Tibetan
་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་བརྟག་པ་བྱས་ ནས་འགོག་པས། དེ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་དགོས་པར་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་བཞིན་དུ་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པའི་དོན་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གཞི་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་བརྟག་པ་བྱེད་པས་ནི་དེ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་པར་འདོད་དགོས་ཏེ། དེར་མ་འདུས་པའི་ཕུང་གསུམ་ཡོད་ན་རང་བཞིན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་གང་ཡིན་ཞེས་བརྟག་པ་བྱ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་ཁ་དོག་ཏུ་ཡོད་ན་སྔོན་པོར་ཡོད་དམ་སེར་པོར་ཡོད་ཅེས་འདྲི་བ་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་པའང་སྤྱིར་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་པ་ལ་རག་ལས་ཏེ། དཔེར་ན་བདེན་པ་ལ་བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མའི་ཁ་ཚོན་ཆོད་པ་སྤྱིར་གཅིག་དང་དུ་མ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཁ་ཚོན་ཆོད་ན་ནི་ཕུང་གསུམ་ལྡོག་དགོས་པས་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པའི་ཆོས་འདོད་པ་ནི་བབ་ཅོལ་ཏེ། རྩོད་ཟློག་ལས། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལོག་ན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རབ་གྲུབ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་འདོད་པ་དེས་ནི་ཆོས་གང་ལ༌ཡང་ཕུང་གསུམ་ལྡོག་པའི་གྲངས་ངེས་བཟོ༌ས་མེད་པས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་གཅིག་རྣམ་པར་བཅད་པས་ཅིག་ཤོས་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིན་མིན་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ཕུང་གསུམ་མེད་པར་འདོད་ན་ནི་ཡོད་མེད་ལའང་ཀུན་ནས་མཚུངས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲ་བ་དེ་ནི་དབུ་མའི་གཞུང་ལས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཞེས་གསུངས་པའི་ཚིག་ཙམ་ལ་འཁྲུལ་པར་སྣང་བས། དེ་འདོད་ན་ནི་ཡོད་པའམ་ མེད་པ་ཞེས་སྨྲར་མི་རུང་བ་བཞིན་དུ། ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡང་སྨྲ་བར་མི་རིགས་ཏེ། མུ་བཞི་ཀ་ལ་དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྩ་ཤེ་ལས། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་འཛིན། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཆད་པར་ལྟ། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལ། །མཁས་པས་གནས་པར་མི་བྱ་འོ། །ཞེས་གསུངས་པའང་ཡོད་མེད་ཙམ་ལ་མི་ཟེར་གྱི། དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བར་འགྱུར་བར་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ། ཚིག་གསལ་ལས། གཞུང་སྔ་མའི་ཡོད་མེད་དུ་འཛིན་པ་དངོས་པོ་ཡོད་མེད་དུ་ལྟ་བ་ལ་བཤད་ནས་དེའི་འོག་ཏུ། ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་ལྟ་བ་ཡོད་ན་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན་འདི་ལྟར། གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་རྟག །
Chinese
通过对二者等进行考察而遮止，因为你们自己已经承诺必须在二者之间做出决断，却想要一个既非此二者任何一个的意义。像这样，对任何一个所依进行考察，看它是否具有自性，就必须想要在此二者之间做出决断。如果存在不包含在其中的第三种情况，那么就不应该考察自性是有还是无。例如，如果存在颜色，就如同询问它是蓝色还是黄色一样。像这样，在自性有无二者之间做出决断，也依赖于对一般所知在有无二者之间做出决断。例如，对于真理，在真理的一和多之间做出决断，就像依赖于一般在一和多之间做出决断一样。像这样，如果做出了决断，那么就必须遣除第三种情况，因此想要一个既非此二者的法是胡说八道。如《辩答论》中说：“自性无若返还，则成自性极成立。”因此这样说。另外，像这样认为，对于任何法，都没有制造遣除三种情况的确定数量的地方，因此只会变成犹豫不决。因为对有无等之一进行区分，并不能完全区分另一方。如果认为在是与非等某些方面不存在三种情况，那么在有无方面也会完全相同。这种情况似乎是对中观宗典籍中所说的“非有非无”的词句产生了误解。如果这样认为，就像不能说“有”或“无”一样，也不能说“非有非无”，因为四句都是这样说的。因此，《根本慧论》中说：“有则常执，无则断见，是故有无，智者不住。”这里所说的并非仅仅是有无，而是清楚地说明了如果承认诸法以自性成立，就会变成常断的见解。如《明句论》中说：对先前论典中执著有无，是就对事物有无的观点而说的，并在其后说：又为什么如果有对事物和事物不存在的观点，就会导致常断的观点呢？这是因为，凡是以自性而存在的，它不是不存在的，所以是常。
English
