Chinese
聚集福德和智慧的顺缘，即是清净的世间智慧，这是有为法。在此，如果将它视为誓言的特殊之处，就没有过失。如是说，应理解为，对于如实辨析真如的闻思智慧等，是可以接受的，但不能仅仅理解为圣者的后得位。在《中观光明论》中也说：‘凡是说究竟没有生等，其意义也应如是理解，因为从正确的听闻、思维和禅修中产生的智慧，都是不颠倒的对境，所以称为究竟，因为这是究竟的。’现量和比量所作的差别是存在的，因为依仗它们，才能了知一切事物都是无生的。因此，说‘究竟没有生’，是指这些事物没有被正确的智慧所证实为生。’这似乎与上述观点相符。《中观庄严论难解疏》中也说：‘那么，如何理解自性不存在呢？’因此，使用了‘如实’一词，‘如实’一词指的是通过事物本身的力量而产生的比量所证悟的真如的体性，如果以真如来分析，那就是空性的同义词。这解释了‘真如’和‘究竟’等词语。或者，只有正确的智慧才能被称为‘如实’等，因为它是这些词语的对境。通过正确智慧的思考，才能理解自性不存在，而不是通过世俗智慧。’如是说。将‘如实’等差别施加于自性不存在，在《智慧之灯》和《正理之焰》中也有很多论述。特别是在第十五品的注释《智慧之灯》中说：‘在此，如果事物没有自性，那么如何是事物呢？如果事物存在，那么就不是没有自性，因此，对于所立誓言，存在以其自身否定其意义的过失。’因为立誓说事物没有自性，这与自己的话相违背。
English
The conducive conditions for accumulating merit and wisdom are pure worldly wisdom, which is conditioned. Here, if it is regarded as a special characteristic of the vow, there is no fault. As it is said, it should be understood that up to the wisdom of hearing, thinking, and properly examining reality, it is acceptable, but it should not be understood only as the subsequent attainment of the noble ones. In the "Madhyamaka-aloka," it is also said, 'Whatever is said, such as ultimately there is no birth, its meaning should also be understood as such, because all the wisdom arising from correct hearing, thinking, and meditation is a non-erroneous object, therefore it is called ultimate, because this is ultimate.' The difference made by direct perception and inference exists, because relying on them, it is known that all these things are unborn. Therefore, saying 'ultimately there is no birth' means that these things are not proven to be born by correct wisdom.' This seems to be in accordance with the above view. In the "Difficult Commentary on the Ornament of Madhyamaka," it is also said, 'Then, how is it that there is no self-nature?' Therefore, the word 'as it is' is used, the word 'as it is' refers to the nature of reality that is realized by inference arising from the power of things themselves, if analyzed by reality, it is a synonym for emptiness. This explains the words 'reality' and 'ultimate,' etc. Or, only correct wisdom can be called 'as it is,' etc., because it is the object of these words. Through the thought of correct wisdom, it can be understood that there is no self-nature, but not through conventional wisdom.' As it is said. Applying the distinctions of 'as it is,' etc., to the absence of self-nature is also discussed extensively in the "Lamp of Wisdom" and the "Blaze of Reasoning." In particular, in the commentary on the fifteenth chapter, the "Lamp of Wisdom," it is said, 'Here, if things have no essence, then how are they things? If things exist, then they are not without essence, therefore, for the vow made, there is the fault of denying its meaning by itself.' Because the vow is made that things have no self-nature, this contradicts one's own words.
