Tibetan
ནོ། །གལ་ཏེ་འདིར་བདག་མེད་པའི་དོན་བསྒོམས་ནས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བར་མི་བྱེད་ན། ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་དེའི་དོན་བསྒོམས་ཏེ་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་ལམ་འདིས་འདོད་པ་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་པ་གཞན་ཡང་སྤོང་མོད་ཀྱང༌། འདོད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་གསུངས་པས་གཙོ་བོར་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ནི་འདིར་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་འདུན་ཞིང་ཆགས་པ་ཡིན་པས། དེའི་གཉེན་པོར་འདོད་ཡོན་ལ་སྒོ་དུ་མ་ནས་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟས་ཏེ། འདོད་ཆགས་དེ་ཡི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ལྡོག་ཕྱོགས་བཟུང་བའི་སྒོ་ནས་གོམས་པར་བྱས་པས་འདོད་པ་ལས་ཆགས་པ་དང་འབྲལ་བར་བྱེད་པའོ། །འདི་ཡང་འདོད་པའི་སྐྱོན་དང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཡོན་ཏན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སོ་སོར་རིག་པ་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པའི་ངེས་པ་བརྟན་པོ་ཡོད་ཀྱང༌། སྔོན་དུ་ཞི་གནས་གྲུབ་པ་མེད་ན་སྐྱོན་ཡོན་དེ་གཉིས་དཔྱོད་པ་ལ་ཇི་ཙམ་གོམས་པར་བྱས་ཀྱང་ ཉོན་མོངས་སྤོང་མི་ནུས་ལ། ཡང་ཞི་གནས་གྲུབ་ཀྱང་སོ་སོར་རིག་པས་དཔྱོད་པ་མ་བྱས་ན་དེ་ལ་ཇི་ཙམ་བསྒོམས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་སྤོང་མི་ནུས་པས། ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀ་བསྒོམས་པའི་སྒོ་ནས་སྤང་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ས་གོང་འོག་གི་སྐྱོན་ཡོན་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པ་ནི་རེས་འགའ་ཐོས་པ་དང་རེས་འགའ་བསམ་བྱུང་དུ་འགྱུར་བས་ཐོས་བསམ་འདྲེས་མའོ། །དེ་ལྟར་གོམས་པས་ཐོས་བསམ་ལས་འདས་ནས་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཞི་རགས་ཀྱི་དོན་དེ་ལ་མོས་པར་བྱེད་པ་ནི་མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་བྱེད་དོ། །འདིར་ཉན་ས་ལས། མཚན་མ་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། ཡིད་བྱེད་དྲུག་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཞི་ལྷག་བསྒོམ་པར་གསུངས་ལ། ཡིད་བྱེད་དང་པོའི་སྐབས་སུ་དོན་ལ་སོགས་པའི་གཞི་དྲུག་ལ་དམིགས་པར་གསུངས་པ་དེ། སྐབས་གཞན་དུ་ལྷག་མཐོང་དུ་ལན་མང་པོར་གསུངས་པས་འདི་དག་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་བསྒོམ་པ་མིན་ཡང་ལྷག་མཐོང་དུ་མི་འགལ་ལོ། །དེས་ན་ཡིད་བྱེད་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བསྒོམས་ནས། ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ཡིན་པས་དེའི་བསྒོམ་ཚུལ་ནི། ཞི་རགས་སོ་སོར་ཕྱེ་བའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱོད་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ། ཡང་དཔྱད་པའི་མཐར་ཞི་རགས་ཀྱི་དོན་དེ་ལ་རྩེ་གཅི
Chinese
非也。如果在此处不修习无我之义以断除烦恼，那么应该如何确定，并修习其义以断除烦恼呢？对此，此道虽能断除欲界显现的其他烦恼，但如经中所说“使离欲贪”，故主要是以断除贪欲的对治法门来断除。而此贪欲，即是对欲妙五境生起贪恋，故其对治之法，即是从多方面观察欲妙的过患，从而从执著贪欲的相反方向入手，通过串习，便能使人脱离对欲的贪执。此处，即使能毫不颠倒地分别了知欲的过患和初禅的功德，并且对各自的体相具有坚定的定解，但如果先前没有成就止，那么无论如何串习思择这些过患和功德，也无法断除烦恼。同样，即使成就了止，如果不通过观进行观察，那么无论如何修习，也无法断除烦恼。因此，必须通过修习止观二者来断除烦恼。这是断除一切烦恼的分类方法。如此一来，能够清楚辨别上下地之过患与功德的体相，有时是听闻而来，有时是思考而来，因此是闻思混合。如此串习之后，超越了闻思，以修习的方式完全专注于寂静和粗大的意义，这就是从信解中产生的作意。此处《声闻地》中说：“应以彼相为境，修习止和观。”并且在第六作意时也说要修习止观，在第一作意时说要以义等六境为境，这些在其他场合多次被说成是观，因此这些虽然不是修习无我之见，但与观并不相违。因此，在这些作意的场合，以止观二者的方式进行修习，从而断除烦恼，其修习方法是：对于分别了寂静和粗大的意义，反复进行观察，这就是修习观；并且在观察的最后，专注于寂静和粗大的意义
English
No. If one does not cultivate the meaning of selflessness here to eliminate afflictions, then how should one determine and cultivate its meaning to eliminate afflictions? In this regard, although this path can eliminate other manifest afflictions of the desire realm, it is said that it "separates from desire and attachment," so it is mainly eliminated through the antidote to desire and attachment. And this desire and attachment is the desire and attachment to the five objects of desire here, so the antidote to it is to look at the faults of the objects of desire from many aspects, and then start from the opposite direction of clinging to desire and attachment, and through habituation, one can be separated from attachment to desire. Here, even if one can clearly