Tibetan
་མས་གྲུབ་པར་ཐག་བཅད་ཀྱང་བསླུ་བ་སྲིད་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་རྟགས་མེད་པས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་ལ་ཐུག་པས་ན་ཚད་མས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་སུན་ འབྱིན་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་དོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གཞན་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དག་ལ་ཚད་མས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་ན་དེའི་ཚེ་རང་རྒྱུད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཚང་མང་དུ་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས་མེ་དང་དུ་བ་དག་ལ་འདི་ཡོད་ན་འདི་ཡོད་ལ་འདི་མེད་ན་འདི་མེད་དོ་ཞེས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་རྟོགས་ཀྱི། ཡུལ་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཡུལ་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ནི་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བའི་རྟགས་ཡོད་པ་དེ་ཁོ་ནར་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་དང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། ཚད་མས་ནི་མ་ཡིན་པས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པ་ཇི་ལྟར་མི་རིགས་ཞེས་པའོ། །ཞེས་དུ་བ་ཡོད་པ་ལ་མེ་ཡོད་པ་དང༌། བྱས་པ་ལ་མི་རྟག༌པས་ཁྱབ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་ན་རང་རྒྱུད་འཐད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཚད་མས་འགྲུབ་ན་ནི་ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དུ་བ་དང་བྱས་པ་ལ་མེ་ཡོད་པ་དང་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་དགོས་པ་ལ། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པའི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གིས་ ཚང་མང་དང་བུམ་པའི་སྟེང་ཙམ་དུ་འགྲུབ་པས་ན་ཉི་ཚེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཁྱབ་པའང་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདིས་ནི་ཚུལ་གསུམ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བྱེད་ན་རང་རྒྱུད་དང༌། ཚུལ་གསུམ་ཁས་བླངས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཙམ་གྱིས་བྱེད་ན་ཐལ་འགྱུར་དུ་འདོད་པར་སྣང་ངོ་། །པཎྜི་ཏ་དེའི་སློབ་མ་ལོ་ཙཱ་བ་དག་ཀྱང་འདི་སྐད་དུ། དབུ་མ་པ་ལ་གཞན་གྱི་འདོད་པ་འགོག་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པའི་རང་གི་དམ་བཅའ་བ་མེད་ཅིང་། ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲགས་པའི་ཐུན་མོང་བ་མ་གྲུབ་པས་རང་རྒྱུད་མི་འཐད་དོ། །རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱ
Chinese
即使确定是通过量成立，也可能存在欺骗。因此，由于两者都没有通过量成立的理由，最终只能承认是量，所以即使不是通过量成立，也可以通过承认的方式进行驳斥。是这样解释的。另外，在同一部著作中还提到，关于自续因的方面，如果论式和所立宗在量上成立周遍，那么自续就会成为能立。然而，周遍并没有成立。例如，证明周遍的量是现量或比量。首先，现量无法成立周遍。例如，在人群中，通过现量和不可得可以了解到，对于火和烟，有这个就有那个，没有这个就没有那个，从而了解到无则不生，但并不是在所有地方都能了解到。比量也不行，因为它也是有确定场所的。例如，比量的场所不是全部，因为只有在与所立宗相关的因存在的地方，才会产生无常等知识，而不是在所有场所和时间。因此，周遍是通过世俗的承认而成立的，而不是通过量成立的，那么应成式的论式如何不能驳斥对方的观点呢？也就是说，如果烟存在的地方就有火，以及有为法被无常所周遍是通过量成立的，那么自续就可以成立，但这是不成立的。如果通过量成立，那么就必须成立在所有时间和地点的烟和有为法都被火和无常所周遍。然而，证明周遍的现量和比量只能在人群和瓶子上成立，因此是片面的。因此，据说周遍也必须通过承认才能成立。这似乎意味着，如果通过量成立的三相因来论证，那就是自续，如果仅仅通过承认的三相因来论证，那就是应成。那位班智达的弟子译师们也这样说：中观派除了遮破他人的观点之外，没有自己的承诺，并且由于法和有法等两者都没有共同承认的，所以自续是不合理的。通过理智进行辨
English
Even if it is determined to be established through valid cognition, deception is possible. Therefore, since neither has a reason established through valid cognition, it ultimately comes down to admitting it as valid cognition. So even if it is not established through valid cognition, it is acceptable to refute through admission. This is how it is explained. Furthermore, in the same work, it is also mentioned that regarding the aspect of the svatantrika's reason, if the reason and the proposition to be established are established as pervasive in terms of valid cognition, then the svatantrika would become an establisher. However, pervasion is not established. For example, the valid cognition that proves pervasion is either direct perception or inference. First, direct perception cannot establish pervasion. For example, in a crowd, through direct perception and non-apprehension, it can be understood that for fire and smoke, if this exists, then that exists, and if this does not exist, then that does not exist, thus