Tibetan
ད་མི་འདོད་གཉིས་སུ་ངེས་ལ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ངེས་པའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མིང་འདོགས་ནའང་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་དེ་དག་སུ་ཡི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་དགོངས་པ་འཚོལ་སྙམ་ན། ཇོ་བོ་ཆེན་པོ་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་ལ་གཙོ་བོར་མཛད་པར་སྣང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་གདམས་ངག་འདིའི་བླ་མ་གོང་མ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱང་ལུགས་དེ་ལ་གཙོ་བོར་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ནི། རྩ་ཤེའི་འགྲེལ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བཀྲལ་བར་གཟིགས་ནས། ལུགས་དེ་གཞིར་འཇོག་ཅིང་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིའང་ལེགས་བཤད་མང་པོ་ཞིག་བླངས་ལ་ཅུང་ཟད་མི་འཐད་པར་སྣང་བ་རྣམས་སུན་ཕྱུང་ནས། འཕགས་པའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བར་མཛད་དོ། །སློབ་དཔོན་འདི་གཉིས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་རྣམས་ནི་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་འཆད་པ་ལ་ཆེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་མཐོང་བས་ན། འདིར་ནི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་གང་ཡིན། དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའང་ཇི་འདྲ་ཞིག་གི་སྒོ་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་སྙམ་ན། ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་སྣང་བ་འདི་ཐམས་ཅད་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བས། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཟད་པ་ནི་འདིར་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་རིམ་པ་ནི། དང་པོར་འཁོར་བའི་ཉེས་སྐྱོན་བསམས་ནས་ཡིད་སུན་ཏེ། དེ་ལ་འདོར་འདོད་སྐྱེས་པ་ཞིག་དགོས། དེ་ནས་དེ་རྒྱུ་མ་ལོག་ན་མི་ལྡོག་པར་མཐོང་ནས། འཁོར་བའི་རྩ་བ་གང་ཡིན་སྙམ་སྟེ་དེའི་རྩ་བ་རྩད་བཅད་ནས། འཇིག་ལྟའམ་མ་རིག་པ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་འགྲོ་ལུགས་ལ་ངེས་པ་གཏིང་ཐག་པ་ནས་འདྲོངས་ནས། དེ་སྤོང་བར་འདོད་པ་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་སྐྱེས་པ་ཞིག་དགོས། དེ་ནས་འཇིག་ལྟ་ལྡོག་པ་དེ་དེས་བཟུང་བའི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་བ་ལ་རག་ལས་པར་མཐོང་ནས་བདག་དེ་དགག
Chinese
现在，即使从生起证悟胜义谛空性的见解之方式来命名，也确定是应成派和自续派这二者。那么，这些论师们追随谁来寻求圣父子（观世音菩萨和文殊菩萨）的密意呢？似乎是追随了阿底峡尊者主要遵循论师月称的宗规，而且此传承的历代上师们也主要遵循该宗规。论师月称认为，在《中论》的注释者中，论师佛护已经圆满地阐释了圣者的密意，因此以该宗规为基础，并且也采纳了论师清辨的许多善说，驳斥了那些稍微不合理之处，从而阐释了圣者的密意。因为我认为这两位论师的注释对于讲解圣父子的论典来说是最杰出的，所以在此我将追随论师佛护和吉祥月称，从而确定圣者的密意。第三，关于确定空性见解的方式，分为两个方面：进入真如的次第，以及真实确定真如。首先，什么是此处所要获得的真如涅槃呢？以及获得它的方法，即进入真如，又是通过怎样的方式进入的呢？如果这样想，那么所有这些显现为并非真如的各种内外之法，通过连同习气一起寂灭，我执和我所执完全止息，这就是此处所要获得的真如法身。进入真如的次第是：首先，需要一个因为思维轮回的过患而厌倦，并生起想要舍弃它的人。然后，因为看到不改变因就不会逆转，所以思考轮回的根本是什么，从而追查其根本。从内心深处确信我见或无明是轮回的根本，并且需要生起想要抛弃它的并非虚假的意愿。然后，因为看到我见的反转依赖于生起证悟它所执著的无我的智慧，所以要破斥我。
English
Now, even if named from the way of generating the view of ascertaining the emptiness of ultimate truth, it is definitely either Prasangika or Svatantrika. Then, who did these teachers follow to seek the intention of the Holy Father and Sons (Avalokiteshvara and Manjushri)? It seems that they followed the great Lord Atisha, who mainly followed the system of the teacher Chandrakirti, and the great previous lamas of this lineage also mainly uphold that system. The teacher Chandrakirti considered that among the commentators on the Root Wisdom, the teacher Buddhapalita had completely explained the intention of the Holy One, so he based his system on that, and also adopted many good explanations from the teacher Bhavaviveka, refuting those that seemed slightly unreasonable, and thus explained the intention of the Holy One. Because I see that the commentaries of these two teachers are the most outstanding for explaining the scriptures of the Holy Father and Sons, here I will follow the teacher Buddhapalita and the glorious Chandrakirti, thereby establishing the intention of the Holy One. Third, regarding the way of establishing the view of emptiness, there are two aspects: the stages of entering into Suchness, and the actual establishment of Suchness. First, what is the Suchness Nirvana to be attained here? And what is the method of attaining it, that is, entering into Suchness, and through what kind of way does one enter? If one thinks like this, then all these various external and internal dharmas that appear as not being Suchness, through the pacification together with their habitual tendencies, the complete cessation of self-grasping and grasping at what belongs to self, this is the Dharmakaya of Suchness to be attained here. The stages of entering into Suchness are: first, one needs someone who is weary from contemplating the faults of samsara, and who has generated the desire to abandon it. Then, because one sees that it will not be reversed unless the cause is changed, one thinks about what the root of samsara is, thereby tracing its root. One needs to be deeply convinced from the bottom of one's heart that the view of self or ignorance is the root of samsara, and one needs to generate a non-artificial desire to abandon it. Then, because one sees that the reversal of the view of self depends on the arising of wisdom that realizes the selflessness of what it grasps, one should refute the self.
