Tibetan
འི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་ཆོས་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་རྣམས། ཞེས་དངོས་པོའི་ཆོས་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་ནས་གསུང་ངོ་། །སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་ འབྱེད་ནི་རང་གིས་བཀོད་པའི་རྟགས་དེ་དག་ཁ་ཅིག་ནི་མངོན་སུམ་མ་འཁྲུལ་བས་དངོས་སུ་དང༌། ཁ་ཅིག་ནི་མཐར་གཏུགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མངོན་སུམ་མ་འཁྲུལ་བ་ལ་བཞེད་མོད་ཀྱང༌། སློབ་དཔོན་འདིས་དེ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་གཞན་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་ཁས་བླང་བར་མི་རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི། །ཞེས་སོགས་དྲངས་ནས་རང་མཚན་འཇལ་བའི་ཚད་མ་མེད་པར་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱིས། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་ལ་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རང་ལ་མི་མཚུངས་པའི་ཚུལ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་རྗེས་དཔག་ལ་ཆོས་ཅན་དང་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་རྣམས་རང་གི་རྗེས་དཔག་ལའང་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་གཞན་ལ་བརྒལ་བར་མི་བྱའོ་སྙམ་ན། གཞན་ལ་སྐྱོན་དེ་དག་འོང་བ་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཁས་བླངས་པས་འབྱུང་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཁས་མི་ལེན་པས་སྐྱོན་དེ་དག་མེད་པར་གསུངས་ཏེ། འདིར་རྗེས་དཔག་རྣམས་ནི་སྦྱོར་བ་ལ་བྱའོ། །རང་རྒྱུད་ཁས་ལེན་ན་རང་མཚན་ལ་ཚད་མར་གྱུར་པའི་ཚད་མ་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀའི་མཐུན་སྣང་དུ་ཁས་བླངས་ནས་དེས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་དེ་མེད་པས་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །རང་རྒྱུད་ཁས་མི་ལེན་ན་ཕ་རོལ་དངོས་ པོར་སྨྲ་བ་རང་ལ་ཚད་མ་དེ་འདྲ་བས་གྲུབ་པས་ཆོག་གི །རང་ལ་ཚད་མ་དེས་གྲུབ་མི་དགོས་སོ། །དེས་ན་གཞུང་ནས་འབྱུང་བའི་རྗེས་དཔག་རྣམས་ཀྱང་གཞན་གྱི་དམ་བཅའ་བ་འགོག་པ་ཙམ་གྱི་དགོས་པ་ཅན་གཞན་ལ་གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཡིན་གྱི་རང་རྒྱུད་མིན་ནོ། །འདི་ནི་དཔེར་ན། རྩ་ཤེའི་རབ་བྱེད་གསུམ་པ་ལས། ལྟ་དེ་རང་གི་བདག་ཉིད་ནི། །དེ་ལ་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ཉིད། །གང་ཞིག་བདག་ལ་མི་བལྟ་བ། །དེ་གཞན་དག་ལ་ཇི་ལྟར་བལྟ། །ཞེས་རང་ལ་མི་བལྟ་བ་རྟགས་སུ་བྱས་ནས་མིག་གཞན་ལ་མི་བལྟ་བར་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ནི་རྟགས་རང་གིས་ཀྱང་འདོད་ལ་དམ་བཅའ་གཞན་ལ་བལྟ་བ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པའང་དབུ་མ་པས་འདོད་པས། སྦྱོར་བ་འདི་འདྲ་རྣམས་ལ་གཞན་ལ་གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཅེས་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། ཚིག་གསལ་ལས། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་སྦྱོར་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ནི་གཞན་གྱི་དམ་བཅའ་བ་འགོག་པ་ཙམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྦྱོར་བ་བཀོད་པ་རྣམས་རང་རྒྱུད་མིན་པ་དང་གཞན་གྱི་དམ་བཅའ་བ་འགོག་པ་ཙམ་གྱི་དགོས་པ་ཅན་དུ་བཞེད་པས་སྦྱོར་བ་མི་འགོད་པ་མིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་བཀོད་ནས་དེའི་དམ་བཅའ་སེལ་ཚུལ་ཡང་། ལུང་དེའི་མཇུག་ཉིད་ནས། འདི་ལྟར་གཞན་ལ་མིག་བལྟའོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོག་པ་དེ་ནི་མིག་ལ་རང་གི་བདག་ཉིད་མི་བལྟ་བའི་ཆོས་ཀྱང་འདོད་ལ། གཞན་བལྟ་བའི་ཆོས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དུའང་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གང་དང་གང་ལ་རང་གི་བདག་ཉིད་བལྟ་བ་མེད་པ་དེ་དང་དེ་ལ་ནི་ གཞན་བལྟ་བའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །མིག་ལའང་རང་གི་བདག་ཉིད་མི་བལྟ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་བལྟ་བའང་འདི་ལ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་བདག་ཉིད་མི་བལྟ་བ་དང་འགལ་བ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་བལྟ་བ་རང་ལ་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དེ་ལ་གྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཕྱི་རྒོལ་རང་ལ་གྲགས་པ་དང་སྔ་རྒོལ་དབུ་མ་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཞན་ལ་གྲགས་པ་གཉིས་གནད་གཅིག་གོ །རང་གིས་གཞན་གྲགས་ཀྱི་སྦྱོར་ངག་བཀོད་ནས་ལོག་རྟོག་བཟློག་ལུགས་འདི་གལ་ཆེ་བས་ཞིབ་ཏུ་བཤད་ན། དེ་ལ་གྲུབ་པ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན་མིག་དང་དཔེ་བུམ་པ་དང་རྟགས་རང་ལ་མི་བལྟ་བ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་བལྟ་བ་རྣམས་རང་ལུགས་ལ་ཁས་མི་ལེན་ཅིང༌། གཞན་གྱིས་ཁས་ལེན་པ་ཙམ་ཡིན་པས་རྟགས་དང་ཁྱབ་པ་ལ་སོགས་ཕ་རོལ་པོ་ཁོ་ན་ལ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་དག་རང་ལུགས་ལའང་ཁས་ལེན་མོད་ཀྱང་དེ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་གཞལ་བྱ་འཇལ་བ་ནི་རང་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་ལ། རང་བཞིན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ལ་དེ་དག་འགྲུབ་པ་ནི་ཚད་མ་དེ་གྲུབ་པ་ལ་ངེས་པར་ལྟོས་པས་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་འཇལ་བའི་ཚད་མ་མེད་པས། གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པ་དང་གཞན་ལ་གྲགས་པའམ་ གཞན་ལ་གྲུབ་པ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་འདྲ་བའི་ཚད་མ་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་པས་དེས་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ནི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལྟར་རིགས་པས་གནོད་པས་ན། སྒྲུབ་བྱེད་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ཇི་ལྟར་རྙེད། ཚ
Chinese
因此，将实事之法作为论证依据。这是特别指明实事之法而说的。益西饶杰论师自己所立的论证，有些是现量不欺而真实，有些是最终的立宗现量不欺。但这位论师否定了这一点。如前所述，如果是中观派，因为没有承认其他宗派，所以为了论证不应承认以自性成立之义，引用“如果现量等”，说明没有衡量自相的量。这是为了驳斥益西饶杰论师的宗派。第二，不与自己相违之理：如果对其他人的比量，指出法和因不成等等的过失，难道不会变成自己比量的过失吗？因此，不要驳斥他人。如果这样想，对他人产生这些过失，是因为承认自续比量。而我们不承认自续比量，所以没有这些过失。这里，比量是指论式。如果承认自续，则必须承认以自相为量的量，作为辩论双方共同认可的显现，并且以它成立的三相在双方都成立，从而必须成立所立。如果那样，因为没有那个量，所以法等等就不会成立。如果不承认自续，那么对方说实事，只要以那种量成立就可以了。自己不需要以那个量成立。因此，经论中出现的比量，也只是为了驳斥他人的承诺，是他人所知的比量，而不是自续。这就像《中论》第三品中说：“见彼自性者，彼不见彼性。若不观于己，焉能观于他？”以不观自身作为因，来论证眼睛不看其他事物一样。这是因为，因自己也认可，并且中观派也认为承诺看其他事物，其自性并不成立。所以，像这样的论式被称为他人所知的比量。
English
Therefore, the laws of reality are established as the basis of reasoning. This is specifically stated with regard to the laws of reality. Some of the proofs established by Master Lekden are actually unerringly evident, while others are considered to be unerringly evident in the ultimate proof. However, this master refutes this. As mentioned earlier, if one is a Madhyamika, since one does not accept other tenets, in order to prove that one should not accept the meaning established by self-nature, one quotes "if perception, etc.," and states that there is no valid cognition to measure self-nature. This is in order to refute the position of Master Lekden. Secondly, the way in which it does not contradict oneself: If the faults pointed out in the inference of others, such as the subject and the sign not being established, also become faults in one's own inference, then should one not refute others? If one thinks so, the reason why those faults arise in others is because they accept the self-continuum inference. But we do not accept the self-continuum inference, so there are no such faults. Here, inference refers to the formulation. If one accepts the self-continuum, then one must accept the valid cognition that has become a measure of self-nature as the common appearance recognized by both opponents, and the three aspects established by it are established in both, so the proposition must be established. If that is the case, since there is no such valid cognition, the subject and so on will not be established. If one does not accept the self-continuum, then it is sufficient for the other party, who speaks of reality, to be established by such a valid cognition. One does not need to be established by that valid cognition. Therefore, the inferences that appear in the scriptures are also inferences known to others, which are only necessary to refute the promises of others, and are not self-continuum. This is like what is said in the third chapter of the Root Wisdom: "He who sees his own nature, does not see that nature. If one does not look at oneself, how can one look at others?" It is like using not looking at oneself as a sign to prove that the eye does not look at other things. This is because the sign itself is also accepted, and the Madhyamikas also believe that the nature of promising to look at other things is not established. Therefore, such formulations are called inferences known to others.
