Tibetan
ས་པར་བྱ་ཡི། ཀུན་བརྟགས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་འབའ་ཞིག་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་དགག་པ་ལ་ལྷུར་བླང་བར་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་དགག་བྱ་འགོག་པ་ནི་བྱ་བས་ཕོངས་ནས་བྱེད་པ་མིན་གྱི། དགག་བྱ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ལོག་རྟོག་དེས་སེམས་ཅན་འཁོར་བར་འཆིང་བར་མཐོང་ནས་དེའི་ཡུལ་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བར་འཆིང་བ་ནི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་མ་རིག་པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་དེ་དག་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པས་འཁོར་བའི་རྩ་བར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ངེས་པ་དམིགས་ཕྱེད་པར་རྙེད་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་དགག་བྱ་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་མཐར་གཏུགས་པ་ནི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་རྣམས་ཀྱང་སྔ་མ་གཞིར་བྱས་ནས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ན། དབང་ཤེས་ལ་སོགས་པ་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པའི་འཛིན་སྟངས་ཐམས་ཅད་ནི་ནམ་ཡང་རིགས་པས་སུན་འབྱིན་པ་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རིགས་པས་འཛིན་སྟངས་སུན་དབྱུང་བར་བྱ་བའི་བློ་ནི་ཡིད་ཤེས་རྟོག་པ་ཁོ་ན་དང་། དེ་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་གཉིས་སམ་དེ་དག་གིས་བཏགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཁྱད་པར་སྒྲོ་འདོགས་ པའི་རྟོག་པ་རྣམས་ཡིན་གྱི། རྟོག་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་ལ་མི་བྱའོ། །འོ་ན་མ་རིག་པ་དེས་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཚུལ་དེ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་སྙམ་ན། སྤྱིར་སློབ་དཔོན་འདིའི་གཞུང་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་དོན་རྣམས་ལའང་རང་བཞིན་ནམ་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་པ་མང་དུ་སྣང་ན༌ཡང་། འདིར་ནི་གང་ཟག་གམ་ཆོས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་བློའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པར་ཆོས་དེ་རྣམས་ལ་རང་རང་གི་ངོས་ནས་གནས་ཚུལ་ལམ་སྡོད་ཚུལ་ཅིག་ཡོད་པར་འཛིན་པ་འདི་ཡིན་ལ། དེས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་ཞེན་ཡུལ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་སྡོད་ལུགས་དེ་ལ་ནི་བདག་གམ་རང་བཞིན་ཞེས་བརྟག་པ་མཐའ་བཟུང་གི་སྒོ་ནས་ངོས་བཟུང་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ཀུན་རང་དབང་མེད་པ་སྟེ། །དེས་ན་བདག་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པའི་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། འདི་ན་གང་རང་གི་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་དང་རང་དབང་དང་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི། ཞེས་དེ་དག་རྣམ་གྲངས་སུ་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་རག་མ་ལས་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་ལ་གཞན་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པས་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའོ། །དེས་ན་རང་དབང་བ
Chinese
总而言之。不要专注于仅仅驳斥由遍计宗派论者所安立的宗义。因为如此遮破所破，并非因事务繁多而为之，而是见到所破之境的邪分别念束缚众生于轮回，从而破斥其境。一切众生被轮回束缚，是因为俱生无明；而遍计无明仅存在于宗派论者之中，因此不适合作为轮回的根本。对此获得确定的认识至关重要。因此，执着于所破的邪分别念最终是十二缘起的第一个，即俱生无明。而遍计的所破也仅仅是以前者为基础而进行的增益。因此，眼识等无分别念的执着方式，永远无法通过理证来破斥。因此，应当以理证破斥的执着方式的识，唯是意识分别念，而且是二种我执，或者对由彼等所安立的境进行差别增益的分别念。不要对一切分别念都这样做。那么，无明增益自性的方式是怎样的呢？一般来说，这位论师的论著中，对于仅仅是世俗中成立的事物，也常常使用自性或自本体等词语。但在此处，是指对于任何补特伽罗或法的境，并非由心的力量所安立，而是执着于这些法在其自身方面存在着某种状态或存在方式。应当通过考察和确定这种执着方式所执着的境，即诸法各自的住立方式，来确定我或自性的概念。因为“此等皆无自主，故无我存在。”四百论的注释中说：“在此，凡是具有自己的体性、自性、自主和不依赖于他者的，即是。”如是宣说了这些是同义词。其中，不依赖于他者，并非指不依赖于因缘，而是将境有法的名言识称为他者，因为不是由它的力量所安立，所以是不依赖于他者。因此，自主的
English
