Tibetan
དུ་འཛིན་པ་སྟེ། དངོས་པོ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདག་ཉིད་དེར་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་རྟག་སོགས་བཞི་པོ་འཇིག་རྟེན་ལ་ཐུན་མོང་དུ་གྲགས་ཀྱང་དེར་འཛིན་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཤད་ལ། མི་རྟག་སོགས་བཞི་པོ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་མ་གྲགས་ཀྱང་དེར་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་མི་རྟག་སོགས་སུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ནི་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་ཡང་ངེས་པའི་འཛིན་སྟངས་ལ་ཚད་མའི་གནོད་པ་མེད་པས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའམ་མ་འཁྲུལ་བ་ཞེས་བྱ་ལ། དབང་པོའི་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་ཞིང་མ་འཁྲུལ་བའི་ཆ་གཞན་ཡང་མེད་པས་མ་འཁྲུལ་བ་ཞེས་མི་བྱའོ། །དབང་ཤེས་རྣམས་སྣང་བ་ལ་འཁྲུལ་བར་འདྲ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ངོར་སྣང་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དོན་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་སྒོ་ནས་གཟུགས་བརྙན་སོགས་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་རྣམས་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་ཤེས་གནོད་མེད་རྣམས་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ནོ། །ཕུང་པོ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པའི་རྟོག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པས་འགོག་པར་ནུས་ཀྱང་། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས་རིགས་པས་དགག་པར་མི་ནུས་སོ། །དོན་དམ་པར་རམ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རྟག་སོགས་བཞི་མི་སྲིད་པ་བཞིན་དུ་དེ་གཉིས་སུ་གྲུབ་པའི་མི་རྟག་སོགས་བཞི་ཡང་མི་སྲིད་པས། དེ་ཁོ་ན་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་དེ་བརྒྱད་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་གི་རྣམ་དབྱེ་མེད་པ་ལ་དགོངས་ནས། གཟུགས་རྟག་མི་རྟག་དང་བདེ་སྡུག་དང་བདག་ཡོད་མེད་གང་ལ་སྤྱོད་ནའང་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་པར་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མ་རིག་པའི་འཛིན་སྟངས་རིགས་པས་སུན་འབྱིན་པ་དང་ཐ་སྙད་པའི་དོན་རྣམས་མི་འགོག་པ་གཉིས་འགལ་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དེས་གང་བཅོས་མ་བདེན་པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་ཏེ། །ཞེས་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་འཇོག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འཇོག་པའི་བདེན་པ་ནི་བསམ་པའི་དབང་གིས་བདེན་པ་ཡིན་ལ། བསམ་པ་དེ་ཡང་བདེན་འཛིན་ལ་བྱ་དགོས་པས་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མ་རིག་པའི་ངོར་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་སྤངས་པའི་དགྲ་བཅོམ་གཉིས་དང་ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་བྱང་སེམས་རྣམས་ལ་ནི་སྣང་བ་འདི་དག་བཅོས་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི། བདེན་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བདེན་འཛིན་མེད་པ་རྣམས་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་གསུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་བདེན་པ་དེ་མ་རིག་པའི་ངོར་ཡིན་ཀྱང་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་མ་རིག་པ་དེས་འཇོག་པ་མིན་ཏེ། དཔེར་ན། ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་འཛིན་གྱི་ལོག་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ན་ཐག་པ་དེ་སྦྲུལ་ཡིན་ཀྱང་ལོག་ཤེས་དེས་ཐག་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་སྒྲ་སོགས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་བློ་ནི་གནོད་པ་མེད་པའི་མིག་ལ་སོགས་པའི་ ཤེས་པ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཡིན་པས་འདི་དག་གིས་གྲུབ་པའི་དོན་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས་རིགས་པས་མི་འགོག་ལ། མ་རིག་པས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མེད་དེ། འདི་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་ནི་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རིགས་པས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་འགོག་སྟེ། འདི་རིགས་པས་མ་ཁེགས་ན་ཐ་སྙད་དུ་དངོས་པོ་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མི་འགྲུབ་བོ། །གཏི་མུག་འདིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ལ་སྡུག་མི་སྡུག་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་འདི་དག་གི་འཛིན་སྟངས་ཀྱང་རིགས་པས་སུན་དབྱུང་བར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་གཏི་མུག་གིས་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ལ་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཏི་མུག་ལས་ཐ་མི་དད་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞིང་གཏི་མུག་ལ་བརྟེན་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ་གཏི་མུག་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་དེ་དག་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཞུགས་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཡིན་ཀྱང་འཛིན་སྟངས་རིགས་པས་སུན་དབྱུང་བར་ནུས་པས། དེ་དག་གི་ཞེན་ཡུལ་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློའི་ཡུལ་ལ་རིགས་པས་དགག་ནུས་མི་ནུས་གཉིས་ཡོད་དེ། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཐ་སྙད་ པའི་ཚད་མ་ལྷན་སྐྱེས་འདི་དག་གི་ཡུལ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས་རིགས་པས་འགོག་པ་མིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་དུའང་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་འགོ
Chinese
即执著于此，因为事物在世俗中确实存在于其自身之中。如是，常等四者虽然在世间普遍流传，但执著于此，则被说成是世俗中的颠倒。无常等四者虽然不为世间所普遍流传，但执著于此，则被说成是不颠倒。如是，执著于蕴为无常等的分别念，虽然在显现境上是错乱的，但在确定的执著方式上，没有量士夫的损害，所以称为不颠倒或不错乱。而根识等在显现境上是错乱的，并且没有其他不错乱的部分，所以不能称为不错乱。根识等在显现上虽然相似于错乱，但在世间人的角度看来，通过与显现相符的有和无的方面，色影等显现的根识等是虚假的世俗，而除此之外的无损的根识等是真实的世俗。执著于蕴为常等的分別念的执著方式的境在名言中是不存在的，所以能够遮破。而执著于无常等的境在名言中是存在的，所以不能用理证来破斥。正如在胜义中或以自性成立的常等四者是不可能存在的一样，以这二者成立的无常等四者也是不可能存在的。因此，考虑到仅仅相对于此，执著于这八者存在，没有颠倒与不颠倒的区别。 无论对色法施设为常或无常，乐或苦，有我或无我，都是施设于相上。如果说，以理证驳斥对事物增益自性的无明之执著，与不遮破名言之义二者相违，因为《入行论》中说：愚昧障自性，故为世俗谛。彼所造作法，显现为真实，胜者说是俗，如是之故。如是，色声等由无明之力而安立为世俗谛，所以有此过失。没有过失，因为安立色声等为世俗谛的谛是随念而安立的谛，而此随念也必须是于真执著，所以在增益自性的无明面前是谛。因此，断除了有漏无明的两位阿罗汉和八地以上菩萨的
English
That is, clinging to it, because things truly exist in themselves in the conventional. Thus, although the four, such as permanence, are commonly known in the world, clinging to them is said to be inverted in the conventional. Although the four, such as impermanence, are not commonly known to the whole world, clinging to them is said to be non-inverted. Thus, the conceptual thought that clings to the aggregates as impermanent, although mistaken in the field of appearance, does not have the harm of a valid cognition in the definite way of clinging, so it is called non-inverted or not mistaken. The sense consciousnesses are mistaken in the field of appearance, and there is no other part that is not mistaken, so they cannot be called not mistaken. Although the sense consciousnesses are similar to being mistaken in appearance, from the perspective of worldly people, through the aspects of existence and non-existence that conform to appearance, the sense consciousnesses that appear as images, etc., are false conventional truths, while the other harmless sense consciousnesses are true conventional truths. The object of the way of clinging of the conceptual thought that clings to the aggregates as permanent, etc., does not exist in name, so it can be refuted. But the object of clinging to impermanence, etc., exists in name, so it cannot be refuted by reasoning. Just as the four, such as permanence, that are established in the ultimate or by their own nature, are impossible, so are the four, such as impermanence, that are established in these two. Therefore, considering that only in relation to this, clinging to the existence of these eight has no distinction between inversion and non-inversion. Whether one applies permanence or impermanence, happiness or suffering, self or non-self to form, it is said to be applied to characteristics. If one says that refuting with reasoning the ignorance that imputes self-nature