Tibetan
་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ༌ཡང་རྒྱུན་ལ་འཇོག་ཅིང༌། རྒྱུན་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་འདོད་ན། འགྲེལ་པ་དོན་གསལ་ལས། རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་མི་དགེ་བ་བཅུ་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་གཉིད་མ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་ན༌ཡང་གཉིད་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཞེས་དེ་དག་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བའི་བདེན་མེད་དུ་དབུ་མ་པས་སྨྲས་པ་ལ་རྒོལ་བའི་དོན་མེད་དོ། །དེས་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་རང་ལུགས་ཀྱི་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་མ་གྲུབ་ དང་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་མ་གྲུབ་རྣམས་ཆེས་མི་མཐུན་པས། དེ་དག་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་པ་རྣམས་དབུ་མ་པས་གཞལ་ན་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པ་དང༌། དེ་དག་གིས་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་འདོད་པ་རྣམས་དབུ་མ་པ་ལྟར་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡང་མེད་པས་དེ་རྣམས་ཕྱེད་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་དེ་དག་གི་གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་དང་སློབ་དཔོན་འདིའི་གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་གཉིས་མིང་འདྲ་ཡང་དོན་མི་འདྲ་སྟེ། སློབ་དཔོན་འདི་ནི་དེ་དག་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་མེད་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕུང་པོ་རྫས་ཡོད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་མ་དོར་བར་དུ་གང་ཟག་ཀྱང་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པར་སློབ་དཔོན་འདི་བཞེད་པས་དེ་དག་གིས་གང་ཟག་དོན་དམ་པར་མེད་པར་རྟོགས་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་ཁོ་ན་གཏན་ལ་དབབ་པ་དངོས་ལ་གསུམ། རིགས་པའི་དགག་བྱ་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། དེ་འགོག་པ་དེ་ཐལ་རང་གང་གིས་བྱེད་པ་དང༌། བྱེད་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དགག་བྱ་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང༌། དགག་བྱ་ངོས་མ་ཟིན་པར་འགོག་པའི་གཞན་ལུགས་དགག་པ་དང༌། རང་གི་ལུགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དཔེར་ན། གང་ཟག་འདི་མི་འདུག་སྙམ་དུ་ངེས་པ་ལ་མེད་རྒྱུའི་གང་ཟག་དེ་ཤེས་དགོས་པ་ལྟར། བདག་མེད་པ་ དང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་པའི་དོན་ངེས་པ་ལའང་མེད་རྒྱུའི་བདག་དང་རང་བཞིན་དེ་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་དགོས་ཏེ། དགག་པར་བྱ་བའི་སྤྱི་ལེགས་པར་མ་ཤར་ན་དེ་བཀག་པའང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བཏགས་པའི་དངོས་ལ་མ་རེག་པར། །དེ་ཡི་དངོས་མེད་འཛིན་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དགག་བྱའི་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་མཐའ་ཡས་ཀྱང་དགག
Chinese
如果将圆满的道也安立为常有，并且认为常有也是无自性的。解释《义明》中说：如果和梦一样，就没有十不善和布施等，那么未入睡的时候，不也和入睡的时候一样了吗？因此，对那些说和梦一样是无实的，中观派反驳是没有意义的。因此，有实事宗的自宗的胜义和世俗的成立与不成立，以及中观派的宗派的世俗和胜义的成立与不成立，极其不相同。因此，他们认为是世俗的，如果中观派衡量，就成为胜义成立的；他们认为是胜义成立的，如果按照中观派，就变成世俗成立的，没有任何相违之处，因此要区分这些。此外，他们的假立补特伽罗和这位论师的假立补特伽罗，名称相同，意义不同。这位论师认为他们没有证悟补特伽罗无我的见解，因为没有证悟法无我就没有证悟补特伽罗无我。因此，在没有舍弃蕴是实有的宗派之前，这位论师认为补特伽罗也执着为实有，因此他们没有证悟补特伽罗在胜义中不存在。第二，真实决定分三：确定以理应破的对境，以及破斥它，那是通过应成还是自续来做，以及依靠那个做法在相续中生起见解的方式。第一分三：必须很好地确定所破的理由，以及破斥没有确定所破的其他的宗派，以及自己宗派确定所破的方式。第一，例如，确定这个人不在，也必须知道不存在的这个人一样，对于确定无我和无自性的意义，也必须很好地确定不存在的我和自性，因为如果没有很好地显现要破斥的总体，那么破斥它也不能确定是否颠倒，如《入行论》中说：未触及所假立之物，则不执著彼之非有。因此这样说了。对此，所破的不同差别是无边的，但是……
English
If the complete path is also established as permanent, and it is thought that permanence is also without self-nature. The commentary "Meaningful Explanation" says: If it is like a dream, then there are no ten non-virtues and generosity, etc., then isn't it the case that when one is not asleep, it is the same as when one is asleep? Therefore, it is meaningless to refute those who say that it is like a dream and unreal, as the Madhyamikas say. Therefore, the establishment and non-establishment of the ultimate and conventional in the self-system of those who speak of entities, and the establishment and non-establishment of the conventional and ultimate in the system of the Madhyamikas are very different. Therefore, what they consider to be conventional, if measured by the Madhyamikas, becomes ultimately established; what they consider to be ultimately established, if according to the Madhyamikas, becomes conventionally established, and there is no contradiction, so these must be distinguished. Furthermore, their imputed person and this teacher's imputed person have the same name but different meanings. This teacher believes that they do not have the view of realizing the selflessness of the person, because if they do not realize the selflessness of phenomena, they do not realize the selflessness of the person. Therefore, as long as the tenet that the aggregates are substantially existent is not abandoned, this teacher believes that the person is also grasped as substantially existent, so they do not realize that the person does not exist ultimately. Second, the actual determination of that alone has three parts: identifying the object to be refuted by reasoning, and refuting it, whether that is done by consequence or autonomy, and how to generate the view in the mind based on that action. The first has three parts: the reason why the object to be refuted must be well identified, and refuting the other systems that refute without identifying the object to be refuted, and the way to identify the object to be refuted in one's own system. First, for example, just as it is necessary to know the person who does not exist in order to be certain that this person is not here, it is also necessary to well identify the self and self-nature that do not exist in order to be certain of the meaning of selflessness and self-naturelessness, because if the general object to be refuted is not well manifested, then it is not certain that refuting it is not inverted, as it says in the "Entering the Bodhisattva's Way": Without touching the imputed object, there is no grasping of its non-existence. Therefore, it is said. In this regard, the different differences of the object to be refuted are infinite, but...
Tibetan
་བྱ་མདོར་བསྡུས་པའི་རྩ་བ་ནས་བཀག་ན་དགག་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཁེགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཡང་དགག་བྱའི་གནད་མཐར་གཏུགས་པའི་ཕྲ་བ་ནས་མ་ཁེགས་པར་ལྷག་མ་ལུས་ན་ཡོད་པའི་མཐར་ལྟུང་ཞིང༌། དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་བསྐྱེད་པས་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་ནས་དགག་པར་བྱ་བའི་ཚོད་མ་ཟིན་པར་བཀག་ན་ནི་རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རིམ་པ་སུན་ཕྱུང་བས་ཆད་པའི་མཐར་ལྟུང་ཞིང་ལྟ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ངན་འགྲོར་འཁྲིད་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དགག་བྱ་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། འདི་ངོས་མ་ཟིན་ན་ཡང་ན་རྟག་ལྟ་དང་ཡང་ན་ཆད་ལྟ་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དགག་བྱ་ངོས་མ་ཟིན་པར་འགོག་པའི་གཞན་ལུགས་དགག་པ་ལ་གཉིས། དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་ཧ་ཅང་ཁྱབ་ཆེས་པ་དགག་པ་དང༌། དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་ཁྱབ་ཆུངས་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་མི་འཐད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ ནི། ད་ལྟ་དབུ་མའི་དོན་སྨྲ་བར་འདོད་པ་ཕལ་མོ་ཆེ༌ན་རེ། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཁེགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་འདྲ་ཞིག་ཁས་བླངས་པ་ལའང་རིགས་པས་དཔྱད་པ་བྱས་ན་བརྟག་བཟོད་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མུ་བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་བཀག་པས་ན་དེར་མ་འདུས་པའི་ཆོས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་པའི་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྐྱེ་འགག་དང་བཅིངས་གྲོལ་སོགས་ཅི་ཡང་མེད་པར་གཟིགས་པས་ན་དེས་གཞལ་བ་ལྟར་ཡིན་དགོས་པས་སྐྱེ་བ་སོགས་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་སོགས་འདོད་ན་དེ་ལ་དེ་ཉིད་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དམ་མི་བཟོད། བཟོད་ན་ནི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡོད་པས་བདེན་དངོས་སུ་འགྱུར་རོ། །དཔྱད་མི་བཟོད་ན་ནི་རིགས་པས་ཁེགས་པའི་དོན་ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་འཐད། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་འདོད་ན་ཚད་མས་གྲུབ་བམ་མ་གྲུབ། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གཟིགས་པས་དེས་གྲུབ་པར་མི་འཐད་ལ། ཐ་སྙད་པའི་མིག་གི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པས་གྲུབ་པར་འདོད་ན་ནི་དེ་དག་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་མི་འཐད་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་ཡང་ཚད་མ་མིན། །ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱང་ཚད་མ་མིན། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་འདི་དག་ཚད་ཡིན་ན། །འཕགས་
