Tibetan
་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་བཀག་ནས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཉན་པ་པོའི་སྐྲག་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བསྟན་པར་གསུངས་པས་ཡོད་པར་མི་བཞེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དགོས་པ་དེའི་ཕྱིར་དུ་བཏགས་ནས་གསུངས་པ་ནི་ཆོས་གཞན་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་དག་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གོང་དུ་དྲངས་པ་ལྟར་དོན་དེ་མེད་ན་ཚངས་སྤྱོད་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བའི་གནོད་པ་བརྗོད་ནས་བསྒྲུབས་ཤིང༌། ཡང་འཇུག་འགྲེལ་ལས། རང་བཞིན་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། གཞན་ཡང་དོན་འདི་ཁས་ལེན་དུ་གཞུག་པར་ནུས་པས་རང་བཞིན་འདི་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུའང་རྣམ་པར་བཞག་གོ །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་པར་འདོད་དགོས་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་ནི་མྱང་འདས་དེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། མྱང་འདས་དེ་ཡང་འགོག་པའི་བདེན་པར་བཤད་ཅིང་། དེ་ཡང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱང་འདས་ ཐོབ་པའི་ཚེ་ནི་དོན་དམ་པ་འགོག་པའི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་དགོས་པར་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པར་འབད་པ་དུ་མས་བསྒྲུབས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མིག་ལ་སོགས་པའི་འདུས་བྱས་འདི་དག་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དུའང་མ་གྲུབ་ལ། ཆོས་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་དུ་བཞག་པ་དེར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་རང་བཞིན་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་དུ་བཞག་པ་དེར་གྲུབ་ཀྱང་། རང་བཞིན་དེར་འཇོག་བྱེད་བཅོས་མ་མིན་པ་དང༌གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དེར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པ་ཙམ་མོ། །བཅོས་མ་ནི་སྔར་མེད་གསར་དུ་འབྱུང་བའི་བྱས་པ་དང་། གཞན་ལ་བལྟོས་པ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བལྟོས་པའོ། །གཟུགས་སོགས་རྣམས་རང་བཞིན་གཉིས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས། ཆོས་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་དུ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་དེ་བལྟ་བའི་ཕྱིར་དུ་ལམ་བསྒོམ་པས་ན་ཚངས་སྤྱོད་ཀྱང་དོན་མེད་དུ་མི་འགྱུར་བར་གསུངས་ཤིང༌། ཆོས་རྣམས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གཏན་མི་འདོད་པ་དང་གློ་བུར་དུ་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་པ་གཉིས་མི་འགལ་བར་བཤད་དེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། ཀྱེ་མ་མ་ལ་གང་ཞིག་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་འདོད་ཅིང་། གློ་བུར་དུ་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་དང་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་འདོད་པ་ཁྱོད་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་
Chinese
已经说了，遮止了以自性成立，而在名言中存在。如果认为，是为了遣除听者的怖畏而假立显示，所以不承许存在，那么，这不合道理。因为为了那个必要而假立宣说，其他的法也是如此，那些也将会变成不存在。如上所引，如果那个意义不存在，就会有梵行变成无意义的过失，已经陈述并成立。而且，入行论释中说：这个自性不仅仅是导师所承诺的，而且，因为能够使他人也信受这个意义，所以这个自性也安立为在二者上成立。因为这个缘故。否则，中观宗的观点中，获得解脱是不可能的，必须这样认为。获得涅槃就是使涅槃现前，而且，涅槃也说是灭谛，而且，那也是所说的胜义谛，而且，因为胜义谛不存在。在获得涅槃的时候，必须使胜义谛的灭谛现前，在《六十正理论》的注释中以诸多努力成立。这样一来，眼等这些有为法，既没有成立为以自性成立的自性，也没有成立在法性上安立的自性上，所以在任何自性上都没有成立。胜义谛虽然成立在法性上安立的自性上，但是，在那个自性上，安立者不是造作的，而且不观待他者，这样的以自性成立的自性一点也没有，所以仅仅是在名言中成立。造作是指以前没有新出现的作为，观待他者是指观待因缘。色等诸法在两种自性上都没有成立，为了观看在法性上作为自性的那个自性，通过修道，因此梵行也不会变成无意义，已经这样说了。对于诸法，完全不承认以自性成立的自性和突然承认自性，这二者没有相违，入行论释中说：奇哉！对于任何事物都不承认，却又突然承认非造作和不观待他者的自性，你这是互相矛盾
English
