Tibetan
ང་བདག་གིས་སྟོང་ ལྟ་བས། །རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་ཤིན་ཏུ་མང་བས་དེ་དག་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྒུད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ནི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མ་རིག་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་དེ་དྲུངས་འབྱིན་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པའམ་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཉག་གཅིག་ཡིན་ན། དེའི་འཛིན་སྟངས་སུན་འབྱིན་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་བཀག་པ་ནི་མི་འདོད་བཞིན་དུའང་ཁས་བླང་དགོས་ཏེ། ཞི་སྒོ་གཉིས་པ་མེད་པ་དང༌། །ཞེས་པའི་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། ཆགས་པ་ཡོངས་སུ་ཟད་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་མེད་པར་བལྟ་བ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ཆོས་འགའ་ཞིག་དེ་ལྟར་ཆགས་པ་ཡོངས་སུ་ཟད་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བདག་མེད་པ་འདི་ནི་ཞི་བའི་སྒོ་གཉིས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འཇུག་པར་བྱ་བ་ལ་འདི་གཅིག་པུ་ཁོ་ན་ཟླ་མེད་པའི་སྒོ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ནའང་བདག་མེད་པར་ལྟ་བ་ཁོ་ན་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་མ་ལུས་པ་བདག་མེད་པར་རིག་ཅིང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་མ་ལུས་པར་ཟད་པ་ལ་འགར་ཡང་འགའ་ཞིག་གི་དོན་དུ་གཉེར་བའམ་མཚན་མར་དམིགས་པ་ག་ལ་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པ་འདི་ནི་ཞི་བའི་སྒོ་གཉིས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས་ལས། རང་བཞིན་མེད་པས་སྟོང་ལ་སྟོང་པ་ནི། །ཡིན་དང་མཚན་མས་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར། །མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །མཁས་པས་ཅི་སྟེ་སྨོན་ལམ་འདེབས་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཞེས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་བཤད་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བལྟ་བའི་ལྟ་བ་ཉག་གཅིག་ཐར་པའི་སྒོར་བཤད་པའི་འགལ་བ་སྤངས་ནས། ལུང་དང་རིགས་པས་དེ་ཉིད་ཐར་པའི་སྒོར་བསྒྲུབས་སོ། །རང་བཞིན་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་དེ་སུན་དབྱུང་ཡང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་བདག་གཉིས་སུ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་དྲི་ཙམ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་འདྲ་བའི་རྟོག་པ་ལའང་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་བཟང་རྟོག་དང་ངན་རྟོག་གང་ཡིན་ཀྱང་འགོག་ན་ནི། རྒྱ་ནག་གི་མཁན་པོ་ཧྭ་ཤང་གི་གཞུང་འཛུགས་འདོད་པར་གསལ་བ་ཡིན
Chinese
以我（藏文：ང་།），视为空（藏文：སྟོང་།）之见，瑜伽士彼将得解脱。如是说等甚多，故与彼等相违。是故一切衰损之根本乃是执著自性之无明，以与彼执著方式真实相违之门而断除彼者，乃是了悟无自性或无我之智慧唯一，若驳斥彼之执著方式，则不欲亦须承认遮止彼如是之见，如《四百论》之释中云：“寂静之门无二，贪著完全止息是获得涅槃之因，然除观无自性外，无有他法能如是完全止息贪著。是故，此无自性之体性，是寂静之门无二，欲入涅槃之城，此唯一无与伦比之门。若谓有空性、无相、无愿三种解脱之门，然观无我唯是主要，若知一切法无我，且对一切事物之贪著完全止息，何来为某物而寻求或执著相？” 是故，此无我乃是寂静之门无二唯一。是故于《菩提资粮论》中云：“以无自性故空，空性者，以有与相何所为？以一切相皆转变故，智者何故立愿？”如是，于宣说三种解脱之门与观自性空之见唯一为解脱之门之矛盾消除后，以教证与理证成立彼为解脱之门。仅以断除自性而驳斥彼境又有何用？如是之证悟乃是执著二我为相之对治，故于彼无有丝毫执著相之垢染。若于如此之分别亦视为过失，而遮止无论善分别或恶分别，则显而易见是欲建立汉地和尚华尚之宗义。
English
With the view of seeing "I" (Tibetan: ང་།) as empty (Tibetan: སྟོང་།), that yogi will be liberated. As such, there are many statements, and therefore it would contradict them. Therefore, the root of all downfalls is the ignorance of clinging to inherent existence. Eradicating that through a way that directly contradicts that clinging is solely the wisdom that realizes selflessness or the absence of inherent existence. If one refutes the way it clings, then one must admit, even unwillingly, that one is negating the view of suchness. As it is said in the commentary on the Four Hundred Stanzas: "The gate of peace is without a second. The complete cessation of attachment is the cause for attaining nirvana. However, other than viewing the absence of inherent existence, there is no other dharma that can cause such a complete cessation of attachment. Therefore, this selflessness, characterized