In summary. Do not focus on merely refuting the tenets established solely by the proponents of the Samkhya school. For refuting the object to be refuted in this way is not done because of being overwhelmed by tasks, but because one sees that the wrong conceptions that hold the object to be refuted bind sentient beings to samsara, and thus one refutes its object. All sentient beings are bound to samsara because of innate ignorance; and conceptual ignorance exists only in those who propound philosophical systems, so it is not suitable as the root of samsara. It is extremely important to gain a definite understanding of this. Therefore, the ultimate wrong conception that grasps the object to be refuted is the first of the twelve links, namely, innate ignorance. And the objects to be refuted that are conceptually imputed are merely superimpositions based on the former. Therefore, all ways of grasping of non-conceptual consciousnesses such as eye consciousness can never be refuted by reasoning. Therefore, the mind whose way of grasping is to be refuted by reasoning is only conceptual consciousness, and that is either the two kinds of self-grasping, or the conceptual thoughts that impute distinctions onto the objects established by them. Do not do this to all conceptual thoughts. So, what is the way in which ignorance imputes self-nature? In general, in this teacher's treatises, even for things that are established merely conventionally, terms such as self-nature or self-essence are often used. But here, it refers to the fact that for any object, whether a person or a thing, it is not established by the power of the mind, but rather one grasps that these things have some kind of state or way of being on their own side. One should identify the concept of self or self-nature by examining and determining the way in which the objects grasped by this way of grasping, namely, the way in which things abide, each in its own way. For "These are all without autonomy, therefore there is no self." In the commentary to the Four Hundred Verses, it says: "Here, that which has its own essence, self-nature, autonomy, and is not dependent on others, is." Thus, these are declared to be synonyms. Among these, not dependent on others does not mean not dependent on causes and conditions, but rather the consciousness that nominally cognizes the object is called "other," because it is not established by its power, so it is not dependent on others. Therefore, autonomous
Tibetan
༌ཞེས་བྱ་སྟེ་ཡུལ་དེ་དག་གི་རང་རང་གི་གནས་ལུགས་སམ་སྡོད་ལུགས་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ངོ་བོའོ། །དེ་ཉིད་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་རང་གི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་བཏགས་པ་དེ་སྦྲུལ་འཛིན་གྱི་བློའི་ངོས་ནས་ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་དེ་ བཞག་ནས་སྦྲུལ་དེ་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཇི་ལྟར་ཡིན་དཔྱད་པ་ན་ཡུལ་སྟེང་དུ་སྦྲུལ་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་དེའི་ཁྱད་པར་དཔྱད་དུ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཆོས་འདི་རྣམས་ཀྱང་ཐ་སྙད་པའི་བློའི་ངོ་ན་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་སྣང་ཚུལ་ལ་དཔྱད་པ་བཞག་ནས་ཆོས་དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཡུལ་སྟེང་དུ་དཔྱད་པ་ན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པ་ལ། དེ་ལྟར་དུ་མི་འཛིན་པར་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པར་ཆོས་དེ་དག་ལ་རང་རང་གི་ངོས་ནས་གཞལ་བའི་གནས་ལུགས་རེ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། རྟོག་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ནས་ཡོད་པ་ཉིད་དང་རྟོག་པ་མེད་པར་ཡོད་པ་ཉིད་མེད་པ་དེ་དག་ནི་གོར་མ་ཆག་པར་ཐག་པ་བསྡོགས་པ་ལ་བཏགས་པའི་སྦྲུལ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པར་ངེས་སོ། །ཞེས་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ནང་གི་བློའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པར་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་གྱི་སྟེང་དུ་གྲུབ་པ་དེ་ལ་བདག་གམ་རང་བཞིན་ཞེས་ཟེར་ལ། དེ་ཉིད་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་གང་ཟག་གི་སྟེང་དུ་མེད་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང༌། མིག་སྣ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་གསུངས་པས། རང་བཞིན་དེ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་བདག་གཉིས་ཀྱི་འཛིན་པར་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་ནུས་སོ། །བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བས་གཉིས་སུ་རྟོགས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གལ་ཏེ་གང་ཟག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིན་པ་མི་རིགས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་གང་ཟག་གཞན་ལ་དམིགས་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་འདོད་ན་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བར་འགྱུར་དགོས་ན། དེ་ལ་ནི་ངའོ་སྙམ་དུ་མི་འཛིན་པས་འཇིག་ལྟར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གང་ཟག་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར
Chinese
也就是說，那些事物各自的處境或存在方式，是它們不共有的本質。那也就是自性或本性。例如，將繩子誤認為蛇，當蛇的認知從心的角度如何安立時，如果放下它，並從蛇的自性角度來分析它是什麼，由於蛇本身並不存在於對境上，因此無法分析它的特徵。同樣地，當這些法從名言者的心的角度如何顯現的顯現方式被擱置，並在對境上分析這些法的自性是什麼時，它們根本不存在。如果不這樣認為，而是認為這些法具有各自的、可衡量的存在方式，而不是由名言識所安立的，那麼，《四百論》的注釋中說：「僅僅因為有概念，事物才存在；沒有概念，事物就不存在。這些事物肯定像被誤認為是繩子的蛇一樣，確定不是由自己的本性所構成的。」因此，它以這種方式解釋了非由自性構成的方式。因此，不是由內心的力量所安立，而是由自性的角度在對境上成立的，被稱為我或自性。當它不存在於作為特殊基礎的補特伽羅之上時，就被稱為補特伽羅無我；當它不存在於眼睛、鼻子等法之上時，就被稱為法無我。因此，可以推斷，認為自性存在於補特伽羅和法之上，就是執著二我。《四百論》的注釋中說：「所謂的我，是指事物不依賴於他者的本性，也就是自性。沒有它就是無我。它通過法和補特伽羅的區分來理解為二，即法無我和補特伽羅無我。」就像這樣說的。如果認為補特伽羅是由自己的特徵所構成的，這是不合理的，因為這會變成執著補特伽羅的我。否則，緣於其他補特伽羅，並認為是由自己的特徵所構成的，也會變成執著補特伽羅的我。如果接受這一點，就必須變成壞聚見，因為在那裡不會認為『這是我』，因此不合理，因為它不像壞聚見。如果有人問，認為補特伽羅具有自性
English
That is to say, the respective situations or ways of being of those things are their unique essences. That is what is called self-nature or own-nature. For example, when a rope is mistaken for a snake, how that snake is posited from the perspective of the mind that apprehends the snake, if that is set aside, and if one analyzes what the snake is like from the perspective of its own nature, since the snake itself does not exist on the object, it is impossible to analyze its characteristics. Similarly, when the way these phenomena appear from the perspective of the mind of a conventionalist is set aside, and when one analyzes on the object what the own-nature of these phenomena is like, they do not exist at all. If one does not think in this way, but instead believes that these phenomena have their own measurable way of being, rather than being posited by conventional consciousness, then the commentary on the Four Hundred says, "It is only because there is conception that things exist; without conception, things do not exist. These things are definitely like a snake mistaken for a coiled rope, and are certainly not constituted by their own nature." Thus, it explains the way of not being constituted by one's own nature in that way. Therefore, what is established on the object from the perspective of its own nature, rather than being posited by the power of the inner mind, is called self or own-nature. When it does not exist on the basis of the individual, which is the basis of distinction, it is called the selflessness of the individual; and when it does not exist on phenomena such as the eyes and nose, it is called the selflessness of phenomena. Therefore, it can be inferred that believing that self-nature exists on individuals and phenomena is grasping at the two selves. The commentary on the Four Hundred says, "What is called self is the own-nature of things that does not depend on others, that is, self-nature. The absence of that is selflessness. It is understood as two by the distinction of phenomena and individuals, namely, the selflessness of phenomena and the selflessness of individuals." It is said as such. If it is unreasonable to believe that an individual is established by his own characteristics, because that would be grasping at the self of the individual. Otherwise, focusing on other individuals and believing that they are established by their own characteristics would also become grasping at the self of the individual. If one accepts that, then it would have to become the view of the aggregates as a real self, because there one would not think, "This is me," so it is unreasonable, because it is not like the view of the aggregates as a real self. If someone asks, believing that an individual has self-nature