Tibetan
ང་ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པས་ཟིན་ན་ཐར་པའི་ ལམ་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེས་ཟིན་ན་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་དུད་འགྲོ་ལ་ཟན་ཆངས་གཅིག་སྟེར་བའི་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་སྣ་གཅིག་བསྲུངས་པ་ཡང་བསམ་པ་དེ་དག་གིས་ཟིན་ན་རིམ་པ་ལྟར་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་གྱི་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བ་དང་འདྲའོ། །འོན་ཀྱང་འདིར་ནི་ལམ་གཞན་ཞིག་གིས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་དུ་འགྲོ་མི་འགྲོ་དཔྱོད་པ་མིན་གྱི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ལམ་གང་དུ་འགྲོ་དཔྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །དབུ་མ་པ་དང་སེམས་ཙམ་པ་ཡང་ལྷག་མཐོང་གི་ལྟ་བའི་ཡུལ་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་མི་མཐུན་པ་ཡོད་ཀྱང་། སྤྱིར་ཞི་ལྷག་གི་ངོས་འཛིན་དང་དེ་དག་གི་རྟོགས་པ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་ལུགས་ཀྱི་སྤྱི་ལ་མི་མཐུན་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བྱང་ས་དང་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་དང་ཀུན་ལས་བཏུས་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི༌ས་རྣམས་སུ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གཉིས་སོ་སོར་བྱས་པའི་ནང་ནས་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པ་ན་སེམས་དགུའི་རིམ་པས་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་ཤིང༌། དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སར་རྒྱས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དག་ལྷག་མཐོང་གི་སྒྲུབ་ལུགས་སུ་མི་བཞེད་དེ། གཞུང་དེ་དག་ཏུ་ལྷག་མཐོང་སེམས་དགུ་ལས་ལོགས་སུ་བཤད་ཅིང་དེའི་སྒྲུབ་ལུགས་ཀྱང་ཉན་སར་ཟུར་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དབུ་མའི་སྒོམ་རིམ་རྣམས་དང་ཤེར་ཕྱིན་ མན་ངག་ལས་ཀྱང༌། སེམས་དགུ་ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་ཟུར་དུ་གསུངས་ལ། བྱམས་ཆོས་ནས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བཀྲལ་བ་ལས་ལོགས་ན་མེད་པས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་འདི་ལ་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་སྣང་ངོ་། །གལ་ཏེ་ཉན་ས་ནས་བཤད་པ་དེ་ལ་བདེ་བ་དང་གསལ་བ་འོང་དུ་ཆུག་ཀྱང༌། མི་རྟོག་པ་ཟབ་མོ་མེད་པས་ཞི་གནས་ཙམ་ཡིན་ལ། མི་རྟོག་པ་ཡོད་ན་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། མི་རྟོག་པ་ཟབ་མོ་ཞེས་པའི་ཟབ་མོའི་དོན་གང་ཡིན། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལྟ་བའི་ཕུ་ཐག་བཅད་ནས་དེ་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་མི་རྟོག་པར་བཞག་པ་ལ་བྱེད་དམ། གང་དུ་ཡང་མི་རྟོག་མི་དཔྱོད་པར་བཞག་པ་ཙམ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན། དེ་འདྲ་བ་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་འདོད་དོ། །ཁྱེད་དེ་ལྟར་འདོད་ན་ནི་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་ལྟ་བའི་གོ་བ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ག
Chinese
