Tibetan
ད་པའི་ལས་དང་པོ་པ་ནི་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་ཉིད་ལ་ཇི་སྲིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མ་ཐོབ་ཅིང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་མ་རེག་གི་བར་དུ་ལས་དང་པོ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ལས་དང་པོ་པ་ནི། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལས་སེམས་སྦྱོང་བར་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་ལ་བརྩམས་ཤིང༌། ལེན་པ་ལ་གོམས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། རྣལ་འབྱོར་གྱི་གནས་བཞི་པའི་འགོར་ཡང་ཡིད་བྱེད་ཐོབ་ནས་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆགས་བྲལ་གྱི་ལམ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པས་སོ། །སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་དེ་སྔོན་དུ་བསྒྲུབས་ནས། དེ་ནས་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྒྲུབས་ནས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་འདི་མངོན་པའི་བསྟན་བཅོས་གཞན་རྣམས་སུ་ཡང་གསལ་བར་མ་བྱུང་བས། སྔོན་གྱི་ཆོས་མངོན་པ་གོང་འོག་ལ་མཁས་པར་སྦྱངས་པའི་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྩེ་གཅིག་པའི་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་ཚུལ་འདི་གསལ་བར་མ་ཐོན་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་ཉན་ས་ནས་བཤད་པ་འདི་ལེགས་པར་མ་ངེས་ན། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ལམ་གྱི་དམའ་ཤོས་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡིད་བྱེད་དྲུག་བཤད་པའི་ཐོག་མ་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་ རིག་པ་ཡིན་པས། ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སེམས་ཐོག་མར་སྐྱེ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བཟུང་ན་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་ཞི་གནས་མ་ཐོབ་པར་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་སྐྱེ༌ས་མེད་ལ། ཉེར་བསྡོགས་དེ་མ་ཐོབ་ན་ཞི་གནས་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང་། མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་དཔྱད་སྒོམ་ཡིན་པས། དེ་བསྒོམས་པས་ཞི་གནས་སྔར་མ་ཐོབ་པ་གསར་དུ་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་སའི་དངོས་གཞིའི་ལུང་དྲངས་པ་ལྟར་འདོད་པའི་རྩེ་གཅིག་པ་ལ་ཤིན་སྦྱངས་མེད་ལ། ཤིན་སྦྱངས་མ་ཐོབ་ན་ཞི་གནས་མ་གྲུབ་པར་དགོངས་འགྲེལ་ལ་སོགས་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཉེར་བསྡོགས་དང་པོ་མ་ཐོབ་ན་ཞི་གནས་མི་འཐོབ་བོ། །དེས་ན་ཉེར་བསྡོགས་དང་པོའི་ཡིད་བྱེད་དྲུག་གི་ཐོག་མ་ནི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པའི་འགོ་ཡིན་གྱི། ཉེར་བསྡོགས་དང་པོ་ཙམ་གྱི་ཐོག་མ་མིན་ཏེ། དེའི་གོང་དུ་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་འགྲོ་དགོས་པས་སོ། །ཉེར
Chinese
因此，最初的业者，只要没有获得专注于一境的作意，并且没有触及到心一境性，就是最初的业者。其中，清净烦恼的最初业者，是基于获得作意后，想要从烦恼中清净心的，对各自特征进行辨别的作意，以及习惯于接受的作意。如是说。并且，在瑜伽四处的开头也说，获得作意后，修习世间和出世间的离贪之道。因此，先前所说的寂止，首先要修习，然后修习世间和出世间的胜观，如此详细地讲述了断除烦恼的方式，这在其他的阿毗达磨论典中也没有如此清晰地阐述。因此，先前精通上下阿毗达磨的先辈们，也没有清晰地阐明首先修习一境性的寂止，并依此断除烦恼的方式。因此，如果不很好地确定《声闻地》中所说的内容，那么就会错误地认为，禅定和无色界的最低限度是初禅的近分定，并且其中所说的六种作意的第一个是辨别各自特征，因此，由近分定所摄持的心最初生起就是辨别各自特征。如果这样理解，就非常不合理。因为，如果没有获得寂止，就不会生起初禅的近分定，并且如果没有获得近分定，就无法获得寂止。并且，辨别各自特征是观察修，因此，修习它无法新获得先前没有获得的寂止。如先前引用的《本地分》的教证一样，欲界的一境性没有轻安，并且如果没有获得轻安，就无法成就寂止，这是《释论》等中所说的。因此，如果没有获得第一个近分定，就无法获得寂止。因此，第一个近分定的六种作意的第一个，是由近分定所摄持的胜观的修习的开始，而不是仅仅是第一个近分定的开始，因为在那之前必须经历由近分定所摄持的寂止。近
English
Therefore, the initial practitioner is one who has not yet attained mindfulness focused on a single object, and has not yet touched the state of single-pointedness of mind. Among them, the initial practitioner who purifies afflictions is based on the mindfulness that, having attained mindfulness, desires to purify the mind from afflictions, and discerns the characteristics of each, as well as the mindfulness that is accustomed to acceptance. Thus it is said. Furthermore, at the beginning of the fourth stage of yoga, it is said that having attained mindfulness, one cultivates the path of detachment from both the mundane