chapter: "Apart from the near-taking, if it is said that there is a self, the near-taking itself is the self, then your self does not exist." The second is, if the self and the aggregates are established as the same nature, then just as one person has many aggregates, there will also be many selves. If there is only one self, then there is the fault that the aggregates will also become one. As it is also said in the Entering the Middle Way: "If the aggregates are the self, then because of the many, those selves also become many." The third is, in the eighteenth chapter it is said: "If the aggregates are the self, then there will be birth and destruction." And, in the twenty-seventh chapter it is said: "The near-taking is not the self, it is arising and ceasing." Here, near-taking should be understood as the aggregates. If like this, it is thought that the self is momentary arising and ceasing, then what fault is there? To this, the root and commentary of the Entering the Middle Way state three faults: it is unreasonable to remember birth, the actions done will be wasted, and there will be the fault of encountering actions not done. The first is, if the self is momentary arising and ceasing, then the self is arising and ceasing established by its own nature, so the former and later selves will become separate by their own characteristics. In that case, it will not be said, "At that time, at that time, I was the king, I was the child." Because the self of the child and the self of the teacher are separate established by their own characteristics. For example, just as Devadatta does not remember thinking "I was a sacrificer" when remembering his birth. If it is not like that, even if it is established as separate by its own nature, if the later one does not contradict remembering the things experienced before, then if Devadatta's experiences cannot be remembered by the sacrificer, it is necessary to explain the different reasons, but that cannot be found either. This is like the earth sprout and the seedling sprout, which are also considered to be the nature established by their own nature, and others also consider it to be cause and effect, if such cause and effect can be established, then darkness will also arise from the flame, which is the same as the reasoning that prevents other births. It is not possible to reconcile it in that way by merely thinking of it as separate. Then the teacher
Tibetan
ང་ང་ལས་ནུ་གཉིས་མདོ་དེས་གཅིག་ཏུ་སྟོན་ནམ་སྙམ་ན། བཀའ་འདིས་ནི་རྒྱུད་གཞན་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། གཅིག་ཏུ་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་མདོ་དེ་ལས། དེའི་ཚེ་ན་ཆེ་གེ་མོ་དེ་གཞན་ཞིག་ཡིན་སྙམ་ན་དེ་ལྟར་མི་བལྟ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་པར་སློབ་དཔོན་ཟླ་བའི་ཞབས་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་མདོ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། སངས་རྒྱས་དང་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་སྐྱེ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་གཅིག་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས་ང་ནི་སྔོན་ཚེ་འདིར་གྱུར་ཅེས་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་གསུངས་ལ། དེ་ཡང་འདུས་བྱས་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀ་རྟག་པའོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་བཞི་བཀའ་སྩལ་པའི་དང་པོ་ཡིན་ལ། དེ་འགོག་པ་ཡང་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་རབ་བྱེད་ཉེར་བདུན་པ་ལས། འདས་པའི་དུས་ན་བྱུང་གྱུར་ཅེས། །བྱ་བ་དེ་ནི་མི་འཐད་དོ། །སྔོན་ཚེ་རྣམས་སུ་གང་བྱུང་བ། །དེ་ཉིད་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འགྲོ་བ་གཅིག་ཀྱང་འགྲོ་བ་དྲུག་ཀར་འགྱུར་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་དྲུག་ཏུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ལུས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྔ་ཕྱི་དེ་རྣམས་ཀྱང་རྟག་པའི་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྔ་ཕྱི་དེ་དག་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་སོ་སོ་བར་འདོད་པ་ལ་ཡང་དགག་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ཡང་བདག་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན་སྔ་ཕྱི་དེ་རྣམས་ཡང་ན་རང་གི་ ངོ་བོས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ། དེའི་ཚེ་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་རང་གི་ངོ་བོས་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་ལ། དེའི་ཚེ་ཆད་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་བས་མཁས་པས་ནི་བདག་ལ་རང་བཞིན་ཁས་བླང་བར་མི་བྱའོ། །ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟ་བའི་ཉེས་པ་ནི། བདག་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་ན་བདག་སྔ་མས་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བདག་ཕྱི་མས་ལོངས་སྤྱོད་པར་འདོད་ན་ནི་འོག་ཏུ་འགོག་པས། འདིར་ནི་ལས་སྔར་བསགས་པའི་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལས་བྱེད་པ་པོའི་བདག་འབྲས་བུ་མ་མྱོང་བའི་གོང་དུ་ཞིག་པའི་ཕྱིར་དང་། བདག་གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྔ་ཕྱིའི་དངོས་པོ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པས་སྔ་མ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱི་མའི་བདག་མེད་ལ། སྔ་མས་ཀྱང་འབྲས་བུ་མ་མྱོང་ན་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་མེད་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་པའི་ལན་ཀྱང་འོག་ཏུ་འགོག་པས་ན་ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པར་འགྱུར་བ་སྤོང་བར་མི་ནུས་སོ། །ལས་མ་བྱས་པ་
Chinese
我怀疑《我我生二经》是否只说明了一个道理。这个教言是要遮止其他的宗派，而不是只说明一个道理。因此，经中说：“那时如果认为某某是另外一个，不要那样看。”月称论师是这样认为的。对于这样说的经，有些迷惑的人说：佛和他们的前世的众生是一个，经中说“我往昔曾是此”，这样说了二者是一体的。而且，如果是有为法，就会刹那坏灭，所以不可能是一体，因此二者都是常有的。这样说就是四种依于前际的邪见中的第一个。为了遮止它，圣龙树在第二十七品中说：“过去时中已生起，说此行为不应理，往昔诸世所生者，即是此者非有也。”这样说，如果这样，那么一个有情也会变成六道有情，因为他们依次在六道中取了身体，而且前后那些也是常有的一个。同样，对于认为前后那些是自性成立的各自不同的，也说了破斥。这也就是如果我具有自性，那么前后那些要么以自性变成一个，那时就会变成常有。要么以自性变成他异，那时就会变成断见，因此智者不应承许我具有自性。所作业无果的过失是：如果我刹那刹那以自己的自相成立而生灭，如果认为前一个我所造的业的果报由后一个我来享受，那么下面会遮止。这里就会变成没有感受先前积累的业的果报，因为造业者的我，在没有感受果报之前就已经坏灭了，而且也没有其他的我。这也就是因为前后事物没有以自己的自性成立的他异，所以没有与前者本体各异的后者的我，而且前者也没有感受果报，所以必须是没有感受果报。对于是同一个相续的回答，下面也会遮止，因此不能避免所作业无果。未作业
English
I wonder if the "I, I Two Births Sutra" only explains one principle. This teaching is to refute other schools, not just to explain one principle. Therefore, the sutra says, "If at that time it is thought that so-and-so is another, do not look at it that way." This is what the teacher Chandrakirti thinks. Regarding the sutra that says this, some confused people say: The Buddha and the sentient beings of their previous lives are one, and the sutra says, "I was once this," thus saying that the two are one. Moreover, if it is a conditioned phenomenon, it will perish in an instant, so it cannot be one, therefore both are permanent. Saying this is the first of the four wrong views based on the past extreme. To prevent it, the holy Nagarjuna said in the twenty-seventh chapter: "To say that it happened in the past is unreasonable. Whatever happened in previous lives is not this." Saying this, if so, then one sentient being will also become a sentient being of the six realms, because they took bodies in the six realms in sequence, and those before and after are also permanent and one. Similarly, refutation is also said for those who think that those before and after are self-established and different from each other. That is, if I have self-nature, then those before and after will either become one with self-nature, and then they will become permanent. Or they will become different with self-nature, and then they will become nihilistic views, so wise people should not accept that I have self-nature. The fault of actions being fruitless is: If I arise and perish moment by moment, established by my own characteristics, if it is thought that the fruits of the karma created by the previous I are enjoyed by the later I, then it will be prevented below. Here, there will be no experience of the fruits of previously accumulated karma, because the I who created the karma has perished before experiencing the fruits, and there is no other I. That is, because the things before and after do not establish otherness with their own self-nature, there is no later I that is different in essence from the former, and if the former has not experienced the fruits, then there must be no experience of the fruits. The answer to being the same continuum will also be prevented below, so it is impossible to avoid the fruitlessness of actions. Unperformed actions