Tibetan
པའི་ ལམ་གྱིས་སུ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་དང༌། འཇུག་པར་ཡང༌། རྣམ་ཀུན་འཇིག་རྟེན་ཚད་མིན། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཡོད་པར་འདོད་པ་ནི་རང་ཡང་མི་འདོད་ཅིང་རིགས་པ༌ཡང་མིན་པས་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་ཁས་ལེན་ན་དོན་དམ་པར་མི་འདོད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་དགོས་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། དེ་ཉིད་སྐབས་སུ་རིགས་པ་གང་ཞིག་གིས། །བདག་དང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་རིགས་མིན་པའི། །རིགས་དེས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རིགས་མིན་ན། །ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་གང་གིས་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་རིགས་པས་ཐ་སྙད་དུ༌ཡང་འགོག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བདག་གཞན་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་གང་རུང་ལས་མི་སྐྱེ་ཡང་སྐྱེ་བར་འདོད་ན་ནི་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་ལ་མུ་བཞིར་བརྟགས་ནས་བཀག་པས་མི་ཁེགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་གང་ཡང་མིན་པའི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མུ་བཞི་གང་རུང་ལས་སྐྱེ་ན་གཞན་གསུམ་མི་འདོད་པས་གཞན་ལས་སྐྱེ་དགོས་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་མེད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་ལ་དོན་དམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་སྦྱར་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཚིག་གསལ་ལས་དོན་དམ་པའི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལའང་ཁ་ཅིག་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་དུའང་མི་འདོད་ཟེར་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་ཅིང༌། ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདི་སྐད་དུ་རིགས་ པས་ཆོས་རྣམས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པས་རང་བཞིན་འགོག་པ་ནི་སློབ་དཔོན་འདི་ཡི་ལུགས་ལ་བསྙོན་དུ་མེད་དེ། བདེན་པ་གཉིས་ཅར་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་ན་དེ་ནས་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་བ་ནི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་མགྲིན་པ་བསལ་ནས་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་མི་འཐད་པར་བསྟན་པ་ལ་གཉིས། ལུགས་དེས་དབུ་མའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་ཆོས་བཀག་པར་བསྟན་པ་དང༌། གནོད་བྱེད་བརྗོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སུན་མི་ཕྱིན་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དབུ་མ་པའི་ཁྱད་ཆོས་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། ལུགས་དེས་དེ་ཇི་ལྟར་བཀག་པའི་ཚུལ་དང༌། དེ་ལ་དབུ་མ་པས་ལན་ཇི་ལྟར་བཏབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། དགེ་བ་འདི་ཡིས་སྐྱེ་བོ་ཀུན། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་བསགས་ཏེ། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའི། །དམ་པ་གཉིས་ནི་ཐོབ་པར་ཤོག
Chinese
的 道路对谁有什么用呢？正如《入行论》中也说：“以各种方式，世间是不可测量的。”因此，即使没有通过量成立，也认为存在，这是自己也不认可，道理也不通，所以不合理。如果承认生，但不承认胜义谛，就必须承认世俗谛。这不合理，因为《入行论》中说：“在那时，以何种道理，从自和他产生是不合理的？如果那个道理在名言中也是不合理的，那么你的生将如何产生？”因为胜义谛中遮止生的道理，在名言中也遮止。另外，如果认为不从自他等四者中的任何一个产生，但却产生，那么在胜义谛中遮止生，通过考察四边来遮止，也不会被遮止，因为存在不是那些的生。如果从四边中的任何一边产生，但不认可其他三边，就必须从他产生，这不合理，因为《入行论》中说：“从他产生，即使在世间也没有。”因此，在遮止生时，也不应加上胜义谛的差别，因为《明句论》中遮止了加上胜义谛的差别。对此，有些人说，即使在名言中也不认可生等，有些人则认为在名言中存在。所有人都这样说，通过道理，对诸法以自己的自性成立，从而遮止自性，对于这位论师的宗派来说是无可否认的，因为在两个谛中都遮止了以自性成立。如果这样没有自性，那么从那之后有什么呢？因此，对所遮止的事物加上胜义谛的差别，仅仅是自续派中观的宗派，他们会扯着嗓子这样讲。 第二，显示那不合理，分为二：显示那个宗派遮止了中观不共的特点，以及所说的能害不能成立。第一，分为三：确定中观派的特点，那个宗派如何遮止它的方式，以及中观派对此如何回答。第一是：《六十正理论》中说：“愿以此善根，一切众生，积累福德智慧资粮，从福德智慧所生，获得二胜法身。”
English