Tibetan
་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པར་བརྩད་པའི་ལན་དུ། དེ་ཉིད་ལས། དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་དམ་མ་བཅས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དམ་བཅས་པའི་དོན་ལ་སྐུར་པ་མ་བཏབ་པས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པས་འདི་ལ་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཞེས་དངོས་པོ་རྣམས་དོན་དམ་པར་ ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པས། སྐུར་པ་མ་བཏབ་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་ན། ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ན་སྐུར་འདེབས་སུ་བཞེད་པར་གསལ་ལོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དོན་དམ་པར་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བརྗོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་བརྟེན་པ་ཉིད་ལ་བལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་སྤྲུལ་པའི་མི་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་རང་བཞིན་འགོག་པ་ལ་དོན་དམ་པའི་ཁྱད་པར་ངེས་པར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དོན་དམ་པར་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ནི། ཡིན་ཚུལ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཚུལ་བཞིན་དུ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་དེས་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་པ་ལ་བྱེད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་འདི་ཐམས་ཅད་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་འདིའི་གཞུང་རྣམས་སུའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དཔྱད་པ་མ་བཅུག་པར་ཞེས་ཀུན་རྫོབ་འཇོག་པ་ན་དེ་ལྟར་གསུངས་ལ། རང་བཞིན་འགོག་པའི་ཚེ་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་མེད་དེ་ཞེས་གསུངས་པ་མང་བས་ན་དེ་དག་དང་སྔ་མ་རྣམས་འདྲའོ། །འོན་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ལ་ཡིན་ཚུལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་མི་དགོས་མི་མཐུན་ཏེ། སློབ་དཔོན་འདི་གཉིས་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ཀྱིས་ཁྱབ་པས་ན། དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པས་ཀྱང་ཁྱབ་པར་བཞེད་དེ་སྔར་མང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དགག་བྱ་འགོག་པ་དེ་ཐལ་རང་གང་གིས་བྱེད་པ་ལ་གཉིས། ཐལ་རང་གི་དོན་ངོས་གཟུང་བ་དང༌། དེ་གཉིས་སུའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་ དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་འགྲེལ་པར། ཐལ་འགྱུར་དང་རང་རྒྱུད་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་ཐལ་འགྱུར་མཛད་པའི་གསལ་ཁ་ནི་མེད་ལ། འོན་ཀྱང༌། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང༌། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པ་མཛད་པ་ན་གཞན་ལུགས་ལ་གནོད་བྱེད་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱེ་བ་བཞི་དགག་པ་མཛད་དོ།
Chinese
对于辩论说存在过失的回答。在那里面说：因为在胜义中，事物已经承认了自性存在，所以没有立誓说没有自性。因此，因为没有诽谤所立誓的意义，所以不是没有成立理由的意义，因此这没有过失。这样，事物在胜义中被认为是无自性的。因为认为没有诽谤，所以在世俗中，如果由自性成立的无自性，则明显地认为是诽谤。又在那里面说：在胜义中，内在的事物是无自性的，因为是所作的，并且因为所说的特殊是依赖的缘故。譬如魔术师所变的化人等。这样，为了遮止自性，必定要结合胜义的差别。其中，胜义中没有的意义是：对于是怎样的方式，如果如实地用理智进行观察，则对于没有成立存在的，这是所有学者的共识。因此，在这位学者的论著中，在安立世俗时，也这样说：没有放入与见到真实相符的观察。在遮止自性时，多数说：用理智进行观察时，没有。因此，那些和以前的相同。然而，对于由自性成立的，是否需要承认用理智观察是可忍受的，是不一致的。因为这两位学者认为由自性成立的，用对于真实的理智观察是周遍的，所以也认为由胜义成立是周遍的，如前所说。对于所破的遮止，是通过他宗还是自宗来做，有二：认识他宗和自宗的意义，以及那两者跟随谁而生起见解。第一：在学者佛护的注释中，分为他宗和自宗，虽然没有明确说是造他宗，但是，在作“不是从我，不是从他，不是从二者，不是无因。任何事物在任何地方，任何时候都没有生”的注释时，通过说损害他宗的方式，作了四生的遮止。
English
In response to the debate that there is a fault of existence. It says in that itself: Because in the ultimate sense, things have already admitted the existence of self-nature, therefore it has not been vowed that there is no self-nature. Therefore, because there is no slander of the meaning of the vow, it is not that the meaning of the reason is not established, therefore there is no fault in this. Thus, things are considered to be without self-nature in the ultimate sense. Because it is considered that there is no slander, in the conventional sense, if there is no self-nature established by its own nature, it is