Tibetan
་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ཡི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དམ་ཞིང་བརྟན་ལ་སྲ་བ་དང་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་མོས་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་ཟིན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ན༌དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་མམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གང་གིས་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དེ་ལ་སྦྱོར་བ་རྩོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷག་མཐོང་ནི། ས་འོག་མ་ལ་རགས་པ་དང༌ས་གོང་མ་ལ་ཞི་བར་ལྟ་བའི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྒོམ་མོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལྷག་མཐོང་ཉན་སར་གསུངས་པ་ནི། བདེན་བཞི་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བལྟ་བའི་སྒོམ་སྟེ། གཙོ་བོ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའོ། །དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཡིད་བྱེད་དེ་ཐོབ་པ། ཚེ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་མི་འགྲོ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་ཇི་འདྲ་ཡོད་པ་ནི། ཉན་ས་ལས། དེ་ལ་གང་དག་ཚེ་འདི་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཁོ་ནས་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཞིང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་མ་ཡིན་པའི་གང་ཟག་དུ་ཡོད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། བཞི་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། འདི་ལས་ཕྱི་རོལ་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ཆོས་འདི་པ་ཡིན་ཀྱང༌སྔོན་ཞི་གནས་སྤྱོད་སྤྱོད་པ་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དབང་པོ་རྣོ་ཡང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱི་མ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདོད་ཅིང་ཚེ་འདི་ལ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བ་མེད་དེ། དེ་དག་བདག་མེད་པ་ལ་མི་མོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་ན་ཞི་གནས་མི་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཙམ་ཞིག་སྐྱོང་ལ། ཡང་ན་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ཙམ་བྱེད་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཁོ་ནས་འགྲོ་བའོ། །ཆོས་འདི་པ་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ཀྱང་སྔོན་ཞི་གནས་ཀྱི་འཇོག་སྒོམ་ཙམ་ཞིག་ལ་གོམས་པ་ཤས་ཆེར་བསྟེན་བསྟེན་པའི་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ཡིན་ན་ནི། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་དཔྱད༌ནས་བསྒོམ་པ་ལ་མི་དགའ་བའམ། དགའ་ཡང་བདག་མེད་པའི་དོན་གོ་མི་ནུས་པས་ཚེ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཁོ་ ནས་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡང་ན་གནས་ཆ་དེ་ཁོ་ན་སྐྱོང་བར་བྱེད་ལ། ཡང་ན་ནི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི
Chinese
འགྱུར་རོ། །在任何时候，当他的作意变得坚定、稳固、坚实，并且对完全清净的所缘生起信心，并且完全掌握了止观方面的特征时，那么，他就会开始修习他想要走的世间道或出世间道。如是说。 其中，世间观是：观下地为粗，上地为寂静的寂静与粗糙之相的禅修。 听闻处所说的出世间观是：观四谛为无常等十六相的禅修。 主要的是证悟人无我的见解。 这样，获得上述的止的作意。 那么，今生不走 出世间道，而走世间道的人是怎样的呢？ 听闻处说： 那么，有哪些人今生只走世间道，而不走超世间道呢？ 回答说：有四种。 也就是说：所有这些外道，以及即使是佛教徒，先前修习止，根器迟钝的人。 同样，即使根器敏锐，但善根尚未完全成熟的人。 以及想要来世获得菩提，而不是今生的菩萨。 如是说。 其中，外道的瑜伽士，所有获得上述止的人，都不会用分别的智慧来分析人无我并加以修习。 因为他们不信无我。 因此，要么只修习止的不分别，要么只修习寂静与粗糙之相的观，所以只走世间道。 佛教徒，如果是先前只习惯于止的安住禅修，并且大多修习，根器迟钝的人，那么，就不喜欢用分别的智慧来分析无我的意义并加以禅修。 或者喜欢，但不能理解无我的意义，所以今生只走世间道。 要么只修习那个安住的部分，要么是寂静与粗糙之相的
English
It will become. At any time, when his attention becomes firm, stable, and solid, and faith arises in the completely pure object of focus, and when the characteristics of the aspects of calm abiding and insight are also completely grasped, then, he will begin to practice whichever of the mundane or supramundane paths he wishes to follow. Thus it is said. Among these, mundane insight is: the meditation of the aspect of peace and roughness, viewing the lower ground as coarse and the upper ground as peaceful. The supramundane insight spoken of in the Hearing Place