by the absence of inherent existence, becomes the gate of peace without a second. To enter the city of nirvana, this alone is the unparalleled gate. If one says that there are three gates of liberation: emptiness, signlessness, and wishlessness, even so, viewing selflessness alone is the main one. If one knows that all dharmas are selfless and that attachment to all things is completely exhausted, where would there be seeking for something or fixating on signs for the sake of something? Therefore, this selflessness is the unique gate of peace without a second. Therefore, in the Collection of Enlightenment, it is said: "Since it is empty due to the absence of inherent existence, what is the use of signs and characteristics for emptiness? Since all signs are transformed, why would the wise make aspirations?" Thus, after resolving the contradiction between explaining the three gates of liberation and explaining the view of seeing emptiness of inherent existence as the sole gate of liberation, it is established through scripture and reasoning that it is the gate of liberation. What is the use of refuting that object by merely severing inherent existence? Such realization is the antidote to clinging to the two selves as signs, so there is not even a trace of the stain of clinging to signs in it. If even such conceptualization is seen as a fault and one prevents both good and bad conceptualizations, then it is clear that one intends to establish the doctrine of the Chinese master Hwa Shang.
Tibetan
་ནོ། །གཉིས་པ་དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་ཁྱབ་ཆུངས་པ་དགག་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། དགག་བྱ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ངོ་བོ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པ་དང་། གནས་སྐབས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང་། རྣམ་འཇོག་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའོ། །དེ་ཡང་དབུ་མའི་རྩ་བ་ལས། རང་བཞིན་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་ནི། །འབྱུང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་ན་ནི། །རང་བཞིན་བྱས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །རང་བཞིན་བྱས་པ་ཅན་ཞེས་བྱར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་རུང་བར་འགྱུར། །རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང༌། །གཞན་ལ་བལྟོས་ པ་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སྤྱིར་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་ཏུ་གྲུབ་པར་འདོད་ན་དབུ་མ་པས་དགག་པར་བྱ་དགོས་མོད་ཀྱང་། འདིར་དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་པ་ནི། གང་ཞིག་བཀག་ན་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་དགག་བྱའི་རྩ་བ་དེ་ངོས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འདུས་བྱས་རྣམས་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་རང་གི་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གྲུབ་ཟིན་པས། དེ་དག་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། དེ་དག་གིས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོད་པས། དེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དགག་བྱ་ག་ལ་ཡིན། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་ན་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་མི་བལྟོས་པ་དང་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་སོགས་སུ་འགྱུར་དགོས་སོ་ཞེས་འཕངས་པ་ནི་དབུ་མའི་གཞུང་རྣམས་སུ་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་། དེ་དག་ནི་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་ངོས་ནས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། དགག་བྱ་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ངོས་བཟུང་བ་མིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དོན་དམ་པར་དང་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་དང་བདེན་པར་གྲུབ་ནའང་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་དགོས་ནའང་། དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་སོགས་ཀྱི་དོན་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་ཀྱང་མི་རྟག་པ་བུམ་པའི་དོན་དུ་མི་རུང་གི། ལྟོ་ལྡིར་བ་དེའི་དོན་དུ་བཞག་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་སོགས་ཡིན་ན་ཆ་མེད་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་དགོས་ནའང་། ཆ་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ འདིར་རྩ་བའི་དགག་བྱར་མི་འདོད་དེ། དེ་ནི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་འཛིན་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས། འཛིན་པ་དེ་ལུས་ཅན་འཁོར་བར་