Chinese
如果从根本上禁止简要概括的对治法，那么所有要禁止的对治法也都会被禁止。这就像，如果对治法的要害没有从细微之处彻底禁止，那么就会堕入残余存在的极端，并且由于产生了对事物的执着，就无法从轮回中解脱。如果太过极端，以至于没有把握好要禁止的限度就进行禁止，那么就会因为驳斥了因果缘起的次第而堕入断灭的极端，并且这种见解本身就会把人引向恶趣。因此，正确认识要禁止的对象非常重要，因为如果不认识这一点，就一定会产生常常见或者断见。第二，驳斥不认识要禁止的对象而进行遮止的其他宗派的观点，分为两种：遮止对要禁止对象的认识过于宽泛，以及遮止对要禁止对象的认识过于狭隘。第一种又分为两种：陈述观点和说明其不合理。第一，现在大多数想要宣说中观宗义的人说：通过辨别生等是否真实成立的理智，可以否定从色蕴到一切种智之间的所有法，因为无论承认什么，如果用理智进行分析，都不会有丝毫可以经受推敲的东西。并且，由于已经遮止了有无等四句，所以不存在不包含在其中的法。此外，证悟真如的圣者智慧，证悟到没有生灭和系缚解脱等任何事物，因此必须按照它来衡量，所以没有生等。如果认为有生等，那么用辨别它的理智来分析，能够经受分析还是不能经受分析？如果能够经受分析，那么因为存在能够经受理智分析的事物，就会变成实有。如果不能经受分析，那么怎么能说存在被理智否定的事物呢？同样，如果认为存在生等，那么是通过量成立还是不成立？如果像第一种情况那样，证悟真如的智慧证悟到没有生，所以不能通过它来成立。如果认为是通过世俗的眼识等来成立，那么因为已经遮止了这些是量，所以这些不能作为成立的量。如《三摩地王经》中说：眼耳鼻非量，舌身意亦非量，若此诸根是量者，
English
If the antidotes that are briefly summarized are prohibited from the root, then all the antidotes that are to be prohibited will also be prohibited. This is like, if the key point of the antidote is not thoroughly prohibited from the subtle point, then one will fall into the extreme of remaining in existence with remnants, and because of generating attachment to things, one will not be able to be liberated from samsara. If one is too extreme and prohibits without grasping the limit of what is to be prohibited, then one will fall into the extreme of annihilationism by refuting the order of cause and effect and dependent origination, and that very view will lead one to the lower realms. Therefore, it is very important to correctly recognize the object to be prohibited, because if one does not recognize this, one will inevitably generate either the view of permanence or the view of annihilation. Second, refuting the views of others who prohibit without recognizing the object to be prohibited is divided into two: refuting the recognition of the object to be prohibited as being too broad, and refuting the recognition of the object to be prohibited as being too narrow. The first is divided into two: stating the view and showing its unreasonableness. First, Now, most of those who want to explain the meaning of Madhyamaka say: By the reasoning that examines whether birth and so on are truly established or not, all dharmas from form to omniscience are negated, because no matter what one asserts, if one analyzes it with reasoning, there is not even a particle that can withstand examination. And, since all four extremes of existence and non-existence have been negated, there is no dharma that is not included in them. Furthermore, the wisdom of the noble ones who see reality sees that there is no birth, cessation, bondage, liberation, etc., so it must be measured according to that, so there is no birth, etc. If one asserts birth, etc., then when analyzing it with the reasoning that examines it, can it withstand analysis or not? If it can withstand analysis, then because there is an object that can withstand analysis by reasoning, it will become truly existent. If it cannot withstand analysis, then how can it be reasonable that there is something that is negated by reasoning? Similarly, if one asserts that there is birth, etc., then is it established by valid cognition or not? If it is like the first case, then the wisdom that sees reality sees that there is no birth, so it is not reasonable to be established by it. If one asserts that it is established by the conventional eye consciousness, etc., then because it has been prohibited that these are valid cognitions, these are not reasonable as valid cognitions for establishing it. As it says in the Samadhiraja Sutra: "Eyes, ears, and nose are not valid cognitions, tongue, body, and mind are also not valid cognitions, if these faculties were valid cognitions,"