Tibetan
།འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས། །ཁྱོད་ལ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་ན་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་སྨྲ་བ་འདིས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་མྱུ་གུ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་མྱུ་གུ་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པར་གསལ་ལ། དེའི་ཕྱིར་མྱུ་གུ་ཡོད་པ་དང་མྱུ་གུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་གཉིས་ཀྱང་མི་ཕྱེད་པས། ཡོད་ན་ རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་ན་མེད་པར་འདོད་པར་གསལ་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་འགོག་པའི་རིགས་པས་ཡོད་ཙམ་དང་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ཙམ་ལ་སོགས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་འགེགས་པར་སྨྲ། དེ་ལྟར་ཇི་སྲིད་དུ་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ཡོད་པར་སྨྲ་ལ། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་གཏན་མེད་ན་གཏན་མེད་དུ་སྨྲ་ན་ནི་མཐའ་གཉིས་སུ་ལྟུང་བར་གདོན་མི་ཟ་བས་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་གོ་ལུགས་དང་ཁྱད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། དངོས་པོ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན། ཇི་སྲིད་དུ་དངོས་པོ་དེའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་ཡིན་པ་ཉིད་ལ། གང་གི་ཚེ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་དངོས་པོ་དེ་རྣམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། བོང་བུའི་རྭ་དང་འདྲ་བས་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར། འདིའི་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲིགས་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དང་ཡོད་མེད་བཞི་པོ་འདི་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཕྱེ་བ་འདི་མ་རྟོགས་ཕྱིན་ཆད་གདོན་མི་ཟ་བར་མཐའ་གཉིས་སུ་ལྟུང་བས་མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་དོན་མི་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཡེ་མེད་དུ་ནམ་སོང་བ་ན་ཆོས་དེ་ཡེ་མེད་དུ་འགྲོ༌ལ། དེ་ལྟ་ན་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་བཞག༌ས་གཏན་མེད་པས་ཆད་པའི་མཐར་ལྟུང་ལ། ཡང་ཆོས་དེ་ཡོད་པར་འདོད་ཕྱིན་ཆད་ རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་ཁས་བླང་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་རྒྱུ་འབྲས་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་དེར་སྣང་བའི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བྱ༌ས་མི་འོང་བས་རྟག་པའི་མཐར་ལྟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་གདོད་མ་ནས་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཡོད་མཐར་མི་ལྟུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ནའང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པས་སྟོང་པའི་དངོས་མེད་དུ་མི་འགྲོ་བར་རང་རང་གི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལ་མཐུ་ཡོད་པར་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་ན་མེད་པའི་མཐའ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་མེད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་གསལ་བར་འབྱེད་པ་ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྣམ་པར་བཞག་ན། འོ་ན་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རང་གི་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཚུལ་འདིས་བསལ་བར་འགྱུར་ལ་ལས་དང་འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པའི་ཕྱིར་ན་ཁྱོད་མེད་པ་པའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཁོ་བོ་ཅག་མེད་པ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་བཀག་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ལམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བའང་མ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འདི་དག་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པ་རྣམས་ ལ་བྱ་བ་བྱེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་སོ་ན་འདུག་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་བྱ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། རང་བཞིན་མེད་པ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་བྱ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ན་རང་བཞིན་འགོག་པ་དེས་ལས་ལས་རྣམ་སྨིན་འབྱུང་བ་བསལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དངོས་སྨྲ་བས་སྨྲས་པ་ནི་རང་བཞིན་འགོག་པའི་རིགས་པས་རྒྱུ་འབྲས་བཀག་པར་འདོད་པ་དང་འདོད་པ་ཁྱད་མེད་པར་སོང་བའོ། །རྒྱུ་འབྲས་བཀག་ན་ཆད་ལྟ་བའི་གཙོ་བོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་དབུ་མ་པ་དང་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀས་འདོད་པར་འདྲ་ཡང༌། དབུ་མ་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་བཀག་པ་མི་འདོད་ལ། དངོས་སྨྲ་བས་ནི་རང་བཞིན་འགོག་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱང་ངེས་པར་འགོག་དགོས་སྙམ་ནས་དབུ༌མ་པ་ལ་མེད་པ་པའམ་ཆད་ལྟ་བ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བོད་ཀྱི་དབུ་མ་པར་ཁས་འཆེ་བ་ཕལ་ཆེ་བ་ནི། རང་བཞིན་འགོག་ན་རིགས་པ་དེས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱང་དགག་དགོས་པར་འདོད་པ་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་དང་མཐུན་པར་སྣང་ལ། འོན་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་རིགས་པས་འགོག་པ་དབུ་མའི་ལུགས་སུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་མོས་པར་སྣང་ངོ་། །རྩོད་པ་དེའི་ལན་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་མེད་པ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་བསལ་ནས་ཐར་པའི་ལམ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ནས་ཡོད་མེད་དུ་སྨྲ་བ་སེལ་ཚུལ་ནི་ལྷག་མས་བ
Chinese
如是圣谛四者，于汝则成相违矣。如是等语。故若无自性成立之自性，更有何物可言耶？如是语者，无疑显明未辨苗芽无自性与无苗芽二者之差别。是故苗芽存在与苗芽自性成立二者亦不辨别。若存在，则谓自性存在；若自性成立不存在，则谓不存在，显而易见。若非如是，则以遮止自性成立之理，何故说遮止存在与生灭等耶？如是，如是，乃至苗芽等诸法存在之期间，则谓自性成立存在。若自性成立全无，则谓全无，无疑堕入二边，与说实有者无异。如《四百论释》云：“如说实有者，乃至实有存在之期间，彼自性亦存在。何时离自性，尔时彼实有于彼一切皆无。如驴角，故不超离二说。此等一切现许皆难成立。”如是明白宣说故。若未通达此有无自性与有无四句之分别，则无疑堕入二边，故不能通达离边中观之义。如是，何时自性成立全无，则法亦随之全无。如是，则自性空性中，建立因果之处全无，故堕入断灭边。又若许法存在，则必须承认自性成立。如是，则因果虽无自性，然显现如幻术般之作用亦不可得，故堕入常边。是故，通达一切法自性成立，自始以来，微尘许亦无，故不堕入有边。如是，然苗芽等诸法，亦不因其具足作用而成为空性之无物，各各皆……
