Tibetan
་རབ་རིབ་ཀྱི་མཐུས་དམིགས་པ་ནི་མ་གཟིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདག་ཉིད་གང་གིས་འཕགས་པ་མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བཞག་གོ །ཞེས་དང༌། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ཡང་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཙམ་ཡིན་པས་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་དག་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དགག་བྱ་བདག་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་ལ་མི་འཇོག་པར་སྔོ་སེར་ལ་སོགས་པ་ལྟར། ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཡུལ་དུ་རང་དབང་དུ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཆར་བ་དང་དེ་ལྟར་ཡོད་པར་ངེས་པ་ནི་ཟབ་མོའི་དོན་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ཡིན་པར་འདོད་ཅིང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་གང་ལ་བདག་གཉིས་ སུ་ཞེན་པའི་གཞི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་འདི་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའི་གོལ་སར་འདོད་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྩ་བ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལྡོག་དགོས་པར་ནི་འདོད་ལ། དེས་བདག་ཏུ་བཟུང་བའི་གཞི་དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པས་དེ་མི་ལྡོག་པར། དེ་དང་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ཆོས་གཞན་ཞིག་བདེན་པར་ཡོད་པར་རྟོགས་པས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལྡོག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་དཔེར་ན་ཤར་ཕྱོགས་ན་སྦྲུལ་མེད་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་བཟུང་ནས་སྐྲག་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལྡོག་པ་ལ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་སྦྲུལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་གྲུབ་བོ་སྙམ་དུ་བཟུང་བས་སྦྲུལ་འཛིན་དེ་མི་ལྡོག་གི །ནུབ་ཕྱོགས་ན་ཤིང་སྡོང་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་ཟུངས་ཤིག་དང་དེས་སྦྲུལ་འཛིན་དང་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མི་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་བདག་ལེགས་སུ་འདོད་པ་དག་གིས་ནི་དེ་འདྲ་བ་དེ་རྒྱང་རིང་དུ་སྤངས་ནས། འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་རྒུད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་མ་རིག་པའི་འཛིན་སྟངས་སུན་འབྱིན་པའི་ཐབས་ངེས་པའི་དོན་གྱི་གསུང་རབ་དང༌། དེའི་དོན་གཞན་དུ་དྲང་དུ་མི་རུང་བར་ངེས་པ་གཏིང་ཚུགས་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པའི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེ་བ་གསལ་བར་གསུངས་པའི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བར་གྱིས་ཤིག །དགག་བྱ་ལ་ལོག་རྟོག་འགོག་པ་དེ་དག་ནི་ དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྙེད་པའི་གོལ་ས་གཅོ
Chinese
以昏暗的力量，所见并非真实，而是凭借自身，成为远离无明昏暗的圣者们的境界。其自性即被视为他们的本性。如是说。成为事物自性的无生之法，也因其一无所有而仅是无物，因此本质上是不存在的。因此，它并非存在于事物的自性之中。如是说。有些人认为，将胜义谛仅仅视为对所破的我和我所等的戏论的断除，而不是像蓝黄等那样，以证悟实相的无谬之智的对境中，以自主成立的方式显现，并确信其存在，才是证悟甚深之义的见解。并且认为，众生执著为我和我所的内外诸法，若能证悟其无自性，则是正见的过失。这完全背离了大乘和小乘的一切经典。因为他们认为，束缚一切众生于轮回的根本是执著于我，必须断除。但他们认为，仅仅证悟我所执著的对境无自性并不能断除我执，而是证悟与此无关的其他法真实存在才能断除我执。这就像，假设东方没有蛇却认为有蛇，因恐惧而痛苦，要消除这种痛苦，不是认为东方根本没有蛇就能消除蛇执。而是说，你认为西方有树，这样就能消除蛇执和痛苦，这没有任何区别。因此，想要获得安乐的人们，应该远离这种观点，依靠能摧毁束缚轮回、一切衰败之根源的无明执著之方便的了义经典，以及能深刻理解其义，且不可作其他解释的广大理智之集合，由圣者龙树父子所阐明的论典，从而渡过有海。阻止对所破的邪见，
English
Through the power of dimness, what is seen is not real, but by itself, it becomes the realm of the noble ones who are free from the dimness of ignorance. Its very nature is regarded as their nature. Thus it is said. The unborn dharma that has become the nature of things is also merely non-existent because it is nothing at all, therefore it is essentially non-existent. Therefore, it does not exist in the nature of things. Thus it is said. Some people think that the ultimate truth is merely the cessation of the elaborations of what is to be refuted, such as the self and what belongs to the self, and not like blue and