如果我被寻求解脱的出离心所掌握，它就会变成解脱之道。如果被珍贵的菩提心所掌握，它也会变成大乘之道。例如，即使是给予动物一口食物的布施，或守护一条戒律，如果被这些发心所掌握，它们也会依次变成解脱和一切智道的资粮。然而，这里并非探讨通过其他道路的掌握是否能走向解脱和一切智道，而是探讨禅定本身从其自性的角度会走向哪条道路。中观派和唯识派在如何确定胜观的见解对象上存在分歧，但在止观的共同认知以及在相续中生起这些证悟的方式上，总体上没有分歧。因此，圣者无著在《菩萨地》、《决择摄》、《摄大乘论》和《声闻地》等论典中，将止观二者分开，在修习止观时，宣说了通过九住心次第修习。而且，由于在《声闻地》中对此进行了详细的阐述，因此他们不认为这些禅定是胜观的修习方式。因为在这些论典中，胜观是与九住心分开宣说的，并且在《声闻地》中也单独宣说了它的修习方式。同样，在中观的修习次第以及《般若波罗蜜多》的 口诀中，也分别宣说了九住心是止观之道。而且，慈氏法中所宣说的内容，也与无著的解释没有区别，因此所有的大车论师似乎都对此持有相同的观点。如果说从《声闻地》中所说的那里可以生起安乐和明晰，但由于没有甚深的无分别，所以仅仅是止观。如果存在无分别，那就会变成空性的禅定，这样想的话，那么甚深的无分别的甚深之义是什么呢？是通过分别的智慧确定了见解的结论，然后在此基础上安住于无分别吗？还是仅仅安住于任何都不分别、不思择的状态？如果是前者，那么我们也会认为那是空性的禅定。如果您也这样认为，那么就存在对实相见解的理解与否的问题了。
English
If I am seized by the mind of renunciation that seeks liberation, it will become the path to liberation. If it is seized by the precious mind of bodhicitta, it will also become the path of the Great Vehicle. For example, even the act of giving a handful of food to an animal, or guarding a single precept, if seized by these motivations, will in turn become the accumulation of the path to liberation and omniscience. However, here we are not examining whether one can go to the path of liberation and omniscience through the seizing of another path, but rather examining which path the samadhi itself goes to from the perspective of its own nature. Although the Madhyamikas and Cittamatrins disagree on how to determine the object of the view of vipassana, in general, there is no disagreement on the common recognition of shamatha and vipassana and the manner in which these realizations are generated in the continuum. Therefore, the noble Asanga, in the Bodhisattvabhumi, the Viniścayasaṃgraha, the Abhidharmasamuccaya, and the Śrāvakabhūmi, separated shamatha and vipassana, and in the practice of shamatha, he taught that it is practiced through the stages of the nine mental abidings. Moreover, since this is explained in detail in the Śrāvakabhūmi, they do not consider these samadhis to be the practice of vipassana. Because in these texts, vipassana is taught separately from the nine mental abidings, and its practice is also explained separately in the Śrāvakabhūmi. Similarly, in the Madhyamika stages of meditation and the instructions of the Prajñāpāramitā, the nine mental abidings are taught separately as the path of shamatha and the path of vipassana. Moreover, what is taught in the Maitreya's teachings is no different from what is explained by Asanga, so all the great chariot masters seem to have the same intention on this. If it is said that from what is said in the Śrāvakabhūmi, bliss and clarity may arise, but since there is no profound non-conceptualization, it is merely shamatha. If there is non-conceptualization, then it will become the samadhi of emptiness, then what is the meaning of the profound in the profound non-conceptualization? Is it to determine the conclusion of the view through the wisdom of discrimination, and then to abide in non-conceptualization on top of that? Or is it merely to abide in a state of not conceptualizing or thinking about anything? If it is the former, then we also consider that to be the samadhi of emptiness. If you also think so, then there is the question of whether or not there is an understanding of the view of reality.