understanding that without this, it does not arise, but it is not the case that it can be understood in all places. Inference is also not possible, because it also has a definite location. For example, the location of inference is not all, because only in the place where the sign related to the proposition to be established exists, will the knowledge of impermanence, etc., arise, but not in all places and times. Therefore, pervasion is established only through worldly admission, and not through valid cognition. So how can the prasangika's reason not refute the opponent's view? That is to say, if the existence of fire where there is smoke, and the pervasion of conditioned phenomena by impermanence, are established through valid cognition, then the svatantrika can be established, but this is not established. If it is established through valid cognition, then it must be established that smoke and conditioned phenomena in all times and places are pervaded by fire and impermanence. However, the direct perception and inference that prove pervasion can only be established in crowds and on vases, so it is one-sided. Therefore, it is said that pervasion must also be established through admission. This seems to imply that if the three aspects are argued with a sign established through valid cognition, then it is svatantrika, and if it is argued only through the ultimate of admitted three aspects, then it seems to be prasangika. The translator disciples of that pandita also said this: The Madhyamikas have no commitment of their own other than refuting the views of others, and since there is no commonly accepted subject, etc., for both, the svatantrika is unreasonable. Discriminating through reason
Tibetan
ད་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་འདོར་བ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་རང་འདོད་མེད་པས། རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །དེས་ན་ཐལ་འགྱུར་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་ལའང་བསྒྲུབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པས་སུན་འབྱིན་གྱི་ཐལ་བ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ཡང་རྟགས་དང་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཁས་བླངས་པའམ་ཁས་བླངས་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཐལ་བ་ཡིན་པས་ཡང་དག་པའི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་གྱི་ཁས་ལེན་ནམ་སྤྲོས་པ་གཅོད་པ་ནི་བཞིའི་སྒོ་ནས་བྱེད་དེ། དེ་ལ་འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར་ནི། ཕ་རོལ་པོ་སྐྱེ་བ་དོན་བཅས་དང་ཐུག་བཅས་སུ་འདོད་ཅིང་བདག་སྐྱེ་འདོད་པ་ལ་བདག་ལས་སྐྱེ་ན་ཡོད་པ་སྐྱེ་བས་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་དང་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བས་དོན་བཅས་དང་ཐུག་བཅས་འདོད་པ་མི་རིགས་ལ། དེར་འདོད་ན་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་འདོད་པ་མི་རིགས་སོ། ། ཞེས་འགལ་འདུ་བརྗོད་པ་ན་ཕ་རོལ་པོས་དེར་ཤེས་ནས་གྲུབ་མཐའ་འདོར་བ་ཙམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཅན་ནོ། །གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ནི། བདག་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པའི་མྱུ་གུ་ནི་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གཞན་ལ་གྲགས་པའི་ཆོས་ཅན་དང་རྟགས་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ནས་ཕ་རོལ་པོ་འགོག་པའོ། །བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ་ཞེས་སྨྲས་ཀྱང་གཞན་གྱི་བདག་སྐྱེ་འགོག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། རང་གིས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་མི་བསྒྲུབ་པས་དམ་བཅའ་མེད་དོ། །སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པ་ནི། ཕ་རོལ་པོས་རང་གི་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་དཔེ་རྟགས་གང་བཀོད་པ་ཐམས་ཅད་སྔ་མ་དང་འདྲ་བར་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། །རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམས་ནི། འདི་ཁས་ལེན་ན་འདི་ཁས་ལེན་ཞེས་རྒྱུ་མཚན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་སྒོ་ནས་མགོ་སྙོམས་པའོ། །འོ་ན་ཁྱོད་ལ་ཕ་རོལ་པོའི་ཁས་ལེན་འགོག་འདོད་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་དེ་ཉིད་དམ་བཅའ་ཡིན་པས་དེ་བསྒྲུབ་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །མེད་ན་གཞན་གྱི་ཁས་ལེན་འགོག་པའི་རིགས་པ་བརྗོད་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དོན་དམ་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་རང་བཞིན་མེད་པའམ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་འདོད་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་དང་རྟགས་འདོད་དགོས་པ་ལས་དེ་མི་འདོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །འདོད་པ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་དམ་བཅའ་ཡོད་ན་ཐམས་ཅད་དུ་དམ་བཅའ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འཆད་དོ། །འདིས་ནི་རང་ལ་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་རྒྱུ་མེད་ ཀྱང་གཞན་ཕྱོགས་འགོག་པ་ཙམ་
Chinese
其结果也仅仅是舍弃他宗而已，除此之外没有自己的主张。因此，不应以任何方式陈述自续的论证。所以，唯有他宗承许。而其中，能立的他宗承许，由于是自续的究竟，所以仅仅是驳斥的过失而已。这也不是因为承认了因和周遍二者，或是承认了所承认的究竟的过失，所以不是正确的量。依靠这个来断除他人的承诺或戏论，是通过四种方式来进行的。其中，陈述矛盾的他宗承许是：如果对方认为生是具有意义和具有作用的，并且自己也想要求生，那么如果从自性中产生，因为存在的事物产生，生就会变成没有意义和没有作用，所以认为具有意义和具有作用是不合理的。如果那样认为，那么想要求生也是不合理的。 这样陈述矛盾，对方知道后，就仅仅是具有舍弃宗派的结果。其他著名的比量是：认为从自性中产生的苗芽不是从自性中产生的，因为存在于自己的自性中。这样陈述其他著名的法和因等，从而遮止对方。即使说了“不是从自性中产生”，也仅仅是遮止他人的自性产生，自己并不成立没有从自性中产生，所以没有承诺。能立与所立相同是：对方为了成立自己的宗派，无论举出什么例子，都和之前一样，会变成不成立。理由相同的均势是：如果承认这个，就承认这个，这样以理由没有差别的方式来均势。那么，你想要遮止对方的承诺吗？如果不想要，那么陈述遮止他人承诺的道理是不合理的。如果想要，那么那个本身就是承诺，因此会有成立那个的自续的因。如果想要在胜义中进行观察的时候，想要没有自性或者没有产生这样的所立，那么就必须想要自续的承诺和因，因为不想要那个，所以没有过失。仅仅因为有想要，就有了承诺，那么在一切时候都会有承诺，这样解释。这仅仅是自己没有成立宗派的理由，而仅仅是遮止他宗。
English
Its result is only abandoning the tenets of others, and there is no self-assertion other than that. Therefore, one should not state self-sufficient reasoning in any way. Therefore, it is only consequentialism. And even in that, the consequentialism of proof is only the fault of refutation because it is the ultimate of self-sufficiency. This is also not a valid measure because it is the fault of admitting both the sign and the pervasion, or the ultimate of what is admitted. Relying on this to cut off the commitments or elaborations of others is done in four ways. Among them, the consequentialism of stating contradictions is: if the other party thinks that birth is meaningful and has a purpose, and one also wants to be born, then if it arises from oneself, because an existing thing arises, birth will become meaningless and without purpose, so it is unreasonable to think that it is meaningful and has a purpose. If one thinks so, then it is unreasonable to want to be born from oneself. By stating contradictions in this way, the other party, knowing this, only has the result of abandoning their tenets. The inference of other fame is: the sprout that is thought to arise from itself does not arise from itself, because it exists in its own nature. By stating other famous dharmas and signs in this way, one prevents the other party. Even if one says "it does not arise from itself," it only prevents the self-birth of others, and one does not establish that it does not arise from itself, so there is no commitment. The proof being the same as what is to be proven is: whatever example the other party cites to establish their own position will become unestablished in the same way as before. The balance of reasons being the same is: if one admits this, one admits this, thus balancing in a way that the reasons are not different. So, do you want to prevent the other party's commitment or not? If you do, then that itself is a commitment, so there will be a self-sufficient sign to establish that. If you do not, then it is unreasonable to state the reason for preventing the commitment of others. If you want to desire the establishment of no self-nature or no birth when examining ultimate truth, then you must want the self-sufficient commitment and sign, but because you do not want that, there is no fault. If there is a commitment merely because there is a desire, then there will be a commitment at all times, thus explaining. This only prevents the position of others, even though one has no reason to establish one's own position.