yellow, etc., appearing in the object of the unerring wisdom that realizes reality, in a way that is autonomously established, and being certain that it exists, is the view of realizing the profound meaning. And they think that if sentient beings realize that these internal and external dharmas, to which they are attached as self and what belongs to self, are without self-nature, then it is a fault of the correct view. This is completely contrary to all the scriptures of the Great and Small Vehicles. Because they think that the root of binding all sentient beings in samsara is attachment to self, which must be eliminated. But they think that merely realizing that the object to which I am attached is without self-nature does not eliminate self-grasping, but realizing that another dharma unrelated to this exists truly can eliminate self-grasping. This is like, assuming that there is no snake in the east but thinking that there is a snake, being afraid and suffering, to eliminate this suffering, it is not thinking that there is no snake at all in the east that can eliminate snake-grasping. But saying, you think that there is a tree in the west, and this will eliminate snake-grasping and suffering, there is no difference at all. Therefore, those who want to obtain happiness should stay away from this view, and rely on the definitive scriptures that can destroy the root of ignorance that binds samsara and all decadence, and the vast collection of intelligence that can deeply understand its meaning and cannot be interpreted otherwise, the treatises elucidated by the noble Nagarjuna and his son, thereby crossing the ocean of existence. Preventing wrong views about what is to be refuted,
Tibetan
ད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གནད་ཆེ་བ་ཡིན་པས་སྤྲོས་ཏེ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ངོས་བཟུང་བ་ལ་གསུམ། དངོས་ཀྱི་དོན་དགག༌བྱ་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། དེ་དགག་བྱ་གཞན་ལ་སྦྱོར་མི་སྦྱོར་གྱི་ཚུལ་དང༌། དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་མི་སྦྱོར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་དགག་བྱ་ལ་ལམ་གྱི་དགག་བྱ་དང་རིགས་པའི་དགག་བྱ་གཉིས་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་དབུས་མཐའ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པ་དང༌། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན། །དེར་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། །དེ་ཟད་ནས་ནི་གྲོལ་བར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སོ། །འདི་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པའི་དགག་བྱ་ཡིན་ཏེ། འདི་མེད་ན་ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པའི་དགག་བྱ་ནི། རྩོད་ཟློག་ལས། ཡང་ན་ཁ་ཅིག་སྤྲུལ་པ་ཡི། །བུད་མེད་ལ་ནི་བུད་མེད་སྙམ། །ལོག་འཛིན་འབྱུང་བ་སྤྲུལ་པ་ཡིས། །འགོག་བྱེད་འདི་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན། །ཞེས་པའི་རང་འགྲེལ་ལས། ཡང་ན་སྐྱེས་བུ་ཁ་ཅིག་སྤྲུལ་པའི་བུད་མེད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ལ་དོན་དམ་པར་བུད་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ལོག་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལོག་པར་འཛིན་པ་དེས་འདོད་ཆགས་བསྐྱེད་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་ཞིག་སྤྲུལ་ལ་དེས་དེའི་ལོག་པར་འཛིན་པ་དེ་ཟློག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ངའི་ཚིག་སྟོང་པ་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་རང་བཞིན་མེད་ པ་སྟོང་པ། སྤྲུལ་པའི་བུད་མེད་དང་འདྲ་བ་དག་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཟློག་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་འཛིན་པ་ལ་དགག་བྱར་གསུངས་པ་དང་དེས་བཟུང་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ལ་དགག་བྱར་མཛད་པ་གཉིས་ཡོད་དོ། །འོན་ཀྱང་དགག་བྱའི་གཙོ་བོ་ནི་ཕྱི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཅན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལྡོག་པ་ལ་དེས་གཟུང་བའི་ཡུལ་ཐོག་མར་དགག་དགོས་པས་སོ། །འདི་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་འགོག་པ་ལྟ་བུ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །དགག་བྱ་འདི་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། ཡོད་ན་དགག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ནའང་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་སྐྱེ་བས་དགག་དགོས་ལ། འགོག་པའང་ཐོ་བས་བུམ་པ་བཤིག་པ་ལྟ་བུ་མིན་གྱི། མེད་པ་ལ་མེད་པར་ངོ་ཤེས་པའི་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། མེད་པར་ངེས་པ་སྐྱེས་