It has been said that it is denied that it is established by its own nature, but exists in name. If it is thought that it is shown by fabrication in order to dispel the fear of the listener, so it is not accepted to exist, then this is not reasonable. Because it is fabricated and spoken for that need, other dharmas are also like this, and those will also become non-existent. As quoted above, if that meaning does not exist, there will be the fault of the brahmacharya becoming meaningless, which has been stated and established. Moreover, the commentary on the Entering the Middle Way says: This nature is not only promised by the teacher, but also, because it can make others believe in this meaning, this nature is also established as being established on both. Because of this reason. Otherwise, in the view of the Madhyamaka school, it is impossible to attain liberation, and it must be thought so. Attaining nirvana is to make nirvana manifest, and nirvana is also said to be the truth of cessation, and that is also the ultimate truth that is spoken of, and because the ultimate truth does not exist. At the time of attaining nirvana, it is necessary to make the truth of cessation of the ultimate truth manifest, which is established with many efforts in the commentary on the Sixty Stanzas on Reasoning. In this way, these conditioned dharmas such as the eye are neither established as the nature established by their own nature, nor are they established on the nature established on the dharmata, so they are not established on any nature. Although the ultimate truth is established on the nature established on the dharmata, on that nature, the establisher is not artificial, and does not depend on others, such a nature established by its own nature does not exist at all, so it is only established in name. Artificial means the action of newly arising that did not exist before, and depending on others means depending on causes and conditions. Since form and other dharmas are not established on either of the two natures, in order to see that nature which is the nature on the dharmata, by meditating on the path, therefore brahmacharya will not become meaningless, it has been said. Regarding dharmas, there is no contradiction between completely not admitting the nature established by its own nature and suddenly admitting the nature, as the commentary on the Entering the Middle Way says: How strange! You do not admit anything at all, but suddenly admit the nature that is non-artificial and does not depend on others, you are contradicting each other.
Tibetan
བའི་དོན་བརྗོད་པ་ཞིག་གོ །བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོངས་པ་མ་རིག་པ་ཞིག་སྟེ། འདི་ཡི་དགོངས་པ་ནི། གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་བྱིས་པ་ སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི། རང་བཞིན་དེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པས་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ན། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་བལྟ་བའི་དོན་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དོན་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་བདག་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བཅོས་མ་མིན་པ་དང་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །གང་ཞིག་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོས་བལྟ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་རིགས་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་དོན་དམ་པ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཞིང་དངོས་པོ་མེད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཞི་བ་ཉིད་ཡིན་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་དངོས་པོ་ཡོད་མེད་ནི་སྔར་གཉིས་སུ་སྨྲ་བའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་དང་ཡེ་མེད་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟ་ཆོས་རྣམས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ནི། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་འདི་དག་ཁྱད་གཞིར་བྱས་པའི་སྟེང་དུ་ཁྱད་ཆོས་སུ་ཡོད་པས་བློ་གཅིག་གི་ཡུལ་ན་དེ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པ་མི་འགལ་ཞིང་གཉིས་སྣང་དེ་མ་ལོག་པས་སྟོང་ཉིད་དེ་དོན་དམ་བདེན་པ་བཏགས་པ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་ཉིད་གོམས་པས་དོན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ངོར་ནི་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པས་ན། ཆོས་ཉིད་དེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའི་ཤེས་པས་ ཆོས་ཅན་གཟུགས་སོགས་དེ་མི་དམིགས་པས། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉིད་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་བློ་དེའི་ངོ་ན་མེད་པས་དེ་གཉིས་ཆོས་ཉིད་དང་ཆོས་ཅན་དུ་འཇོག་པ་ནི་ཐ་སྙད་པའི་བློ་གཞན་ཞིག་གི་ངོས་ནས་བཞག་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་སྟེང་དུ་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་དེར་སྣང་བའི་འཁྲུལ་སྣང་གི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པར་ལོག་པ་ཙམ་ལ་འཇོག་པས། དེ་ཁས་བླངས་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཁས་བླང་ག་ན་དགོས། ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང༌། དངོས་པོའི་རྣམ་པ་མ་རིག་པའི
Chinese
是讲述意义的一个。要讲述的是：你对论著的理解是不正确的，这其中的意义是：如果眼睛等等的自性是依赖于因缘而生，那么凡是愚昧的凡夫所能把握的，如果这就是它们的自性的话，那么自性被颠倒也能被认识到。因此，禁行就变得没有意义了。因为这个不是自性，所以为了看到它，禁行才变得有意义。我也是相对于世俗谛来说，才说它是非虚假的、不依赖于其他的。凡是愚昧的凡夫所不能把握的，那才是理应成为自性的。仅仅如此，它也不是胜义谛的实有，也不是实无，因为那是自性寂静的缘故。如是说。这里所说的实有和实无，就像之前在二者论争的时候所说的那样，是指自性存在和完全不存在。现在，对于诸法，已经确定了没有丝毫以自性成立的自性，这种自性空性的空性，由于色等等的法作为所依，在其上作为能依而存在，因此在一个意识的境界面前，这两者同时存在并不矛盾，而且二取显现没有颠倒，所以空性就变成了名言上的胜义谛。当认识到无自性的见解通过串习，在现量证悟那个意义的境界面前，由于无自性却显现为自性的所有错觉都消失了。因此，以现量证悟法性的智慧，不会注意到作为有法（dharma）的色等等。因此，在那样的智慧面前，法性和有法二者都不存在，所以将二者安立为法性和有法，必须从其他名言意识的角度来安立。这样一来，胜义谛就仅仅安立在平息了一切以自性成立的戏论之上，以及所有无自性却显现为自性的错觉戏论完全颠倒之上。即使承认了这一点，又何必承认以自性成立的自性呢？《明句论》中也说：事物的显现是无明的。
English
It is something that speaks of meaning. What is to be said is: Your understanding of the treatise is incorrect, and the meaning of this is: If the nature of the eyes and so on is dependent on causes and conditions, then whatever is grasped by foolish ordinary people, if this is their nature, then the nature can be recognized even if it is reversed. Therefore, celibacy becomes meaningless. Because this is not the nature, celibacy becomes meaningful for the sake of seeing it. I also say that it is non-false and not dependent on others in relation to the conventional truth. Whatever is not to be grasped by foolish ordinary people, that is what should be the nature. Just so, it is neither the ultimate reality of existence nor non-existence, because it is the nature of peace. It is said. Here, existence and non-existence, as mentioned earlier in the context of the two disputing, refer to self-existence and complete non-existence. Now, for all phenomena, it has been determined that there is not even a particle of self-established nature, and this emptiness of self-nature, because these phenomena of form and so on exist as qualifiers on top of the qualified, therefore it is not contradictory for both to exist in the face of a single consciousness, and the dualistic appearance is not reversed, so emptiness becomes the conventional ultimate truth. When the view of realizing no-self-nature becomes accustomed, in the face of the direct realization of that meaning, since all illusions of appearing as self-nature despite being no-self-nature disappear. Therefore, the wisdom that directly realizes the nature of reality does not notice the form and so on as the subject of dharma. Therefore, in the face of such wisdom, neither the nature of reality nor the subject of dharma exists, so the establishment of the two as the nature of reality and the subject of dharma must be established from the perspective of another conventional consciousness. In this way, the ultimate truth is only established on the pacification of all elaborations established by self-nature, and on the complete reversal of all illusory elaborations that appear as self-nature despite being no-self-nature. Even if this is admitted, why admit the self-established nature? The Clear Word also says: The appearance of things is ignorance.