By examining the two and so forth and refuting, because you yourselves have promised that a decision must be made between the two, yet you want a meaning that is neither of the two. Like this, examining whether any basis whatsoever has self-nature or not, one must want to make a decision between the two. If there is a third category that is not included in them, then it is not appropriate to examine whether self-nature is existent or non-existent. For example, if there is color, it is like asking whether it is blue or yellow. Like that, making a decision between self-nature existent or non-existent also depends on making a decision between existent or non-existent in general knowables. For example, for truth, making a decision between the one and the many of truth is like depending on making a decision between the one and the many in general. Like that, if a decision is made, then the third category must be eliminated, so wanting a dharma that is neither of the two is nonsense. As it says in the *Refutation of Arguments*: "If self-nature non-existent is reversed, then it will become well-established as self-nature." Therefore, saying that. Furthermore, thinking like that, for any dharma, there is no place to make a definite number of eliminating the three categories, so it will only become hesitation. Because distinguishing one of existent or non-existent and so forth does not completely distinguish the other. If it is thought that there are no three categories in some aspects such as is or is not, then it will be completely the same in existent or non-existent. That kind of thing seems to be a misunderstanding of the mere words of "neither existent nor non-existent" spoken in the Madhyamaka texts. If you think like that, just as you cannot say "existent" or "non-existent," you also cannot say "neither existent nor non-existent," because that is how it is said in all four possibilities. Therefore, the *Root Wisdom* says: "To say 'exists' is to grasp permanence, to say 'does not exist' is to view annihilation, therefore, in both existent and non-existent, the wise do not abide." What is said here is not just about existent or non-existent, but it clearly explains that if one accepts that things are established by self-nature, it will become a view of permanence and annihilation. As the *Clear Words* says: Holding to existent and non-existent in the previous treatises is explained as viewing things as existent and non-existent, and after that it says: Also, why is it that if there is a view of things and things not existing, it will necessarily become a view of permanence and annihilation? It is like this: Whatever exists by its own nature, that is not non-existent, so it is permanent.
Tibetan
སྔོན་བྱུང་ད་ལྟར་མེད་ཅེས་པ། །དེས་ན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པས་ནམ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ནའང་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པས་རྟག་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ། སྔོན་གནས་པའི་སྐབས་སུ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་ནས་དེ་ལྟར་དེ་ཕྱིས་ཞིག་པས་མེད་དོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པས་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཁས་བླངས་པ་ལ་རྟག་ལྟ་དང་སྔར་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཕྱིས་ཞིག་པར་འདོད་ན་མེད་ལྟར་གསུངས་ཀྱི། ཡོད་པ་ཙམ་དང་ཞིག་པ་ཙམ་ལ་མ་གསུངས་སོ། །བུད་དྷ༌པཱ་ལི་ཏ་ལས་ཀྱང༌། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་དང་མེད་ཅེས་ ༼མ་ནོག་འདུག་༽བྱ་བ་རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བར་བཤད་པ་དེ་དག་ཉིད། གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྟག་ཆད་དུ་འགྲོ་ལུགས་བསྟན་པར་གསལ་བར་བཤད་དོ། །མདོར་ན་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་དེ་འགོག་ན། ཤེར་ཕྱིན་སྤངས་པའི་ཆོས་སྤོང་གིས་ངན་འགྲོར་འགྲོ་ལ། རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་མོས་ནའང་རང་བཞིན་མེད་ན་ཅི་ཞིག་ཡོད་སྙམ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཏན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་འདོད་ནའང་ཆད་ལྟའི་གཡང་དུ་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་ཉེས་ན། །ཤེས་རབ་ཆུང་རྣམས་ཕུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པ་ཚིག་གསལ་ལས། རེ་ཞིག་གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་སྟེ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་ན་དེའི་ཚེ་འདི་ལོག་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་འདི་ལོག་པར་བཟུང་གྱུར་ན། །མི་མཁས་རྣམས་ནི་ཆུད་ཀྱང་འཛའ། །འདི་ལྟར་མེད་པར་ལྟ་བ་ཡི། །མི་གཙང་དེར་ནི་བྱིང་བར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པར་མི་འདོད་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་འདི་དག་དམིགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འདི་ངེས་པར་སྟོང་པ་ཉིད་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་སྤངས་ནས་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པར་འགྱུར་བའི་ལས་ཀྱིས་ངེས་པར་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ལས། གཞན་ཡང་འདི་ནི་ལོག་བཟུང་ན། །བླུན་པོ་མཁས་ པའི་ང་རྒྱལ་ཅན། །སྤོང་བས་མ་རུངས་བདག་ཉིད་ཅན། །མནར་མེད་པར་ནི་སྤྱིའུ་ཚུགས་འགྲོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཁོ་བོ་ཅག་དངོས་པོ་རྣམས་སྔར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས
Chinese
如果说“先前存在现在没有了”，那么就会陷入断见。如果说有什么事物是自性存在的，因为自性没有改变，所以永远不会没有。即使那样，如果承认自性存在，就会陷入常见。如果在先前存在的时候承认事物的自性，然后又承认它后来坏灭了，所以没有了，那么就会陷入断见。所以，如果承认自性存在，就会被认为是常见；如果认为先前的自性后来坏灭了，就会被认为是断见。但这里说的不是仅仅存在和仅仅坏灭。佛护（梵文：Buddhapālita）中也说：说“有”和说“无”（这里好像有错误）就是常见和断见。其中“凡是自性存在的”等，清楚地说明了陷入常断的道理。总之，如果有人说并且反驳说，无自性的空性不是真正的空性，那么舍弃般若波罗蜜多的舍法者会堕入恶趣。即使相信无自性，但如果认为无自性的话，那有什么存在呢？从而认为一切法都不是绝对存在的，那么也会堕入断见的深渊。就像《中论》中说：“如果错误地看待空性，智慧浅薄的人就会毁灭。”在《中论释·明句论》中说：如果有人认为一切都是空性的，一切都不是存在的，那么这就是邪见。如经中所说：“如果错误地执持此法，不智之人也会毁灭，像这样看待不存在的人，会沉溺于不净之中。”如果不想诽谤一切，那么，即使如何将这些事物作为目标，也会变成空性。因此，无自性的意义不是空性的意义。因此，这一定会变成舍弃空性，这样舍弃之后，因为被法所困，一定会堕入恶趣。如《宝鬘论》中所说：“此外，如果错误地执持此见，愚蠢且傲慢的人，因为舍弃而本性恶劣，会堕入无间地狱。”就是因为这个原因。如果我等先前承认事物，然后……
English
If it is said, "Previously existed, now does not exist," then it would lead to nihilism. If something is said to exist by its own nature, since its own nature does not change, it is never non-existent. Even so, if one affirms that it exists by its own nature, it would lead to eternalism. If one affirms the own-nature of a thing when it previously existed, and then affirms that it later decayed and therefore does not exist, then it would lead to nihilism. Thus, affirming existence by its own nature is considered eternalism, and thinking that the previous own-nature later decayed is considered nihilism. But it does not speak of merely existing or merely decaying. Buddhapālita also said: Saying "exists" and saying "does not exist" (there seems to be a mistake here) are the views of eternalism and nihilism. Among them, "Whatever exists by its own nature," etc., clearly explains how one falls into eternalism and nihilism. In short, if someone says and refutes that emptiness without own-nature is not the true emptiness, then a Dharma-abandoner who abandons the Prajñāpāramitā will fall into the lower realms. Even if one believes in no own-nature, but if one thinks, "If there is no own-nature, then what exists?" and thereby thinks that all dharmas are not absolutely existent, then one will fall into the abyss of nihilism. As it is said in the Mūlamadhyamakakārikā: "Those who misinterpret emptiness are destroyed by their small wisdom." In the commentary Prasannapadā, it says: "If someone thinks that everything is empty, that is, everything is non-existent, then at that time this becomes a wrong view. As it is said in the sutra: 'If one wrongly grasps this Dharma, the unwise will also be destroyed. One who views non-existence in this way will sink into impurity.'" If one does not want to slander everything, then how can these things become emptiness even if they are taken as objects? Therefore, the meaning of no own-nature is not the meaning of emptiness. Therefore, this will definitely become abandoning emptiness, and having abandoned it in this way, one will definitely fall into the lower realms due to the karma of being impoverished by Dharma. As it is said in the Ratnāvalī: "Furthermore, if one wrongly grasps this view, a foolish and arrogant person, being of evil nature due to abandonment, will go to Avīci hell." It is for this reason. If we previously affirmed things, and then...