Tibetan
དགོས་ལ། ཆོས་ཅན་དང་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་བསྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་དེ་འདྲ་བ་གཏན་མེད་པས་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པས་རྙེད་པའི་དོན་ཆོས་ཅན་དུ་མི་རུང་བའོ། །འདིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་རྟོག་གེ་པ་དག་འདོད་པ་ལྟར་དོན་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ལ་བྱེད་པ་མིན་གྱི། དངོས་པོའམ་དངོས་མེད་གང་ལ་རང་རང་གི་རང་བཞིན་ཁས་ལེན་པའི་རང་བཞིན་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུ་ལ་བྱེད་པས། རང་བཞིན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དངོས་མེད་འཇལ་བའི་རྗེས་དཔག་ཀྱང་དེ་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཞེན་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན་སྣང་ཡུལ་དང་ཞེན་ཡུལ་གང་ལ་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཀྱང་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་འགྲོ་བས། རང་གི་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མ་དེ་འདྲས་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་མ་གྲུབ་པར་འདོད་ཀྱི། རྒོལ་བ་གཉིས་ཀའི་རྒྱུད་ལ་མིག་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཇལ་བའི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་འདོད་པ་མིན་ནོ། །ཕྱི་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ཀྱིའང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་གནོད་མེད་ཀྱིས་དྲངས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ ཡོད་ཙམ་དུ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ནི་རིགས་པའི་གནོད་པ་མེད་དེ། དེ་ཡང་ཞིབ་ཏུ་བཤད་ན། མྱུ་གུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་ལ་འཛིན་ཚུལ་གསུམ་སྟེ། མྱུ་གུ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འཛིན་པ་བདེན་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་དང༌། མྱུ་གུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟར་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་བརྫུན་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་དང༌། བདེན་བརྫུན་དེ་དག་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པར་སྤྱིར་ཡོད་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །མྱུ་གུ་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པའང་ཡོད་མོད་ཀྱི། འདི་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་གི་འཛིན་ཚུལ་མེད་པར་འཛིན་པ་མེད་པས་དེ་དག་འདིར་བཤད་མི་དགོས་སོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ནི་ཡོད་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་དང་བདེན་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་གཉིས་ཡོད་ཀྱི། རང་གི་ངོ་བོས་མེད་པའི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ལྟ་བ་མ་རྙེད་གོང་གི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་པས་ཡོད་པར་གང་བཟུང་ཐམས་ཅད་བདེན་འཛིན་དུ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རུང་བ་ནི། སྔར་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་བཤད་པའི་སྐབས་དང་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དང་ཡོད་མེད་བཞི་ཁྱད་ཕྱེ་བའི་སྐབས་སུ་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་རང་བཞིན
Chinese
需要。由于根本不存在能成立有法和能立的三个特征的量，因此，不欺骗的意识所获得的对境不能成为有法。这里所说的“自相”，并不是像正理派所认为的那样，仅仅指能起作用的事物，而是指对于任何事物，无论是实物还是非实物，都承认其各自的自性，比如前面所说的自性。因此，主张自性存在的人们认为，衡量非实物的比量也不会欺骗这种自性的执著境。如果是不欺骗这种自性的意识，那么无论是对显现境还是执著境不欺骗，都会对那个对境的意义不欺骗。因此，自己的宗派认为，这样的量不能成立有法等，但并不是认为两个论敌的相续中没有衡量眼和色等的世俗量。外方论敌的相续中，如前所述，由无害所引发的色等，在仅仅确定为存在的定解的对境上，也没有理性的妨害。如果详细解释，比如执著苗芽存在，有三种执著方式：执著苗芽具有以自性成立的自性，执著真实存在；执著苗芽不是以自性成立，而是像幻觉一样存在，执著虚假存在；以及对真实和虚假不做任何区分，仅仅执著为普遍存在。也有执著苗芽以常或无常等方式存在的情况。但是，由于不存在没有这三种执著方式中的任何一种的执著，因此不需要在这里讨论。对于没有在相续中生起证悟事物无自性的见解的众生来说，存在仅仅执著为存在和执著为真实存在的两种情况，不会出现执著为不是以自性成立的幻觉一样存在的情况。在没有获得诸法如幻的见解之前，众生的分别念所执著的一切都认为是真实执著，这在任何情况下都是不合理的，这在之前讨论世俗量的时候，以及区分自性有无和四有无的时候，已经多次阐述过了。如果不是这样，自性
English