Chinese
因此，这非常重要，所以详细地解释。第三，确定自宗的所破，有三点：确定实际的所破；说明所破是否适用于其他所破；说明所破是否适用于胜义的差别。第一点是：一般来说，所破有两种：道之所破和理之所破。其中第一种，如《中边分别论》所说：“烦恼障及所知障，彼处显示一切障，彼尽故说为解脱。”如是所说，即烦恼障和所知障两种。这是存在于所知上的所破，因为如果没有这个，一切有情都会毫不费力地解脱。理之所破，如《辩破论》所说：“又或有人于幻化，妇女认为实妇女，由幻化生起邪执，此能遮遣即如此。”其自释中说：“又或者某些人将幻化的妇女认为是自性空，但实际上却错误地认为她是真实的妇女。因此，由于这种错误的执着会产生贪欲，所以如来或如来的声闻会幻化出一个幻化，并用它来遮止这种错误的执着。同样，我的空性之语，如同幻化一般，能够遮止那些认为一切事物没有自性，是空性的，如同幻化的妇女一样，却执着为有自性的想法。”如是所说，将颠倒执着作为所破，以及将由此执着所认定的自性有作为所破，这两种情况。然而，所破的主要对象是后者，因为要遣除有境的颠倒，首先必须破除其所执着的对境。这就像通过缘起，破除在人我和法我之上，以自性成立的自性有一样。这个所破必须是所知上不存在的，因为如果存在，就无法破除。即使如此，由于会产生执着为存在的增益，所以必须破除。而破除也不是像用锤子砸碎瓶子那样，而是要生起对不存在的事物认识为不存在的定解，即生起对不存在的
English
Therefore, this is very important, so it is explained in detail. Third, there are three points to identify the refutation of one's own system: identifying the actual object of refutation; explaining whether the refutation applies to other refutations; and explaining whether the distinction of ultimate truth applies to the refutation. The first point is: In general, there are two types of refutation: the refutation of the path and the refutation of reason. The first of these is as stated in the Madhyāntavibhāga: "The obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge are shown there as all obscurations; it is said that liberation is achieved when they are exhausted." As stated, there are two types of obscurations: the obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge. This is the refutation that exists on the knowable, because if this were not the case, all sentient beings would be liberated effortlessly. The refutation of reason is as stated in the Vigrahavyāvartanī: "Or some may think of an illusionary woman as a real woman; this which prevents the arising of wrong conceptions by illusion is like that." Its autocommentary states: "Or some men may wrongly conceive of an illusionary woman, who is empty of inherent existence, as a real woman. Therefore, because this wrong conception gives rise to desire, the Tathāgata or the Śrāvakas of the Tathāgata conjure up an illusion, and use it to prevent this wrong conception. Similarly, my words of emptiness, like an illusion, can prevent the conception of inherent existence in all things that are empty of inherent existence, like an illusionary woman." As stated, there are two cases: taking inverted conceptions as the object of refutation, and taking the inherent existence apprehended by these conceptions as the object of refutation. However, the main object of refutation is the latter, because in order to eliminate the inverted subject, it is first necessary to refute the object it apprehends. This is like refuting the inherent existence that is established by its own nature on the self of persons and phenomena through dependent origination. This object of refutation must be something that does not exist on the knowable, because if it exists, it cannot be refuted. Even so, because the imputation of existence arises, it must be refuted. And refutation is not like smashing a vase with a hammer, but rather generating a definitive understanding that recognizes what does not exist as not existing, that is, generating certainty about what does not exist.