Tibetan
དང་། འདོད་པ་ཡོད་ཀྱང་དམ་བཅའ་མེད་པ་དང་། རང་ཕྱོགས་མེད་པ་ཡང་དོན་དམ་པ་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དམ་བཅའ་མི་འཇོག་པ་ལ་བྱེད་ཀྱི། ཁས་ལེན་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་མེད་པར་ནི་མི་འདོད་པས། དོན་དམ་པ་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་རང་བཞིན་མེད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཁས་བླངས་ནས་དེ་རང་ལུགས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ནི་རང་རྒྱུད་པ་དང༌། དེ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་པར་གཞན་གྱི་འདོད་པ་འགོག་པ་ཙམ་བྱེད་པ་ནི་ཐལ་འགྱུར་བར་བྱེད་པར་སྣང་ངོ་། །ད་ལྟ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བར་འདོད་པ་དག་ནི། དོན་དམ་པ་དང་ཐ་སྙད་པ་གང་ལས་བརྩམས་པའི་ཁས་ལེན་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་ལུགས་ལ་མེད་དེ། གལ་ཏེ་དེ་འདྲ་བའི་དམ་བཅའ་ཡོད་ན་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དཔེ་དང་རྟགས་ཀྱང་འདོད་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་རང་རྒྱུད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་རང་ལུགས་གང་ཡང་མེད་དེ། རྩོད་ཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད། །དེས་ན་ང་ལ་སྐྱོན་དེ་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི། །དོན་གྱིས་འགའ་ཞིག་དམིགས་ན་དེ། །བསྒྲུབ་པའམ་བཟློག་པར་བྱ་ན་དེ། །མེད་ཕྱིར་ང་ལ་ཀླན་ཀ་མེད། །ཅེས་དང༌། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང༌། ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་དག །རྣམས་ལ་ཕྱོགས་མེད་རྩོད་པ་མེད། །གང་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་མེད་པ། །དེ་ལ་གཞན་ཕྱོགས་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་དང༌། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། གང་ལ་ཕྱོགས་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཡུན་ནི་རིང་པོ་ ནའང༌། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་དབུ་མ་པ་ལ་ཕྱོགས་དང་དམ་བཅའ་མེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་གསལ་ལས། དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བྱ་བར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཞན་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང༌། ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བཟློག་པའི་དོན་དང་ཡང་ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་འབྲེལ་བ་ཡིན་གྱི། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རང་ལ་དམ་བཅའ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང༌། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། སུན་འབྱིན་པས་སུན་དབྱུང་བྱ་མ་ཕྲད་སུན་ནི་འབྱིན་བྱེད་དམ། །འོན་ཏེ་ཕྲད་ནས་འབྱིན་ཞེས་སྨྲས་ཟིན་ཉེས་པ་འདིར་གང་ལ། །ངེས་པར་ཕྱོགས་ཡོད་དེ་ལ་འགྱུར་གྱི་བདག་ལ་ཕྱོགས་འདི་ནི། །ཡོད་པ་མིན་པས་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་སྲིད་མ་ཡིན། །ཞེས་རང་ལ་ཕྱོགས་མེད་པས་སྐྱོན་མི་འཇུག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་གཞག་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དབུ་མ་པས་གཞན་གྱི་ངོར་བྱས་པའི་རྣམ
Chinese
并且，虽然有主张但没有承诺，并且没有自己的宗派，这也是在考察胜义谛时，不做无自性等等的承诺。并不是不想要任何承诺，因此，在考察胜义谛时，如果承诺了无自性的所立，并将其作为自己的宗派来建立，那就是自续派；如果不这样承诺，仅仅是遮止他人的主张，那就是归谬派。现在，那些认为自己是中观归谬派的人认为，无论是从胜义谛还是世俗谛出发的承诺，在世俗中自己的宗派也没有。如果存在这样的承诺，那就必须接受成立它的例子和理由，如果那样，就会变成自续派。因此，归谬派没有任何自己的宗派。如《辩答论》中说：“如果我有一些承诺，因此我会有那个过失。因为我没有承诺，所以我才是无过失的。如果通过现量等，以意义来确定某些事物，如果那是需要成立或遮止的，因为没有，所以我没有责难。”又如《六十正理论》中说：“那些具有伟大自性者，对于他们来说没有宗派，没有争论。对于那些没有宗派的人，哪里会有他人的宗派呢？”又如《四百论》中说：“对于有、无、有无，对于谁没有宗派，即使时间长久，也不能说出责难。”因为经中说中观派没有宗派和承诺。在《明句论》中说：“如果是中观派，那么也不应该进行自续的比量，因为没有承诺其他的宗派。”又说：“反驳归谬的意义也只是与对方有关，我们不是，因为我们没有承诺。”又如《入中论》中说：“以破斥来破斥，不接触则破斥成立吗？或者接触后破斥，如此说来，过失在哪里？必定对于有宗派者才会转变，对于无宗派者来说，这个宗派是不存在的，因此归谬是不可能的。”因为经中说自己没有宗派，所以不会有错误。因此，所有这些安立都是中观派为了他人的缘故而作的安立。
English
Furthermore, although there is an assertion, there is no commitment, and also not having one's own tenet, this is also in the context of examining the ultimate truth, not making commitments such as no self-nature. It is not that one does not want any commitment at all, therefore, in the context of examining the ultimate truth, if one commits to the thesis of no self-nature and establishes it as one's own tenet, that is the Svātantrika; if one does not commit in that way, but merely refutes the assertions of others, that appears to be the Prāsaṅgika. Now, those who consider themselves to be Madhyamaka Prāsaṅgikas think that no matter whether the commitment