English
The four noble truths would then become contradictory to you. Thus, and so on. Therefore, if there is no self-established nature, what else can be said to exist? This statement clearly reveals a failure to distinguish between the absence of self-nature in a sprout and the absence of a sprout itself. Consequently, the existence of a sprout and the self-establishment of a sprout are also not distinguished. If it exists, it is said to exist by its own nature; if self-establishment does not exist, it is said to not exist, which is evident. If it is not so, then why would one say that the reasoning that refutes self-establishment also refutes mere existence, arising, ceasing, and so on? Thus, as long as sprouts and other phenomena are considered to exist, they are said to exist by self-establishment. If self-establishment is completely absent, then it is said to be completely absent, which undoubtedly falls into two extremes, no different from those who assert substantial existence. As the commentary on the Four Hundred Verses states: "According to those who assert substantial existence, as long as the existence of that entity remains, its self-nature also remains. When it is separated from its self-nature, at that time, that entity is completely absent in all respects, like the horns of a donkey. Therefore, it does not transcend the two assertions. All these manifest assertions become difficult to establish." This is clearly stated. If one does not understand the distinction between the presence or absence of self-nature and the four possibilities of existence and non-existence, one will undoubtedly fall into two extremes, and therefore not understand the meaning of the Middle Way free from extremes. Thus, when self-establishment becomes completely absent, the dharma also becomes completely absent. In that case, there is no basis for establishing cause and effect in self-empty emptiness, and thus one falls into the extreme of annihilation. Furthermore, if one asserts that the dharma exists, one must acknowledge self-establishment. In that case, even though cause and effect lack self-nature, it is impossible to have the appearance of illusion, and thus one falls into the extreme of permanence. Therefore, by realizing that all dharmas lack self-establishment from the very beginning, not even a particle, one does not fall into the extreme of existence. Even so, sprouts and other phenomena do not become empty non-entities due to their functional capacity, but each…
Chinese
如果对于做事情有能力这一点有了确定的认识，那就是抛弃了无有的边。自性空和没有，这两者在《明句论》中也明确地进行了区分，如云：如果像你这样安立诸法为无自性，那么世尊所说的自己所造的业的果报由自己来承受，这一切都将被这种方式所破除，并且因为诽谤业和果报，你将成为断见者的首领。应该说：我们不是断见者，我们是遮止有和无两种说法，从而阐明通往涅槃之城的无二之路。我们也不是说业、作者和果报等不存在，而是安立这些是无自性的。如果认为无自性的事物不应有作用，因此过失依然存在，那也不是这样的，因为我们没有见到具有自性的事物有作用，而仅仅见到无自性的事物有作用。如是说。如果自性空，那么断除自性就会消除从业产生异熟，实事论者这样说，就是以断除自性的理证来否定因果，这和他们的意愿没有区别了。如果否定因果，就会成为断见者的首领，这一点中观宗和实事论者都一致认可。但是，中观宗不希望否定因果，而实事论者认为如果断除自性，那么因果也必须否定，因此称中观宗为断见者。大多数自诩为藏传中观宗的人，似乎都和实事论者一样，认为如果断除自性，那么理证也必须否定因果。然而，他们却将以理证否定因果视为中观宗的观点，并对此表示赞同。对于这个争论，我们的回答是：我们不是断见者，而是通过消除有和无的说法来阐明解脱之道。如是说，消除有和无的说法的方式将在后面阐述。
English
If there is a definite understanding that there is power to do things, then it is abandoning the extreme of non-existence. The distinction between selflessness and non-existence is also clearly stated in the Prasannapadā, as it says: If you thus establish all things as selfless, then all that the Blessed One said, that the ripening of one's own deeds is experienced by oneself, will be refuted by this method, and because you slander karma and its results, you will become the chief of the nihilists. It should be said: We are not nihilists, we are those who prevent the two statements of existence and non-existence, and thus clarify the non-dual path to the city of Nirvana. We do not say that karma, the agent, and the result, etc., do not exist, but we establish that these are selfless. If one thinks that because selfless things should not have function, therefore the fault remains, that is not the case, because we do not see things with self-nature having function, but only see selfless things having function. Thus it is said. If it is selflessness, then the negation of self-nature will eliminate the arising of ripening from karma, the proponents of reality say this, which is to negate cause and effect with the reasoning of negating self-nature, and there is no difference between their wishes. If cause and effect are negated, one will become the chief of the nihilists, which is agreed upon by both the Madhyamikas and the proponents of reality. However, the Madhyamikas do not want to negate cause and effect, while the proponents of reality think that if self-nature is eliminated, then cause and effect must also be negated, therefore they call the Madhyamikas nihilists or annihilationists. Most of those who claim to be Tibetan Madhyamikas seem to agree with the proponents of reality that if self-nature is eliminated, then reasoning must also negate cause and effect. However, they regard negating cause and effect with reasoning as the view of the Madhyamikas and seem to approve of it. In response to that dispute, our answer is: We are not nihilists, but we clarify the path to liberation by eliminating the statements of existence and non-existence. Thus it is said, the way to eliminate the statements of existence and non-existence will be explained later.