is: the meditation of viewing the four truths as having sixteen aspects, such as impermanence. The main thing is the view of realizing the selflessness of the person. Thus, having obtained the aforementioned attention of calm abiding. Then, what kind of person does not walk the supramundane path in this life, but walks the mundane path? From the Hearing Place: Then, who are those who in this life only walk the mundane path and not the supramundane path? It is said: There are four. That is to say: all those non-Buddhists, and even Buddhists, who previously practiced calm abiding, are dull-witted. Similarly, even if their faculties are sharp, but their roots of virtue have not fully ripened. And bodhisattvas who wish to attain enlightenment in a future life, not in this life. Thus it is said. Among these, all the yogis of non-Buddhists who have attained the aforementioned calm abiding do not analyze and cultivate the selflessness of the person with discriminating wisdom. Because they do not believe in selflessness. Therefore, either they only cultivate the non-discriminating calm abiding itself, or they only meditate on the insight of the aspect of peace and roughness, so they only walk the mundane path. Buddhists, if they are dull-witted people who were previously only accustomed to the settling meditation of calm abiding, and mostly practiced it, then they do not like to analyze the meaning of selflessness with discriminating wisdom and meditate on it. Or they like it, but cannot understand the meaning of selflessness, so in this life they only walk the mundane path. Either they only cultivate that settling part, or it is the aspect of peace and roughness.
Tibetan
་ལྷག་མཐོང་ཙམ་ཞིག་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་དབང་རྣོན་བདག་མེད་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་ཀྱང་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་དགེ་རྩ་མ་སྨིན་པ་ཡིན་ནའང་ཚེ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་འཕགས་ལམ་བསྐྱེད་མི་ནུས་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཁོ་ནས་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་ཡི། བདག་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་མི་ནུས་པ་མིན་ནོ། །བྱང་སེམས་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ་ཡང་སྲིད་པ་ཐ་མ་པ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་དུས་དེར་སྦྱོར་ལམ་ནས་བཟུང་སྟེ་ལམ་བཞི་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་ཀྱི། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པའི་དུས་སུ་འཕགས་ལམ་མི་བསྐྱེད་པས་ཚེ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་ཡི། བདག་མེད་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པ་མིན་ནོ། །འདི་ནི་མཛོད་ལས། སྟོན་དང་བསེ་རུ་བྱང་ཆུབ་བར། །བསམ་གཏན་མཐའ་རྟེན་གཅིག་ལ་ཀུན། །དེ་ཡི་སྔོན་དུ་ཐར་ཆ་མཐུན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་མཐུན་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་གཞུང་གི་འཚང་རྒྱ་ཚུལ་ཡིན་གྱི། སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་རང་གི་བཞེད་པ་མིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་རོལ་པ་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་བསྒོམས་ནས་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤོང་བ་དང༌། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་བདག་མེད་པའི་དོན་བསྒོམས་ནས་ཉོན་མོངས་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བ་གང་ཡིན་ཀྱང་། ཐོག་མར་སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཐོབ་དགོས་པས། སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་དེ་ནི་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་གཞིར་དགོས་ལ། དེར་མ་ཟད་ཐེག་ཆེན་པ་དང་ཐེག་དམན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གིས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་བསྒྲུབ་དགོས་ཤིང༌། ཐེག་ཆེན་པ་ལའང་སྔགས་དང་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་དགོས་པས། ཞི་གནས་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལམ་བགྲོད་པའི་གཞིར་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །སྔགས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ནས་བཤད་པའི་ཞི་གནས་ཀྱང་ལྷའི་སྐུ་ལ་དམིགས་པའམ་ཕྱག་མཚན་ནམ་ཡི་གེ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱོང་བ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་འགའ་ཞིག་གི་ཁྱད་པར་མ་གཏོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་ལེ་ལོ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་སྤོང་དགོས་པ་དང༌། དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ལ་སོགས་པ་བསྟེན་ཚུལ་དང༌། དེ་ནས་སེམས་དགུ་པ་འཐོབ་པ་དང་དེ་ལས་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དགོངས་ན
Chinese
仅仅是为了修习胜观。内道佛教徒根器利者即使通达了无我的意义，但如果还没有成熟现量证悟真谛的善根，那么在那一生中也无法生起超越世间的无漏圣道，所以称为仅仅以世间道而行。并不是不能修习以无我为所缘的胜观。菩萨成佛也有可能被一生所阻隔，即最后有者在来世的时候，从加行道开始在相续中生起四道。在一生所阻隔的时候不生起圣道，所以在那一生中称为以世间道而行。并不是没有证悟无我的意义。这与《俱舍论》中所说：“从秋到贝若扎那菩提，一切禅定以一为终，在那之前解脱分相同。”相符，是小乘宗的成佛方式。并不是圣者无著自己的观点。这样，外道修习具有寂静和粗猛相的道，从而断除现行的烦恼；内道佛教徒修习无我的意义，从而从根本上断除烦恼，无论是哪一种，首先都必须获得之前所说的止观的 三摩地。因此，之前所说的止观是内外道瑜伽士断除烦恼的基础，不仅如此，大乘和小乘的瑜伽士无论哪一方都必须修习那个三摩地。大乘中，无论是密宗还是显宗的瑜伽士，所有人都必须修习止观。因此，这个止观是所有瑜伽士行道的基石，非常重要。密宗经典中所说的止观，也是以佛像或手印或文字等为所缘而修习等，除了所缘的差别和生起的方法的一些差别之外，必须断除三摩地的过失懈怠等五种，以及依止对治它们的正念和正知等的方式，然后获得第九住心以及由此生起身轻安等所有都是共同的，因此这个三摩地非常广大。考虑到这一点
English
It is merely for the sake of cultivating insight. Even if sharp-witted Buddhist followers understand the meaning of selflessness, but if the roots of virtue for directly realizing the truth have not yet matured, then in that lifetime they will not be able to generate the uncontaminated noble path that transcends the world, so it is said that they only proceed by worldly paths. It is not that they cannot cultivate insight that focuses on selflessness. It is also possible for a Bodhisattva's enlightenment to be obstructed by one lifetime, that is, the last existence, in the next life, from the path of joining onwards, the four paths are generated in the continuum. During the time of being obstructed by one lifetime, the noble path is not generated, so in that lifetime it is said that they proceed by worldly paths. It is not that they have not realized the meaning of selflessness. This is in accordance with what is said in the Abhidharmakośa: "From autumn to Vairocana's enlightenment, all meditations end in one, before that the liberation divisions are the same." This is the way of attaining Buddhahood according to the Hinayana school. It is not the view of the venerable Asanga himself. Thus, whether non-Buddhists cultivate the path with aspects of quiescence and agitation to abandon manifest afflictions, or Buddhist followers cultivate the meaning of selflessness to abandon afflictions from the root, both must first obtain the samādhi of śamatha previously described. Therefore, the śamatha previously described is necessary as the basis for both internal and external yogis to abandon afflictions. Moreover, both Mahayana and Hinayana yogis must cultivate that samādhi. In the Mahayana, all yogis of both tantra and pāramitā vehicles must cultivate śamatha. Therefore, this śamatha is the foundation for all yogis to traverse the path, and it is extremely important. The śamatha described in the tantric texts also involves cultivating by focusing on the deity's form, or hand gestures, or letters, etc. Apart from the difference in the object of focus and some differences in the method of generation, it is necessary to abandon the five faults of samādhi, such as laziness, and the way to rely on their antidotes, such as mindfulness and awareness, and then to obtain the ninth mental abiding and the arising of physical pliancy from it, etc., all of which are common. Therefore, this samādhi is extremely vast. Considering this