is based on the ultimate truth or the conventional truth, in the conventional, one's own tenet does not exist. If there is such a commitment, then one must accept the example and reason that establish it, and if that is the case, one will become a Svātantrika. Therefore, the Prāsaṅgika does not have any tenet of his own. As it says in the *Vigrahavyāvartanī*: "If I had some thesis, then I would have that fault. Because I have no thesis, therefore I am faultless. If by means of perception and so forth, something is determined by meaning, if that is to be established or refuted, because it does not exist, I have no accusation." Also, as it says in the *Sixty Stanzas on Reasoning*: "Those who possess great self-nature, for them there is no partisanship, no debate. For those who have no partisanship, where would there be another's partisanship?" Also, as it says in the *Four Hundred Stanzas*: "For existence, non-existence, and existence and non-existence, for whom there is no partisanship, even if the time is long, one cannot utter an accusation." Because it is said in the scriptures that the Madhyamaka does not have partisanship and commitment. In the *Prasannapadā* it says: "If one is a Madhyamaka, then it is not proper to make inferences for oneself, because there is no commitment to another's tenet." It also says: "The meaning of refuting a consequence is also related to the other party, not to us, because we have no commitment." Also, as it says in the *Entering the Middle Way*: "By refuting, does the refutation occur without contact, or does the refutation occur after contact? Having said that, where is the fault here? Certainly, transformation occurs for one who has a tenet, for one who has no tenet, this tenet does not exist, therefore consequence is impossible." Because it is said in the scriptures that one does not incur faults because one has no tenet of one's own. Therefore, all those establishments are establishments made by the Madhyamaka for the sake of others.
Tibetan
་གཞག་ཙམ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་དབང་དངོས་འདོད་ལྟར། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ནི་བདག་གིས་ཁས་མ་བླངས། །འབྲས་ཕྱིར་འདི་དག་མེད་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེས། །འཇིག་རྟེན་ངོར་བྱས་བདག་ནི་སྨྲ་བར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་ལ། རྩོད་ཟློག་ལས་ཀྱང༌། དགག་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་པས་ན། །ང་ནི་ཅི་ཡང་མི་འགོག་གོ །དེ་ཕྱིར་འགོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས། །སྐུར་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བཏབ། །ཅེས་གཞན་ཕྱོགས་བཀག་པ་ཡང་མེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །སྔོན་གྱི་དབུ་མ་པ་སློབ་དཔོན་ཟླ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ བའི་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་ཁ་ཅིག་ནི། དེ་ལྟར་དབུ་མ་པ་ལ་རང་ལུགས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་དེ་དག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་རྣམས་ལེགས་པར་སུན་ཕྱུང་ནས། རང་གི་ལུགས་ནི། རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་དང་ཚད་མའི་རྣམ་གཞག་ཁས་ལེན་པའི་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀ་བཀག་ནས། ཐ་སྙད་དུ་མ་དཔྱད་པའི་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་ཁས་བླངས་ནས། དབུ་མ་པ་རང་གིས་ཕྱི་རྒོལ་ལ་བསྒྲུབ་པའི་ངག་བཀོད་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་གིས་བདེན་པར་མེད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་རྒྱུད་པར་མི་འགྱུར་བ་ནི་མ་དཔྱད་པའི་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་ཚད་མའི་སྒོ་ནས་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ལ་བཞི་ལས། ལུགས་དང་པོ་དགག་པ་ནི། འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་ཀྱི་ལུགས་རྟགས་ཁྱབ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟགས་རྒོལ་ཕྱི་རྒོལ་གཉིས་ཀས་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་དགོས་སོ་ཞེས་འདོད་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་། ཕྱི་རྒོལ་ལ་གྲུབ་པ་སྔ་རྒོལ་གྱིས་མ་ཤེས་ན་རྟགས་སུ་མི་འདོད་པ་མ་ཡིན་པས། རྒྱུ་མཚན་དེས་ཕྱི་རྒོལ་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དགོས་པ་མི་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཕྱི་རྒོལ་གྱི་གཞན་སེམས་མི་ཤེས་པས་གཞན་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མི་ཤེས་པར་འཇོག་ན། གཞན་གྱིས་དོན་དེ་ཁས་བླངས་པར་ཡང་མི་ཤེས་པས་ཕ་རོལ་པོའི་ཁས་བླངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འགོག་པ་སོགས་ཀྱང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ ཏེ། ཕ་རོལ་པོས་ཁོ་བོ་འདི་ལྟར་འདོད་དོ་ཞེས་པའི་ཚིག་མངོན་སུམ་དུ་ངེས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་སྨྲས་པ་ལྟར་ཁས་ལེན་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་སེམས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཚང་མང་གི་སྟེང་དུ་དུ་ཡོད་ལ་མེ་ཡོད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ན།
Chinese
仅仅是略微地安立。如《入行论》中所说：“如汝欲他自在物，世俗亦我不容许，为果故说此等有，于世间前我宣说。”如是说。又如《诤返论》中说：“以无任何所应破，故我亦不破任何，是故汝立此诽谤，谓彼定能为破除。”如是说，因为没有遮破其他宗派。如是说。从前的中观派论师追随月称论师的一些藏族学者，如是很好地驳斥了中观派没有自宗的观点以及那些成立它的量。自己的宗派是：以理智详细分析的自相所量和承认量之安立的，破除了事物力量加入的量，现量和比量两者。在名言中，不分析的世间共称的量和所量是承认的。中观派自己以对外部辩论者进行论证的言辞方式，以正确的理由成立无有真实的意义。虽然如此，也不会变成自续派，因为是以未分析的世间共称的量的方式安立的。如是宣讲。第二，破斥它有四部分，第一，破斥第一种观点：入行论的注释的观点，以量未成立的标志，量未成立的理由，这不合道理。像这样，标志前论者和外部辩论者两者都必须以量成立。对于这样认为的观点，如果前论者不知道外部辩论者已经成立，就不会认为是标志。因为这个理由不能确定外部辩论者必须以量成立。并且，因为不知道外部辩论者的心，所以安立为不知道他人以量成立。因为也不知道他人已经承诺了那个意义，所以以对方的承诺的方式进行遮破等也不合理。因为，即使对方明确地说“我就是这样认为的”，也不能确定是否如他所说的那样承诺，并且因为不知道他人的心。以周遍未以量成立的理由也不合理。在青稞堆上成立有烟有火的周遍时，
English
It is just a slight establishment. As it says in the Bodhisattvacaryāvatāra: "As you desire things that are other-powered, I do not allow the conventional either. For the sake of the result, I say that these exist, I declare before the world." Thus it is said. Also, as it says in the Vigrahavyāvartanī: "Since there is nothing to be refuted, I do not refute anything either. Therefore, you have made this accusation, saying that it will definitely be able to refute." Thus it is said, because there is no refutation of other schools. Thus it is said. Some Tibetan scholars of the past Madhyamaka school, following the teacher Chandrakirti, have thus refuted well the views that the Madhyamaka school does not have its own tenets and the valid cognitions that establish them. Their own tenet is: measuring by its own characteristics that are analyzed in detail by reason, and acknowledging the establishment of valid cognitions, refuting both direct perception and inference, which are valid cognitions that involve the force of things. In conventional terms, the valid cognitions and objects of measurement that are commonly known in the world without analysis are acknowledged. The Madhyamaka school itself, in the manner of arguing with external debaters, establishes the meaning that is not truly existent with correct reasons. Even so, it will not become Svatantrika, because it is established in the manner of valid cognitions that are commonly known in the world without analysis. Thus it is taught. Second, there are four parts to refuting it, first, refuting the first view: the view of the commentary on the Bodhisattvacaryāvatāra, the reason that the sign and pervasion are not established by valid cognition, the reason that the sign is not established by valid cognition, is not reasonable. Like this, both the sign proponent and the external debater must be established by valid cognition. For the view that thinks so, if the sign proponent does not know that the external debater has already established it, it will not be considered a sign. Because this reason cannot determine that the external debater must be established by valid cognition. Also, because one does not know the mind of the external debater, it is established as not knowing that others are established by valid cognition. Because one also does not know that others have promised that meaning, it is also unreasonable to refute in the manner of the opponent's promise. Because, even if the opponent clearly says "I think like this," it cannot be determined whether they have promised as they said, and because one does not know the minds of others. The reason that the pervasion is not established by valid cognition is also unreasonable. When establishing the pervasion that where there is smoke, there is fire, on a heap of barley,