clearly considered to be slander. Again, it says in that itself: In the ultimate sense, the inner things are without self-nature, because they are made, and because the special statement is dependent. For example, like the transformation of a magician, etc. Thus, in order to prevent self-nature, it is necessary to combine the difference of the ultimate sense. Among them, the meaning of not existing in the ultimate sense is: For how it is, if one examines with reason as it is, then for what is not established to exist, this is the consensus of all scholars. Therefore, in the treatises of this scholar, when establishing the conventional, it is also said: Do not put in the examination that is in accordance with seeing the truth. When preventing self-nature, it is mostly said: When examining with reason, there is not. Therefore, those are the same as the previous ones. However, it is inconsistent whether it is necessary to admit that it is tolerable to examine with reason for what is established by its own nature. Because these two scholars believe that what is established by its own nature is pervaded by the examination of reason for the truth, they also believe that it is pervaded by what is established by the ultimate sense, as said before. Regarding the prevention of what is to be refuted, whether it is done through the other's system or one's own system, there are two: recognizing the meaning of the other's system and one's own system, and which of the two to follow to generate views. First: In the commentary of the scholar Buddhapālita, it is divided into the other's system and one's own system, although it is not clear that it is making the other's system, but, when making the commentary on "Not from myself, not from others, not from both, not without cause. Whatever things, wherever, there is never birth", he made the prevention of the four births by saying the way to harm the other's system.
Tibetan
།དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས། རང་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་པ་དང་གཞན་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པ་གང་གི་ཡང་ནུས་པ་མེད་པའི་སྐྱོན་བཀོད་ནས་སུན་ཕྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱོན་དེ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་ལུགས་ལ་མི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་རྒྱས་པར་འགྲེལ་པ་ན། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས། ཕ་རོལ་པོ་ལ་དབུ་མ་པས་དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་སུ་ཐལ་འགྱུར་བྱ་དགོས་ཀྱི་རང་རྒྱུད་མི་འཐད་དོ། །ཞེས་དགག་པ་མཛད་ནས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་ཕྱོགས་གསལ་བར་མཛད་དོ། །དེ་འདྲ་བའི་ཐལ་རང་གཉིས་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་ལ་གཉིས། གཞན་ལུགས་དགག་པ་དང༌། རང་གི་ལུགས་བཞག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐལ་འགྱུར་དང་རང་རྒྱུད་ལ་འཇོག་ཚུལ་དུ་མ་ཞིག་སྣང་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སུ་ཞིག་གིས་བཤད་པར་ནུས། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་འགའ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་ཛཱ་ཡ་ཨ་ནནྟ་ནི་འདི་ལྟར་སྨྲ་སྟེ། འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་ལས། དེ་ལ་འགའ་ཞིག་ན་རེ། གལ་ཏེ་ཐལ་འགྱུར་གཏན་ཚིགས་སུ་འདོད་ན་དེ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་ མ་གྲུབ་པ་ཡིན། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་དེའི་ཚེ་གཉིས་ཀ་ལའང་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད། ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ན་གཞན་གྱིས་ཁས་ལེན་པར་མི་འོས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་ལ་ལན་ནི། ཚད་མས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དེ་ཉིད་ཁོ་བོས་མི་ཤེས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་པའི་དུས་ན་གང་གཏན་ཚིགས་འགོད་པ་དེ་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཀྱང་གཞན་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པར་དེས་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཏེ། གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ཉིད་ལའང་ཚད་མས་གྲུབ་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཏེ། འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དུས་རིང་པོ་ནས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་བསླུ་བ༌སྲིད་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་གིས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ཕྱི་རྒོལ་ལ་རྟགས་ཚད་མས་གྲུབ་མ་གྲུབ་སྔ་རྒོལ་གྱིས་མི་ཤེས་ཏེ། དེའི་བསམ་པ་ནི་སྔ་རྒོལ་གྱི་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་མི་འགྲུབ་པས་སོ། །རང་གིས་ཀྱང་རྟགས་ཚད་མས་གྲུབ་པར་མི་ཤེས་ཏེ། རང་གིས་ཚད
Chinese
于是，学者的善巧开示说：通过指出任何一方都无法成立自己观点和驳倒他人观点的过失，从而进行驳斥。为了详细解释这种过失不适用于佛护论师的宗派的原因，月称论师说：为了使对方生起中观的见解，中观行者必须使用归谬论证，而自续论证是不合理的。这样，他通过驳斥确立了归谬论证的立场。像这样的归谬论证和自续论证的安立方式有两种：驳斥他人的宗派和确立自己的宗派。第一种又分为两种：陈述对方的观点和驳斥它。第一种是：虽然归谬论证和自续论证的安立方式有很多种，但是谁能够全部说出来呢？因此，将要陈述其中的一些。其中，扎亚阿难达这样说：《入行论》的注释中说：其中有些人说，如果认为归谬论证是理由，那么它是通过量成立的，还是没有成立的呢？如果按照第一种情况，那么它对双方都是成立的，怎么能说是被他人承认的呢？如果按照第二种情况，那么它本身就是不应该被他人承认的，怎么能说是被他人承认的呢？对此的回答是：凡是通过量成立的，对双方都是成立的。我不知道这句话是什么意思，因为这样，当辩论者陈述论证的时候，他所提出的理由，即使是通过量成立的，他又怎么知道对他人也是通过量成立的呢？因为他人的心识的差别不是现量和比量的对境。自己又怎么知道是通过量成立的呢？因为由于错误的理由，从很久以前就开始被欺骗的可能性。因此，辩论者和反驳者们是通过承认为量的力量来承认事物的自性的。因此，他们说，通过他人承认的方式来驳倒他人的观点。前辩论者不知道反驳者的理由是否通过量成立，因为他的想法是前辩论者的两种量都不能成立。自己也不知道理由是通过量成立的，因为自己
English
Then, the scholar Lekden Jepa said: By pointing out the faults of not being able to establish one's own view and refute the views of others, one refutes them. To explain in detail why such faults do not apply to the system of Buddhapalita, the scholar Chandrakirti said: In order to generate the view of Madhyamaka in the mind of the opponent, the Madhyamika must use reductio ad absurdum arguments, but autonomous arguments are not appropriate. Thus, by refuting, he clearly established the position of reductio ad absurdum. There are two ways of establishing such reductio ad absurdum and autonomous arguments: refuting the views of others and establishing one's own view. The first has two parts: stating the opponent's view and refuting it. The first is: Although there are many ways of establishing reductio ad absurdum and autonomous arguments, who can explain all of them? Therefore, some of them will be stated. Here, Jaya Ananta says: In the commentary on the Engaging in the Bodhisattva Deeds, some say: If reductio ad absurdum is considered a reason, is it established by valid cognition or not? If it is the first, then it is established for both, so how can it be said to be accepted by others? If it is the second, then it is not appropriate for others to accept it, so how can it be said to be accepted by others? The answer to this is: Whatever is established by valid cognition is established for both. I do not understand this, because when the proponent states the proof, even if the reason he presents is established by valid cognition, how does he know that it is also established by valid cognition for others? Because the difference in the minds of others is not the object of direct perception and inference. How does one know that it is established by valid cognition for oneself? Because there is a possibility of being deceived due to the cause of error from a long time ago. Therefore, the proponent and the opponent accept the nature of things by the power of accepting it as valid cognition. Therefore, they say that they refute the views of others by means of what is accepted by others. The former proponent does not know whether the reason is established by valid cognition for the opponent, because his thought is that the two valid cognitions of the former proponent are not established. He himself does not know that the reason is established by valid cognition, because he himself