Tibetan
བྱིན་པ་སྨྲོས་ཤིག །རྩ་ཤེ་ལས། གལ་ཏེ་སྟོང་མིན་ཅུང་ཟད་ཡོད། །སྟོང་པའང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པར་འགྱུར། །མི་སྟོང་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ན། །སྟོང་པའང་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས། མི་སྟོང་པ་ཅི་ཡང་མེད་པས་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་པའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། འདིར་སྟོང་མི་སྟོང་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་མི་སྟོང་ལ་གཞུང་གི་འགོ་མཇུག་ཐམས་ཅད་དུ་མཛད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྟོང་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་སྟོང་པའང་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་འདི་ལས་བཞད་གད་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གཞན་ཡང་མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་དོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་ངེས་པ་དེས་ནི་མྱུ་གུ་ལ་རང་བཞིན་མི་འདུག་གོ་སྙམ་དུ་འཛིན་གྱི། རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་འདུག་གོ་ཞེའམ་མི་འདུག་གོ་སྙམ་པ་གཉིས་གང་དུའང་མི་འཛིན་པ་ནི། མིག་ཚུམས་ལ་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་པར་གྱིས་ལ་རྟོགས་ཤིག་དང་ཆེས་རིག་པར་སླའོ། །དེ་ལྟ་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་ ཡོད་པར་བཟུང་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན་པས། རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་རིགས་པས་སྟོང་ཉིད་ཡོད་པ་འགོག་པ་དེ་འཐད་པ་ཞིག་ཡིན་ནའང་། བློ་གཞན་ཞིག་གིས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་པར་བཟུང་བའི་བློ་དེའི་ཡུལ་འགོག་པར་འདོད་དགོས་ཀྱི། མྱུ་གུ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡུལ་འགོག་པ་ནི་ཆེས་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ནི་མྱུ་གུ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་བཀག་པ་ན་རང་བཞིན་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ནས་བློ་གཞན་ཞིག་གིས་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ནའང་དེའི་ཡུལ་རིགས་པས་འགོག་པ་མིན་གྱི། སྟོང་ཉིད་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་འདོད་ན་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་སྙམ་ན། མྱུ་གུའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་དམིགས་ནས་མྱུ་གུའི་རང་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་མྱུ་གུ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་སྐྱེ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་མེད་པ་ལ་བུམ་པ་ཡོད་པར་བདེན་སྙམ་པ་མི་སྐྱེ་ཡང་བུམ་མེད་དུ་བདེན་སྙམ་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྟོང་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས། མྱུ་གུའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་པ་ལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །ཞེས་བརྗོད་ན་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དག་ཏུ་འགྲོ་བ་
Chinese
请说加持。如《中论》云：“若有少许非空性，则亦应有少许空。若无少许非空性，何处复有空可成？”如是说故，若思：无有丝毫非空之事物，故无自性之空性亦不存在。此处之空与非空，乃就自性之空与非空而言，经论之始终皆如是安立。如是，自性非空者，即是自性成立者。然自性成立者丝毫亦无，故说无自性成立之空性亦无，有何事比此更可笑耶？又如苗芽等，若执著认为无有以自性成立之自性，则会执著认为苗芽无有自性。然彼自性之不存在，是存在耶？或不存在耶？于此二者皆不执著。闭上眼睛，令面朝内，思惟之，则极易理解。如是，自性不存在，是不可执著为存在之事物。故为遣除执著自性不存在为存在之执著，以理证遮止空性存在，虽亦可算合理。然若欲遮止他心执著自性不存在为存在之心之对境，则可。若遮止证悟苗芽无自性之智慧之对境，则极不合理。我等遮止苗芽以自性成立之自性时，则必会确信其无自性。其后，若有他心执著彼自性不存在为存在，则非以理证遮止彼心之对境，而是若欲空性以自性成立，则可遮止。若问：何以生起执著彼自性不存在为存在之心耶？答：缘于苗芽之自性不存在，虽未成立为苗芽之自性，然会生起执著认为苗芽之自性不存在，是作为彼之自性而存在。譬如，虽不生起执著认为瓶子不存在是真实存在，然会生起执著认为瓶子之不存在是真实存在。如是而行，则因无有丝毫自性非空之事物，故苗芽之自性不存在之空性，亦无有以自性成立者。如是说，则成为正当之理由。
English
Please speak blessings. As stated in the Root Verses: "If there is even a little that is not empty, then there should also be a little emptiness. If there is not a little that is not empty, where can emptiness be established?" As it is said, if one thinks, "Since there is nothing that is not empty, the emptiness of no self-nature does not exist either," here, emptiness and non-emptiness refer to emptiness and non-emptiness by nature, which is established throughout the beginning and end of the scriptures. If so, that which is not empty by nature is established by nature. However, since there is not even a little that is established by nature, what could be more ridiculous than saying that the emptiness of no establishment by nature does not exist either? Furthermore, regarding something like a sprout, if one holds the conviction that it does not have a self-nature established by its own essence, then one will hold that the sprout does not have self-nature. However, one does not hold either that the absence of self-nature exists or that it does not exist. Close your eyes, turn your face inward, and contemplate, and it will be very easy to understand. Thus, since the absence of self-nature cannot be grasped as existent, although it may be reasonable to prevent the emptiness of existence by reasoning in order to reverse the grasping of the absence of self-nature as existent, it is necessary to want to prevent the object of the mind that grasps the absence of self-nature as existent. However, it is extremely unreasonable to prevent the object of the wisdom that realizes the absence of self-nature in a sprout. When we negate the self-nature established by its own essence in a sprout, we will definitely be certain that it has no self-nature. Thereafter, even if another mind grasps that very absence of self-nature as existent, it is not the object of that mind that is prevented by reasoning, but if one wants emptiness to be established by its own essence, then it can be prevented. If one asks, "How does the mind that grasps that absence of self-nature as having self-nature arise?" The answer is: Focusing on the absence of self-nature of the sprout, although it is not established as the self-nature of the sprout, the grasping that the absence of self-nature of the sprout exists as its self-nature arises. For example, although the grasping that the non-existence of a vase is truly existent does not arise, the grasping that the non-existence of a vase is truly existent does arise. If one does so, since there is not even a little that is not empty by nature, the emptiness of the absence of self-nature of the sprout also does not have establishment by its own essence. Saying so becomes a valid reason.