What good is the path to anyone? As it is also said in the Engaging in Bodhisattva Behavior, "In every way, the world is immeasurable." Therefore, even if it is not established by valid cognition, it is not reasonable to think that it exists, because it is not accepted by oneself and is not reasonable. If you admit birth, but do not admit the ultimate truth, you must admit the conventional truth. This is not reasonable, because it says in the Engaging in Bodhisattva Behavior, "At that time, by what reason is it unreasonable to arise from self and other? If that reason is also unreasonable in name, then how will your birth arise?" Because the reason for preventing birth in the ultimate truth also prevents it in name. Furthermore, if you think that it does not arise from any of the four, self, other, etc., but it does arise, then preventing birth in the ultimate truth, examining the four extremes to prevent it, will not be prevented, because there is a birth that is not any of those. If it arises from any of the four extremes, but does not recognize the other three, then it must arise from the other, which is not reasonable, because it says in the Engaging in Bodhisattva Behavior, "Arising from the other does not exist even in the world." Therefore, one should not add the distinction of ultimate truth to the prevention of birth, because the Clear Words prevents adding the distinction of ultimate truth. Some people say that they do not recognize birth, etc., even in name, while others think that they exist in name. Everyone says that by reason, the self-nature is prevented by the establishment of things by their own nature, which is undeniable for the doctrine of this teacher, because it is prevented from being established by self-nature in both truths. If there is no self-nature like this, then what is there after that? Therefore, adding the distinction of ultimate truth to the object to be negated is only the doctrine of the Svatantrika Madhyamaka, and they will explain it with their throats cleared. Second, showing that it is unreasonable is divided into two: showing that that doctrine prevents the uncommon characteristics of Madhyamaka, and that the statements of harm do not go wrong. First, there are three: identifying the characteristics of the Madhyamaka, how that doctrine prevents it, and how the Madhyamaka responds to it. The first is: In the Sixty Stanzas of Reasoning, it says: "By this virtue, may all beings accumulate the collections of merit and wisdom, and from the merit and wisdom, may they obtain the two supreme bodies."
Tibetan
།ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཐེག་པ་མཆོག་གིས་འགྲོ་བའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་འབྲས་བུའི་སྐབས་སུ་ཆོས་སྐུ་དམ་པ་དང་གཟུགས་སྐུ་དམ་པ་གཉིས་འཐོབ་པ་ནི། ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཡ་མ་བྲལ་བའི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསགས་པ་ལ་རག་ལས་ལ། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་འདི་ལས་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འདི་དང་འདི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལ་ངེས་པ་གཏིང་ཐག་པ་ནས་འདྲོངས་པ་ཇི་སྙེད་པ་ལ་ངེས་པ་ཐོབ་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ ཅད་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་ངེས་པ་གཏིང་ནས་རྙེད་པའི་ཇི་ལྟ་བ་ལ་ངེས་པ་ཐོབ་པ་ལ་ངེས་པར་ལྟོས་ཏེ། འདི་གཉིས་ཀ་མེད་ན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀའི་ལམ་ཆ་ཚང་བ་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སློབ་པ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུའི་སྐབས་སུ་སྐུ་གཉིས་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་ལམ་གྱི་གནད་མི་འཕྱུག་པ་གཞིའི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ལ་རག་ལས་པའི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བཤད་པའི་བདེན་གཉིས་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་འདི་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་དབུ་མ་པ་མ་གཏོགས་པ་གང་ཟག་གཞན་སུའི་ངོར་ཡང་འགལ་བ་འདུ་བར་མཐོང་ནས་མི་འགལ་བར་འཆད་མི་ཤེས་པ་ལ་ཕྲ་ཞིང་མཛངས་ལ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བའི་རྣམ་དཔྱོད་དང་ལྡན་པའི་མཁས་པ་དབུ་མ་པ་ཞེས་པ་དེས། བདེན་པ་གཉིས་རྟོགས་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པས་འགལ་བའི་དྲི་ཙམ་ཡང་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་རྙེད་དེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་སྟོན་པ་དང་བསྟན་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གུས་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སྐྱེས་པས་དྲངས་པའི་ངག་ཚིག་རྣམ་པར་དག་པས། ཤེས་ལྡན་དག །རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་དོན་ཡིན་གྱི། དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པས་སྟོང་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྐད་གསངས་མཐོན་པོས་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྒྲོགས་པར་མཛད་དོ། །རང་གི་སྡེ་པ་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་མཁས་པ་རིག་གནས་དུ་མ་ལ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་རྣམས་ཀྱང་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ཁས་ མི་ལེན་ཅིང་དབུ་མ་པ་ལ་རྩོད་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཡིན་ན། བཅིངས་གྲོལ་སོགས་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་འཇོག་ས་མེད་སྙམ་པ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རྩ་ཤེ་ལས། གལ་ཏེ་འདི་དག་ཀུན་སྟོང་ན། །འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམ
Chinese
如是所说，殊胜大乘之所化有情众生，于果位时获得殊胜法身与殊胜色身二者，乃是于道位时如前所说，依赖于不离方便与智慧之福德与智慧资粮无可估量之积聚。又，于世俗之因果，对此因产生此利益与过患之果之因果关系，从内心深处获得坚定不移之定解，以及于一切法，获得从内心深处证悟毫无自性成立之定解，此二者实为必要。若无此二者，则不会从内心深处生起修学完整方便与智慧二者之道。如是，于果位时获得二身之因，不谬误道之要点，依赖于确立基础之见解之方式，而确立见解之方式，即是证悟前述之二谛。此唯有中观师，方能于他人面前，将看似相违之处，巧妙解释为不相违背。唯有具备精微、贤善、极其广博之智慧之中观师，方能善巧通达二谛，毫无矛盾地确立，证得诸佛之究竟密意。依此，对自身之导师与教法生起无比之敬仰，以清净之语词宣说：具慧者，自性空之空性之义，乃是缘起之义，而非事物因作用力空无之义。如是高声反复宣说。然自部派中，执着事物实有之学者，虽于诸多学问极其精通，然不接受中观之见解，与中观师辩论，认为若一切法皆为空性，毫无自性成立，则解脱等轮回涅槃之安立皆无处可立。如《中论》云：若此一切皆空，则无生亦无灭，四圣谛亦无。
English
As it is said, the fortunate beings to be tamed by the supreme vehicle, in the state of fruition, attain the two sacred bodies of Dharmakaya and Rupakaya. This depends on accumulating immeasurable amounts of merit and wisdom, inseparable from skillful means and wisdom, as previously explained in the state of the path. Moreover, in the conventional cause and effect, it is necessary to have a deep and unwavering conviction in the relationship of cause and effect, that from this cause arises this benefit and this fault. And it is necessary to rely on gaining certainty in how all phenomena are without even an atom of inherent existence, established by their own nature. Without these two, there will be no heartfelt learning of the complete path of both skillful means and wisdom. Thus, the cause for attaining the two bodies in the state of fruition, without erring in the key points of the path, depends on how the view of the basis is established. The way to establish the view is to gain certainty in the two truths just mentioned. Only a Madhyamika, seeing contradictions in the eyes of others, knows how to explain them as non-contradictory. Only a Madhyamika scholar with subtle, wise, and extremely broad intellect, being skilled in the means of realizing the two truths, establishes them without even a trace of contradiction, and attains the ultimate intention of the Buddhas. Relying on this, he generates extraordinary reverence for his own teacher and teachings, and declares with pure words: "Wise ones, the meaning of emptiness, which is empty of inherent existence, is the meaning of dependent arising, not the meaning of the non-existence of things that are empty of functional capacity." He proclaims this loudly and repeatedly. However, scholars of his own school who assert the reality of things, even though they are extremely well-versed in many fields of knowledge, do not accept the Madhyamika view and argue with the Madhyamikas, thinking that if all phenomena are empty and without any inherent existence, then there is no basis for establishing samsara and nirvana, such as bondage and liberation. As it says in the Root Verses: "If all these are empty, there is no arising and no ceasing, and the four noble truths are not.