and the supramundane. Therefore, the previously mentioned shamatha (calm abiding) should be cultivated first, and then vipassanā (insight) of the mundane and supramundane should be cultivated. This detailed explanation of how to abandon afflictions is not clearly elucidated in other Abhidharma treatises. Therefore, even the predecessors who were skilled in both the earlier and later Abhidharma did not clearly elucidate the method of first cultivating single-pointed shamatha and then, based on that, abandoning afflictions. Therefore, if one does not properly ascertain what is said in the Śrāvakabhūmi (Hearer's Ground), one might mistakenly think that the lowest level of dhyāna (meditative absorption) and the formless realms is the preliminary stage of the first dhyāna, and that the first of the six mindfulnesses mentioned therein is the discernment of individual characteristics. Therefore, one might mistakenly think that the initial arising of the mind gathered by the preliminary stage is the discernment of individual characteristics. If one holds this view, it is highly unreasonable. This is because without having attained shamatha, the preliminary stage of the first dhyāna cannot arise, and without having attained that preliminary stage, one cannot attain shamatha. Furthermore, the discernment of individual characteristics is analytical meditation, so cultivating it cannot newly attain shamatha that was not previously attained. As the quote from the Vastutva (Actual Basis) of the Ground states, single-pointedness in the desire realm does not have pliancy, and without having attained pliancy, shamatha is not accomplished, as stated in the commentaries and so forth. Therefore, without having attained the first preliminary stage, one cannot attain shamatha. Therefore, the first of the six mindfulnesses of the first preliminary stage is the beginning of the cultivation of vipassanā gathered by the preliminary stage, and not merely the beginning of the first preliminary stage, because before that, one must go through shamatha gathered by the preliminary stage. Near
Tibetan
་བསྡོགས་དང་པོས་བསྡུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་ཐོབ་གོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་འདོད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་ནས་བཤད་པ་དང་བསྟུན་ན་ལྷག་མཐོང་ལྟ་ཞོག་ཞི་གནས་འཐོབ་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བར་སྣང་ངོ་། །ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་གསལ་བ་དང་མི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་ལ་གོམས་པར་བྱས་ནས་ལྷག་མཐོང་གཉིས་གང་ཡང་མ་ བསྒོམས་ན། འདོད་པ་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་ཡང་རེ་ཞིག་ལ་འགོག་པར་མི་ནུས་ན་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ལས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་འཐོབ་པར་འདོད་ན་ཞི་གནས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འོ་ན་སྔར་ཞི་གནས་ཙམ་ལ་གོམས་པར་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་པ་མངོན་གྱུར་འགོ་གནོན་པར་བཤད་པ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། སྔར་གྱི་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷག་མཐོང་ཞི་གནས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་བསྡུས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ལ། འདིར་ནི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཀའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཉེར་བསྡོགས་དང་པོས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆགས་བྲལ་བསྒྲུབ་པའི་ལྷག་མཐོང་དེ་ལ་ཡང་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གཉིས་ལས། འདིར་ནི་ལམ་ཕྱི་མའི་སྒོ་ནས་ཆགས་བྲལ་བསྒྲུབ་ཚུལ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་རྟེན་ནི། བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱི་རོལ་པ་དང༌། ཆོས་འདི་པ་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པ་གཉིས་ཀས་བསྒོམ་པ་ཡོད་དོ། །དེས་ལམ་ཇི་འདྲ་ཞིག་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ནི། ཉན་ས་ལས། དེ་ལ་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བརྩོན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྗེས་སུ་འཐོབ་བོ། །བདུན་པོ་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། མཚན་ཉིད་ སོ་སོར་རིག་པ་དང་། མོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། རབ་ཏུ་དབེན་པ་དང་། དགའ་བ་སྡུད་པ་དང་། དཔྱོད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པ་དང་། སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་ཐ་མ་ནི་འདོད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ནས་དངོས་གཞི་ལ་ཞུགས་པའི་དུས་ཀྱི་ཡིད་བྱེད་ཡིན་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ལ། སྔ་མ་དྲུག་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་
Chinese
由于以第一加行所摄持的禅定未获得之前的所有禅定都只是意念专注一处，因此按照各大论典的说法，不要说胜观，就连获得寂止也显得非常少。依靠寂止而使远离对欲望的贪执的方式是：如果仅仅是习惯于先前所说的寂止的显明和无分别等诸多特点，而两种胜观都未修习，那么就连欲界的烦恼现行也暂时无法阻挡，更何况是断除烦恼的种子和所知障呢？因此，如果想要获得远离对欲望贪执的初禅，就应当依靠那个寂止来修习胜观。那么，先前说仅仅是习惯于寂止就能压制烦恼现行，这怎么不矛盾呢？没有矛盾。先前的那种情况是就包含在世间胜观寂止之中的情况而言的，而这里是就两种胜观之前的，以第一加行所摄持的寂止的情况而言的。成就离贪的胜观，也有以真谛的行相和以寂静粗猛的行相两种方式来使远离贪执的两种方式。这里是通过后一种道的方式来显示成就离贪的方式。此处的所依是：外道没有丝毫的无我见，以及具有无我见的佛教徒，这两者都可以修习。那么，通过修习什么样的道来断除烦恼呢？《瑜伽师地论》中说：‘对于此，为了要远离欲贪，精勤的瑜伽行者以七种作意来随顺获得远离欲贪。’那七种是什么呢？回答说：‘是自性各别觉、从胜解生、极远离、摄乐、审察的作意、究竟的结合、以及究竟结合的果的作意。’如是所说。其中最后一个是从欲望中离贪之后，进入正行时的作意，因此是所要成就的，而前六个是能成就的。
English
Since all samādhis collected by the first application before obtaining samādhi are only one-pointedness of mind, according to the major treatises, it seems very rare to even attain tranquility, let alone insight. The way to rely on tranquility to be free from attachment to desire is: If one is only accustomed to the many characteristics of the previously mentioned tranquility, such as clarity and non-discrimination, and has not cultivated either of the two insights, then even the manifest afflictions of the desire realm cannot be temporarily prevented, let alone abandoning the seeds of afflictions and the obscurations of knowledge. Therefore, if you want to attain the first dhyana that is free from attachment to desire, you should rely on that tranquility to cultivate insight. So, how does it not contradict what was previously said that merely being accustomed to tranquility can suppress the manifestation of afflictions? There is no contradiction. The previous situation was in terms of being included in worldly insight tranquility, while here it is in terms of the tranquility collected by the first application that precedes both insights. The insight that accomplishes detachment also has two ways of making one free from attachment: through the aspect of truth and through the aspect of tranquility and roughness. Here, the way to accomplish detachment is shown through the latter path. The basis for this is: both non-Buddhists who do not have the view of selflessness at all, and Buddhists who have the view of selflessness, can practice. So, what kind of path should be cultivated to eliminate afflictions? The *Yogācārabhūmi* says: 'For this, in order to be free from desire and attachment, the diligent yogi attains freedom from desire and attachment by following seven kinds of attention.' What are those seven? The answer is: 'They are the attention of distinguishing characteristics separately, arising from aspiration, extreme remoteness, collecting joy, examining, ultimate union, and the fruit of ultimate union.' As it is said. The last one is the attention at the time of entering the main practice after being detached from desire, so it is what is to be accomplished, while the first six are what can accomplish it.