Chinese
否。第二，驳斥所破的对境范围过小：有些人说，所破是对境的自性，而且具有三个特点：本体不是由因和缘所生，状态不会改变为其他，安立不依赖于其他。正如《中观根本慧论》中所说：自性从因缘生，道理上是不可能的。如果从因缘生，自性就成了造作的。自性是造作的，怎么能成立呢？自性不是人为的，也不依赖于其他。因此这样说。一般来说，如果认为内外的事物，如苗芽等，成立为那样的自性，中观派必须驳斥。但这里确定所破的对境是：如果破除了什么，就能证悟诸法无自性，从而在相续中生起中观的见解，因此要确定所破的根本。这样一来，有为法由因缘所生，并且会改变为其他，这些已经被自己的宗派所承认。因此，不需要再去论证它们无自性。而且，他们也会因此而证悟诸法无自性等等，这样就有了过失。因此，那怎么会是共同不共的所破呢？如果成立为以自性成立的自性，就必须不依赖因缘，不会改变为其他等等，虽然中观的论典中有很多这样的说法，但那些是从周遍的角度来指出过失，而不是从所破本身的方面来确定的。此外，即使是胜义中成立、真实成立、谛实成立，也必须不是由因缘所生等等，但那些并不是胜义中成立等等的含义。例如，无常周遍瓶子，但无常不能作为瓶子的含义，而必须安立为肚子胀大的含义一样。同样，如果是胜义中成立等等，就必须成为无分微尘，但在这里不认为无分微尘是根本的所破，因为那是宗派论者们以不共的执着所假立的，所以，那个执着是使有情流转于轮回
English
No. Second, refuting the fault of identifying the object to be refuted as having too narrow a scope: Some say that the object to be refuted is svabhāva (nature), and it has three characteristics: its essence is not produced by causes and conditions, its state does not change into another, and its establishment does not depend on others. As it is said in the Root Verses on the Middle Way: Svabhāva is not reasonable to arise from causes and conditions. If it arises from causes and conditions, svabhāva would become something made. How could svabhāva be something made? Svabhāva is uncreated and does not depend on others. Therefore, they say so. In general, if one believes that external and internal things, such as sprouts, are established as such a svabhāva, then the Madhyamikas must refute it. However, here, identifying the object to be refuted is: if one refutes something, one can realize that all dharmas are without svabhāva, and thus generate the Madhyamika view in one's mindstream, so one must identify the root of the object to be refuted. In that case, since conditioned things are produced by causes and conditions and change into others, this has already been established by one's own school. Therefore, there is no need to prove that they are without svabhāva. Moreover, they will also realize that things are without svabhāva, and so on, which is a fault. Therefore, how could that be a common and uncommon object to be refuted? If it is established as svabhāva established by its own essence, it must not depend on causes and conditions, and it will not change into others, etc. Although there are many such statements in the Madhyamika texts, those are pointing out faults from the perspective of pervasion, not identifying them from the perspective of the object to be refuted itself. Furthermore, even if something is established in ultimate truth, truly established, or truly established, it must not be produced by causes and conditions, etc., but those are not the meanings of being established in ultimate truth, etc. For example, impermanence pervades a pot, but impermanence cannot be the meaning of a pot, but it must be established as the meaning of a bloated belly. Similarly, if something is established in ultimate truth, etc., it must become an indivisible particle, but here we do not consider an indivisible particle to be the fundamental object to be refuted, because that is merely a designation by the uncommon clinging of the proponents of philosophical tenets. Therefore, that clinging is what causes sentient beings to wander in saṃsāra.