to things contradicts not refuting the meaning of conventional terms, because the "Entering the Middle Way" says: Ignorance obscures self-nature, therefore it is conventional truth. The things created by it appear as real, the Victorious One said it is conventional, therefore. Thus, sound and so on are established as conventional truths by the power of ignorance, so there is this fault. There is no fault, because the truth that establishes sound and so on as conventional truths is a truth established by thought, and that thought must also be clinging to truth, so it is truth in the face of ignorance that imputes self-nature. Therefore, the two Arhats who have abandoned defiled ignorance and the Bodhisattvas above the eighth ground
Chinese
对于菩萨们来说，这些显现是虚假的自性，并非真实，因为没有自认为真实的显现。因此，对于没有真实执着的人来说，说成仅仅是世俗的理由就在于此。因此，色、声等真实，虽然在无明的面前是真实的，但色、声等并非由无明所安立。例如，在绳子上产生蛇执着的错觉时，绳子在错觉面前是蛇，但错觉并不能安立绳子的体性。能安立色、声等的智慧是无损的眼等六识，因为这些所成立的意义在名言中存在，所以理智不会阻碍。但也不会像无明所执着的那样存在于世俗中，因为这是对事物强加了以自性成立的自性，而这样的自性在名言中也不存在。因此，理智也会在名言中遮破它，如果理智不能遮破它，那么在名言中事物就不会像幻觉一样成立。由于愚痴对强加的自性，强加了可爱、不可爱等差别，从而产生贪欲和嗔恨等，因此理智能够驳斥这些的执着方式。如同《四百论》的注释中所说：“贪欲等也正是因为愚痴对普遍强加的事物自性，强加了可爱和不可爱等差别。因此，它们与愚痴无别地产生作用，并且也依赖于愚痴，因为愚痴是主要的。”如此说道。因此，这些烦恼虽然是从无始以来就存在的俱生烦恼，但由于理智能够驳斥它们的执着方式，所以它们所执着的对境在名言中也不存在。因此，对于俱生心的对境，存在理性能否遮破两种情况。能安立色、声等这些名言的 量，这些俱生的对境在名言中存在，所以理智不会遮破。这样，按照清辨论师和月称论师的观点，在名言中也遮破了以自性成立的自性。
English
For Bodhisattvas, these appearances are of a fabricated nature, not truly existent, because there is no appearance that claims to be true. Therefore, the reason for saying that they are merely conventional for those without true clinging lies in this. Therefore, although form, sound, etc., are true in the face of ignorance, form, sound, etc., are not established by that ignorance. For example, when the mistaken consciousness of grasping a snake arises on a rope, the rope is a snake in the face of that mistaken consciousness, but that mistaken consciousness does not establish the nature of the rope. The mind that establishes form, sound, etc., is the six unimpaired consciousnesses of the eye, etc. Because the objects established by these exist conventionally, reason does not obstruct them. However, they do not exist conventionally as they are grasped by ignorance, because this is the imputation of a self-nature of inherent existence onto things, and such a self-nature does not exist even conventionally. Therefore, reason also refutes it conventionally. If reason does not refute this, then things will not be established as illusory in convention. Because delusion imputes distinctions such as likeable and dislikeable onto the imputed nature, attachment and hatred, etc., arise. Therefore, reason is able to refute the way these are grasped. As it is said in the commentary on the Four Hundred Verses: "Attachment and the like also arise because delusion imputes distinctions such as likeable and dislikeable onto the very nature of objects that are universally imputed by delusion. Therefore, they arise inseparably from delusion and also depend on delusion, because delusion is the principal one." Thus it is said. Therefore, although these afflictions are innate, having arisen from beginningless time, because reason is able to refute their way of grasping, their objects of clinging do not exist even conventionally. Therefore, there are two possibilities regarding the objects of innate minds: whether or not reason can refute them. The valid cognitions that establish these conventions of form, sound, etc., the objects of these innate minds, exist conventionally, so reason does not refute them. Thus, according to the systems of Acharya Buddhapalita and Acharya Chandrakirti, the self-nature of inherent existence is refuted even conventionally.