distinguish the faults of desire and the merits of the first dhyana without reversing them, and have a firm understanding of their respective characteristics, if one has not achieved quiescence beforehand, then no matter how much one habituates to contemplating these faults and merits, one cannot eliminate afflictions. Similarly, even if one has achieved quiescence, if one does not observe with insight, then no matter how much one cultivates it, one cannot eliminate afflictions. Therefore, one must eliminate afflictions by cultivating both quiescence and insight. This is the classification of all elimination of afflictions. In this way, the characteristic of being able to clearly distinguish the faults and merits of the upper and lower grounds sometimes comes from hearing and sometimes from thinking, so it is a mixture of hearing and thinking. After becoming familiar with it in this way, one transcends hearing and thinking, and focuses entirely on the meaning of tranquility and grossness in the form of cultivation, which is the attention that arises from faith. Here, the *Śrāvakabhūmi* says: "One should cultivate quiescence and insight by focusing on that sign itself." And it is also said to cultivate quiescence and insight in the sixth attention, and it is said to focus on the six objects such as meaning in the first attention, which are often said to be insight in other occasions, so although these are not cultivating the view of selflessness, they are not contradictory to insight. Therefore, in the occasions of these attentions, one cultivates in the manner of both quiescence and insight, thereby eliminating afflictions, and the method of cultivation is: repeatedly observing the meaning of distinguishing tranquility and grossness, which is cultivating insight; and at the end of observation, focusing on the meaning of tranquility and grossness.
Tibetan
ག་ཏུ་འཇོག་པ་ནི་ཞི་གནས་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཡིད་བྱེད་གཉིས་པ་དང་དང་པོ་ནི་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོའོ། །དེ་ལྟར་ ཞི་ལྷག་གཉིས་རེ་མོས་སུ་བསྒོམ་པ་གོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཆེན་པོའི་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པ་ན་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡིད་བྱེད་ཅེས་བྱའོ། །ཡང་ཞི་ལྷག་སྤེལ་མར་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་འབྲིང་སྤོང་བར་ནུས་པ་ན་དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་དང༌དེ་ལས་ལངས་པའི་སྐབས་སུ་མི་རྒྱུ་བར་མཐོང་བ་ན། ད་ནི་ཁོ་བོས་ཉོན་མོངས་སྤངས་སོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་རྩིང་པོ་མི་བྱེད་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་དེ། ཅི་བདག་འདོད་པ་ལ་འདུན་པའི་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་བཞིན་དུ་མི་རྒྱུ་བ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ནས་མི་རྒྱུ་བ་ཡིན་སྙམ་ནས་དེ་སད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཆགས་ཡུལ་ཤིན་ཏུ་སྡུག་པ་ཞིག་ལ་དམིགས་པ་ན་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་མཐོང་ནས། དེ་སྤང་པའི་ཕྱིར་དུ་བསྒོམ་པ་ལ་དགའ་བར་བྱེད་པ་ནི་དཔྱོད་པའི་ཡིད་བྱེད་དོ། །འདིས་ནི་མ་སྤངས་པ་ལ་སྤངས་སོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་སྤོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཡང་སྔར་ལྟར་ཞི་རགས་ཀྱི་དོན་ལ་སོ་སོར་དཔྱོད་པ་དང་དཔྱད་པའི་མཐར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་གཉིས་ཀ་བྱས་ཤིང་བསྒོམས་པས། འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཆུང་ངུའི་གཉེན་པོར་སྐྱེས་པ་ན་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡིད་བྱེད་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དང་དྲུག་པ་ནི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོའོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་ངུ་སྤངས་པ་ན་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་ཐམས་ཅད་བཅོམ་ནས་རེ་ཞིག་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་རྒྱུ་བར་བྱེད་དེ། ས་བོན་གཏན་བཅོམ་པ་ནི་མིན་ནོ། །ཚུལ་ འདིས་ཅི་ཡང་མེད་པ་མན་ཆད་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་ལ། སྲིད་རྩེའི་ཉོན་མོངས་ནི་མངོན་གྱུར་ཀྱང་འགོག་མི་ནུས་པས་འཁོར་བ་ལས་བརྒལ་བར་མི་ནུས་སོ། །འོན་ཀྱང་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ཡང་འཐོབ་པར་བྱེད་དེ། འདི་དག་ནི་ཚིག་མངས་པས་འཇིགས་པས་མ་བྲིས་ཏེ། རྒྱས་པར་ཉན་ས་ན་བཞུགས་པས་དེར་བལྟ་བར་བྱའོ། །བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གཞི་བསྒྲུབ་ཚུལ་འདི་རྣམས་ད་ལྟ་མེད་པས་དེ་དག་གིས་གོལ་སར་འཁྲིད་ས་མེད་མོད་ཀྱང༌། འདི་རྣམས་ལ་ཚིག་སྤྱི་ཙམ་དུ་མ་སོང་བའི་གོ་བ་སྐྱེས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞན་གྱི་གོལ་ས་གཅོད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཕན་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་
Chinese
安住于何处即是修习止观。如是修习的第二和第一作意是破斥的对治。如是 止观二者交替修习，依赖于习惯，生起对治大欲界烦恼时，称为极寂静作意。又，止观交替修习，能够舍弃中等烦恼时，是摄集喜乐的作意。此后，对于障碍善行的欲界烦恼，在安住于等持以及从等持中起立之时，见到不生起，此时，不作粗略的分别念，认为“我已舍弃烦恼”，而是进行观察：是否我未离开对欲乐的贪著而不生起？或者离开贪著而不生起？为了唤醒这一点，如果缘取极其可爱的对境，见到生起贪著。为了舍弃它，喜欢修习，这是观察的作意。这舍弃了对于未舍弃而认为已舍弃的慢心。此后，又如先前一样，分别观察寂静和粗大的意义，并且做了观察的结尾，一心安住，二者都做了并修习。生起对治微小欲界烦恼时，称为究竟修习的作意。第三、第四和第六作意是对治舍弃烦恼的。如是舍弃微小烦恼时，断除所有现行的欲界烦恼，暂时一点也不生起。但不是断除种子。以这种方式，能够脱离无所有处以下的贪著。但不能遮止有顶的烦恼现行，因此不能超越轮回。然而，依赖于禅定，也能获得五种神通。这些因为文字繁多而害怕，所以没有写。详细的在《瑜伽师地论》中存在，应当在那里观看。修习禅定等正行的方法现在没有了，因此没有那些引导到歧途的地方。但是，如果对这些生起不只是字面上的理解，那么对于断除其他等持的歧途，似乎非常有帮助。如是四禅定和四无色定的等持
English
Where to abide is to meditate on calm abiding. The second and first mental activities of meditating in this way are the antidotes to refutation. Thus, When the practice of alternating between calm abiding and insight meditation becomes habitual, and the antidote to great desire realm afflictions arises, it is called the extremely secluded mental activity. Also, when alternating between calm abiding and insight meditation, if one is able to abandon intermediate afflictions, it is the mental activity of gathering joy. Thereafter, when one sees that the desire realm afflictions that hinder virtuous deeds do not arise while abiding in samadhi and when rising from it, one does not make a rough distinction, thinking, "I have abandoned afflictions," but rather observes: Is it that I do not arise without being separated from attachment to desire, or do I not arise having separated from attachment? In order to awaken this, if one focuses on an extremely lovely object, one sees that attachment arises. In order to abandon it, one delights in practice, this is the mental activity of observation. This abandons the pride of thinking one has abandoned what one has not abandoned. Thereafter, again, as before, one separately observes the meaning of quiescence and coarseness, and having done the conclusion of observation, one abides single-pointedly, both having done and practiced. When the antidote to small desire realm afflictions arises, it is called the mental activity of ultimate practice. The third, fourth, and sixth mental activities are antidotes to abandoning afflictions. Thus, when small afflictions are abandoned, all manifest desire realm afflictions are destroyed, and for a while, they do not arise at all. But the seeds are not completely destroyed. In this way, one can be separated from attachment to nothingness and below. But one cannot prevent the manifest afflictions of the peak of existence, therefore one cannot transcend samsara. However, relying on meditation, one can also obtain the five superknowledges. These are not written because of fear of many words. They exist in detail in the *Yogacarabhumi-sastra*, one should look there. The methods of accomplishing the actual practice of meditation and so on are not available now, therefore there are no places to lead to astray by them. However, if one gains an understanding of these that is not just literal, then it seems very helpful for cutting off the wrong paths of other samadhis. Such are the samadhis of the four dhyanas and the four formless absorptions.