Tibetan
་དགོས་པར་མཐོང་སྟེ། བདག་དེ་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་དང་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལུང་དང་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་པ་རྙེད་པ་ཞིག་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་ན་མེད་པའི་ཐབས་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ངེས་པའི་ ལྟ་བ་རྙེད་ནས་དེའི་དོན་གོམས་པར་བྱས་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཚིག་གསལ་ལས། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་ལས་དང་ལུས་རྣམས་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་རྣམས་ཏེ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ན། ཡང་འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའང་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ནང་དང་ཕྱིའི་དངོས་པོ་མ་དམིགས་པས་ནང་དང་ཕྱི་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཟད་པ་འདི་ནི་འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ནི། ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་བར་བློ་ཡིས་མཐོང་གྱུར་ཅིང༌། །བདག་ནི་འདི་ཡི་ཡུལ་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས་བཙལ་བར་བྱའོ། །ཞེས་པ་དང༌། འདི་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་འདོད་ཅིང་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱོན་མ་ལུས་པ་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འདོད་པ་ནི། འཁོར་བ་འདི་ཅིའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ཞེས་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་རྟོག་པར་བྱེད་ལ། དེ་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་རྟོག་པ་ན་འཁོར་བ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན་ཉིད་དུ་མཐོང་ཞིང་། བདག་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དེའི་དམིགས་པ་ཡིན་པར་མཐོང་ལ། བདག་མ་དམིགས་པས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་སྤོང་ཞིང་དེ་སྤངས་ པས་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱོན་མ་ལུས་པ་ལྡོག་པར་མཐོང་བས། གང་ཞིག་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེས་ཆེས་ཐོག་མར་བདག་ཁོ་ན་ལ་ཉེ་བར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་ཅན་སོ་སོ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་འགོག་པའི་རིགས་པ་དུ་མ་གསུངས་ཀྱང༌། རྣལ་འབྱོར་པས་འཇུག་པའི་ཚེ་ནི་མདོར་བསྡུས་ནས་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བསྒོམ་པ་འདི་ནི་རྩ་ཤེའི་རབ་བྱེད་བཅོ་བརྒྱད་པའི་དོན་ཡིན་པར་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་ལ
Chinese
我认为有必要这样做，如果有人为了追求解脱，就必须依靠证明“我”存在的损害和证明“我”不存在的教证和理证来获得定解。因此，如果获得了对“我”和“我所”丝毫没有自性的见解，并通过串习它的意义，就能获得法身。正如《明句论》中所说：“如果烦恼、业、身体、作者和果报，所有这些都不是真实，而是像乾闼婆城等一样，虽然不是真实，但在孩童面前却显现为真实。那么，这里什么是真实，又如何进入真实呢？应该说，由于内外事物都不可得，因此内外执著为我和我所的一切都息灭，这就是这里的真实。进入真实的方式是：所有烦恼过患皆从坏聚观，由观产生为智所见，瑜伽士了知我为此之境，从而遮止我。等等，应该从进入中观中寻求。这里，想要进入真实，想要彻底断除所有烦恼和过患的瑜伽士，会这样如理作意：此轮回以何为根本？当他这样如理作意时，就会见到轮回的根本就是坏聚见，并且见到我是坏聚见的对境。由于不可得我，因此遮止坏聚见，并且见到遮止了它，所有烦恼和过患都会止息。因此，首先会对被称为我执之境的“我”进行如理作意：这个“我”到底是什么？正如上面所说。虽然对无数个法各自遮止自性的理证有很多，但是瑜伽士在进入时，简而言之，就是确定我和我所没有自性，然后进行修习。这是《根本慧论》第十八品的意义，这是依靠佛护论师所说，由月称论师所造。中观
English
I think it is necessary to do so. If someone seeks liberation, they must rely on the scriptures and reasoning that harm the existence of "I" and prove the non-existence of "I" to gain certainty. Therefore, if one gains the view that there is not even a little bit of inherent existence in "I" and "mine," and by familiarizing oneself with its meaning, one will attain the Dharmakaya. As it says in the Prasannapadā: "If afflictions, actions, bodies, agents, and results, all these are not real, but like a city of Gandharvas, although not real, they appear as real to children. Then, what is real here, and how does one enter into reality? It should be said that because internal and external things are not perceived, therefore all clinging to internal and external as self and as belonging to self is extinguished. This is reality here. The way to enter into reality is: all afflictions and faults arise from the view of the aggregates, seen by the mind as arising from view, the yogi understands that I am the object of this, and thus prevents the self. And so on, it should be sought from entering into the Madhyamaka." It says: "Here, the yogi who wants to enter into reality and wants to completely abandon all afflictions and faults, thinks in this way: What is the root of this samsara? When he thinks in this way, he sees that the root of samsara is the view of the aggregates, and he sees that I am the object of that view of the aggregates. Because the self is not perceived, therefore he prevents the view of the aggregates, and seeing that he has prevented it, all afflictions and faults will cease. Therefore, he first thinks about the "I," which is called the object of clinging to self: What exactly is this "I"? As mentioned above. Although there are many reasons for denying inherent existence to each of the countless phenomena, when the yogi enters, in short, he ascertains that there is no inherent existence in self and what belongs to self, and then meditates on it. This is the meaning of the eighteenth chapter of the Mūlamadhyamakakārikā, which was composed by Ācārya Candrakīrti based on what was said by Buddhapālita. Madhyamaka