It is necessary. Since there is absolutely no valid cognition that establishes the three aspects of the subject and the sign, the object found by non-deceptive consciousness cannot be a subject. Here, the term "own characteristic" does not refer only to the ability to perform a function, as the logicians believe, but rather to the nature of acknowledging the self-nature of any object, whether it is a real object or a non-real object, as mentioned earlier. Therefore, those who assert the existence of self-nature believe that even inference that measures non-real objects is not mistaken about the object of attachment to such self-nature. If it is a consciousness that is not mistaken about such self-nature, then whether it is not mistaken about the appearing object or the object of attachment, it will not be mistaken about the meaning of that object. Therefore, one's own system believes that such valid cognition does not establish the subject, etc., but it is not believed that there is no conventional valid cognition in the minds of both opponents that measures the eye and form, etc. In the mind of the external opponent, the sense consciousness, as mentioned earlier, is not harmed by reasoning on the object of the definite understanding that is determined to exist only as form, etc., which is caused by harmlessness. If explained in detail, for example, in holding that there is a sprout, there are three ways of holding: holding that the sprout has a self-nature established by its own essence, holding that it truly exists; holding that the sprout is not established by its own essence, but exists as an illusion, holding that it falsely exists; and holding that it exists merely in general without distinguishing between true and false. There are also cases where the sprout is held to exist as permanent or impermanent, etc. However, since there is no holding without any of these three ways of holding, there is no need to discuss them here. For sentient beings who have not generated the view of realizing that things have no self-nature in their minds, there are only two ways of holding: holding that it merely exists and holding that it truly exists. The holding that it exists as an illusion that is not established by its own essence does not occur. Before obtaining the view that all phenomena are like illusions, all that is held to exist by the thoughts of sentient beings is considered to be true holding, which is not reasonable in any way. This has been explained many times before when discussing conventional valid cognition and when distinguishing between the existence and non-existence of self-nature and the four existences and non-existences. If it is not like that, self-nature
Tibetan
་མེད་པའི་ལྟ་བ་མ་གོ་བའི་གོང་གི་རྟོག་པས་ཐ་སྙད་གང་བྱེད་ཐམས་ཅད་བདེན་འཛིན་ཡིན་ན། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་རང་དགའ་བ་སྔར་བཤད་ པའི་འཁྲུལ་རྒྱུས་མ་བསླད་པས་རྣམ་པར་བཞག་པའི་དོན་ཐ་སྙད་དུ་དབུ་མ་པས་འདོད་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རིགས་པའི་གནོད་པ་འབབ་པས། དབང་ཕྱུག་དང་ཡོད་མེད་ཁྱད་པར་མེད་པར་སོང་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ལྟ་བས་དབུ་མའི་དོན་རྟོགས་པའི་གེགས་ཆེན་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལོག་པར་གོ་བའི་རྟགས་སུ། སྔར་རྟོག་པས་བྱ་དགོས་པའི་དགེ་སྦྱོར་སྤྱོད་ཕྱོགས་མང་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཕྱིས་ལྟ་བ་རྙེད་པའི་ལུགས་སུ་བྱས་པ་ན། སྔ་མ་ཐམས་ཅད་མཚན་མར་འཛིན་པ་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་དུ་མཐོང་ནས། དགེ་སྦྱོར་དེ་དག་ནི་འདི་འདྲ་བའི་ངེས་དོན་གྱི་ལྟ་བ་མ་རྙེད་པ་རྣམས་ལ་གསུངས་པའོ་སྙམ་པའི་གོ་བ་སྐྱེས་ནས། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟ་བའི་ལོག་རྟོག་གིས་ཆོས་མང་དུ་སྤོང་བ་རྒྱའི་མཁན་པོ་ལྟར་གྱུར་པ་མང་དུ་སྣང་ངོ་། །དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ལྟ་བ་མ་རྙེད་གོང་དུ་གང་ཟག་དེ་དག་གིས་ཡོད་པ་ཙམ་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཡོད་པ་གཉིས་སོ་སོར་ཕྱེད་པ་མི་སྲིད་དེ། ཡོད་པ་གང་ཡིན་ལ་སྔར་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་དྲངས་པ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ཡོད་པས་ཁྱབ་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་གནད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལའང་མེད་པས་ཁྱབ་པར་བཟུང་ནས། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་བཞག་ཏུ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་མང་དུ་རྒོལ་བ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུད་ལ་ནི་ཡོད་པར་འཛིན་ཚུལ་གསུམ་ག་འབྱུང་སྟེ། འོན་ཀྱང་ལྟ་བ་དེ་སྐྱེས་ནས་ ཇི་སྲིད་དེའི་འདུ་བྱེད་མ་ཉམས་པ་དེ་སྲིད་དུ་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་མ་གྲུབ་བསམས་པའི་ཚེ། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཁས་ལེན་པའི་བདེན་འཛིན་རེ་ཞིག་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེན་འཛིན་མི་སྐྱེ་བ་མིན་ནོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ལྟ་བ་སྐྱེས་ནས་མ་ཉམས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་མྱུ་གུ་ཡོད་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་དེ་དག་ལ་བདེན་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་མངོན་གྱུར་བ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ལ་སོགས་པ་ཆོས་རྣམས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་བཞེད་པའི་དབུ་མ་པ་རྣམས
Chinese
如果未理解无自性的见解之前，以分别念所作的一切言说都是执著真实，那么世俗的随意的言说，因为没有被之前所说的错谬之因所染污，中观宗就必须承认安立的意义为言说，这样一来，一切都会受到理性的损害。这样一来，就和自在天及有无没有差别了，因为颠倒的见解会成为证悟中观意义的巨大障碍。像这样，以颠倒的方式理解空性，其标志是：之前以分别念必须做的善行和修行方式，后来以获得见解的方式来做的时候，就把之前的一切都看作是执著相，是束缚轮回的。然后产生这样的理解：那些善行是为那些没有获得这种究竟意义见解的人所说的。然后以把一切分别念都看作过失的邪分别念，舍弃很多佛法，像汉地的和尚一样的情况，非常多见。对此，在没有获得无自性的见解之前，那些人不可能区分仅仅存在和以自性成立的存在这二者。因为无论什么存在，都像之前引用的《四百论》的注释一样，认为遍布着以自己的体性成立的存在。因为这个关键点，也认为无自性遍布着不存在，所以很多人辩驳说，在自性空上不能安立因果。在相续中生起证悟无自性的见解之后，会生起三种执著有存在的方式。然而，从生起那个见解之后，直到那个作意没有消失之前，以理性进行辨别，思考是否以自己的体性成立的时候，暂时不会生起承认以自己的体性成立的实执。但是，并非不生起俱生的实执。因此，在生起并且没有消失以自己的体性成立的无自性证悟的见解的相续中，所有的有存在之执，也不是像幻觉一样执著为存在。如果不是这样，那么对那些的真实存在的执著显现，就不可能生起，因为会有这样的过失。像学诚（音译）论师等，认为诸法以自己的体性成立的自相是名言的中观师们。
English
If all the terms made by conceptualization before understanding the view of no self-nature are clinging to truth, then the worldly arbitrary terms, because they are not contaminated by the previously mentioned cause of error, the Madhyamikas must accept the established meaning as terms. In this way, all will be subject to rational harm. In this way, there will be no difference between Ishvara and existence or non-existence, because the inverted view will become a great obstacle to realizing the meaning of Madhyamaka. As a sign of understanding emptiness in a distorted way in this way, when many virtuous practices and ways of practice that must be done by conceptualization before are done in the way of obtaining the view later, then all the previous ones are seen as clinging to characteristics and binding to samsara. Then the understanding arises that those virtuous practices are said to those who have not obtained such a definitive meaning view. Then, with the wrong conceptualization of seeing all conceptualizations as faults, many Dharmas are abandoned, and there are many cases like the Chinese monks. In this regard, before obtaining the view of no self-nature, it is impossible for those people to distinguish between mere existence and existence established by its own characteristics. Because whatever exists, like the commentary on the Four Hundred Verses quoted earlier, is considered to be pervaded by existence established by its own nature. Because of this key point, it is also assumed that non-self-nature is pervaded by non-existence, so many people argue that cause and effect cannot be established on self-nature emptiness. After the view of realizing no self-nature arises in the mind, all three ways of clinging to existence will arise. However, from the time that view arises, until that attention does not disappear, when reasoning and discriminating and thinking about whether it is established by its own nature, the clinging to truth that admits that it is established by its own nature will not arise for a while. However, it is not that innate clinging to truth does not arise. Therefore, in the mindstream where the view of realizing no self-nature, which is established by its own nature, has arisen and has not disappeared, all the sprouts of clinging to existence are not clinging to existence as if they were illusions. If it is not like that, then the manifestation of clinging to the real existence of those will not be able to arise, because there will be such a fault. Like Master Lekdenjye and others, those Madhyamikas who consider the self-characteristics of phenomena, which are established by their own nature, to be nominal.