Chinese
词句明晰中说：我们不使用自续的推论，因为这些推论仅仅具有驳斥他人宗派的果效。因此，安立论式并非因为认为它们不是自续，并且仅仅具有驳斥他人宗派的必要。安立论式后，消除其宗派的方式是，在那部论的结尾处说：“像这样，眼睛是看他者的。”这种想法也承认眼睛不看自己的自性，并且也承认如果没有看他者的性质就不会产生。因此，对于任何不看自己自性的事物，也不存在看他者的性质，例如瓶子。眼睛也不看自己的自性，因此，它也没有看他者的性质。因此，与不看自己的自性相违背的，看蓝色等他者，与自己所知的推论相违背。因此，用在那之上成立的推论来消除它。这样说，外来辩论者自己所知的，以及对于先前的中观论者来说是看作他者所知的，这两者要点是一致的。自己安立他人所知的论式，并以此来遣除邪分别的方式非常重要，因此详细解释如下：其中的“成立”是指，作为有法（法相）的眼睛，作为例子的瓶子，作为理由的不看自己，以及作为所立之法的蓝色等不看自己，这些在自己的宗派中是不承认的。仅仅是他人承认，因此，说理由和周遍等仅仅在对方那里成立是没有意义的。那么，应该怎样理解呢？虽然这些在自己的宗派中也承认，但是，用以成立这些的量，以自己的体性成立的所量来衡量，在自己的宗派中连名称都没有。对于说自性存在的人来说，这些成立必须依赖于那个量成立，因为在两者看来，都没有以共同显现成立的，以自己的体性成立的衡量之量。因此，对于两者来说，都不是成立的，或者说是他人所知的，或者说是 他人所成立的。那么，因为连名称都没有这样的量，所以认为用它来成立，就像是虚妄增益一样，会被理证所损害。那么，依靠这些能立，如何能获得中观的见解呢？
English
In the Clear Words, it says: We do not use autonomous inferences, because these inferences only have the effect of refuting the tenets of others. Therefore, establishing arguments is not because they are considered not autonomous and only have the necessity of refuting the tenets of others. The way to eliminate their tenets after establishing arguments is, as stated at the end of that treatise: "Like this, the eye sees others." This idea also admits that the eye does not see its own self-nature, and also admits that it would not arise without the nature of seeing others. Therefore, for anything that does not see its own self-nature, there is also no nature of seeing others, such as a vase. The eye also does not see its own self-nature, therefore, it also does not have the nature of seeing others. Therefore, seeing blue and other things that contradict not seeing one's own self-nature contradicts the inference known to oneself. Therefore, it is eliminated by the inference established on that. It is said that what is known to the external debater himself and what is considered known to others in relation to the previous Madhyamika are the same point. The way to establish an argument known to others and thereby dispel wrong discriminations is very important, so it is explained in detail below: The "established" in it refers to the eye as the subject (dharma), the vase as the example, not seeing oneself as the reason, and not seeing oneself as the property to be established, such as blue, which are not admitted in one's own system. It is only admitted by others, so it is meaningless to say that the reason and pervasion are established only in the other party. So, how should it be understood? Although these are also admitted in one's own system, the valid cognition that establishes these, measuring the object to be measured that is established by its own nature, does not even have a name in one's own system. For those who say that self-nature exists, the establishment of these must depend on the establishment of that valid cognition, because in the view of both, there is no measuring valid cognition established by its own nature that is established in common appearance. Therefore, for both, it is not established, or it is said to be known to others, or established to others. Then, since there is no such valid cognition even in name, the idea that it is used to establish is like a false imputation, and it will be harmed by reasoning. Then, relying on these proofs, how can one obtain the Madhyamika view?