Tibetan
ཉིས་སོ་སོར་ཕྱེ་ལ༌ལྟ་བ་ཡོད་པའི་གང་ཟག་ལྟ་ཐོག་ཏུ་བཞག་ནས་མི་རྟོག་པ་སྐྱོང་བ་རྣམས་ནི་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །ལྟ་བའི་གོ་བ་མེད་པའི་གང་ཟག་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པར་བསྒོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྒོམ་ནི། ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་སྒྲོག་པར་རིགས་ཀྱི། ཅི་ཡང་མི་སེམས་པར་བསྒོམ་ཚད་ཐམས་ཅད་དམིགས་མེད་དམ་མཚན་མེད་དམ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བསམ་གཏན་པའོ་ཞེས་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ལྟ་བ་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་བླ་ཡི། སེམས་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་ཅིར་ཡང་ མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་པའི་སྒོམ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འདོད་ན་ནི། སྔར་བཤད་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སར་གསུངས་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་རྣམས་ཀྱང་མི་འདོད་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཁས་བླང་དགོས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞག་པའི་ཚེ་ན་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་མཐུ་ཆུང་དུ་སོང་ན་བྱ་ར་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་སྐབས་འགའ་ཞིག་མ་གཏོགས་པ་འདི་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་འདི་ནི་འདི་མིན་ནོ། །ཞེས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་རྟོག་པར་སྐྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དམིགས་པར་དགོངས་འགྲེལ་ལས་གསུངས་སོ། །ཉན་ས་ལས་ཀྱང་། དེ་དེའི་ཚེ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་གཟུགས་བརྙན་དེ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་ཅིང༌། དེ་དམིགས་པ་དེ་ལ་ཕྱོགས་གཅིག་ཁོ་ནས་དྲན་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པར་བྱེད་ཀྱི། རྣམ་པར་ལྟ་བར་མི་བྱེད་ཅིང་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་མི་བྱེད་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་མི་བྱེད་ཡོངས་སུ་རྟོག་པར་མི་བྱེད་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པར་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ཞི་གནས་ལ་དེ་ལྟར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལྟར་ཞི་གནས་ཀྱི་སེམས་ཐོབ་པ་དང་གལ་ཏེ་བརྗེད་ངས་པ་དང་མ་གོམས་པའི་ཉེས་པས་མཚན་མ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དག་གིས་སྣང་བར་འགྱུར་སྒོ་སྟོན་པར་འགྱུར་དམིགས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ན། དེ་བྱུང་ངོ་ཅོག་ལ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཉེས་ དམིགས་སྔར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་དྲན་པ་མེད་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ལྟར་དྲན་པ་མེད་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པས་དམིགས་པ་དེ་རྣམ་པར་བཤིག་ཅིང༌། རྣམ་པར་བསལ་ན་སྣང་བ་མེད་པ་ཉིད་ལ་ཉེ་བར་བཞག་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ།
Chinese
将二者区分开来，有见解之人将见解置于首位而修持不作意，这是修习甚深空性的等持。没有见解之人什么也不作意地修持，他们的修持不是修习甚深空性，应当如此区分开来宣说。不应说凡是不作意地修持，都是无相或无分别或空性的禅定。如果认为无论是否具有通达空性的见解，凡是将心安住于什么也不作意、什么也不观察的修持，都是空性的等持，那么就不得不承认先前所说的声闻地中所说的止禅方面的等持也是空性的等持，即使不情愿也得承认，因为他们在安住于等持之时，如果忆念和正念的力量减弱，除了警戒等少数情况外，不会有“这是这个，这不是那个”之类的任何作意而修持。因此，《解深密经》中说，修习止禅的等持是缘于无分别的影像。在《瑜伽师地论》中也说：“那时，由于没有分别，就缘于那个影像，并且以唯一的方式将忆念专注于那个所缘境，而不进行观察，不进行辨别，不进行详细的辨别，不进行完全的作意，不进行完全的观察。”因为在止观二者中，对止禅是如此宣说的。又在同一论中说：“像这样获得止禅之心后，如果由于遗忘和不习惯的过失，而出现相、分别和接近的烦恼，显示出显现的门径，成为所缘境，那么对于所有这些出现的情况，就像这样，通过先前所见的过患的力量，使其失去忆念和失去作意。像这样，由于失去忆念和失去作意，那个所缘境就会被破坏，如果被消除，就会安住于无显现的自性。”
English
Separating the two, those who have a view, placing the view first and cultivating non-mentation, are meditating on the samadhi of profound emptiness. Those who do not have an understanding of the view and meditate without any mentation, their meditation is not meditating on profound emptiness, it should be proclaimed separately like this. One should not say that all meditation that does not think of anything is meditation on the aimless, or the signless, or emptiness. If one thinks that all meditation that does not think of anything, does not examine anything, whether or not one has a view that understands emptiness, is the samadhi of emptiness, then one must accept that these samadhis of the aspect of calm abiding spoken of in the Hearer's Ground mentioned earlier are also samadhis of emptiness, even if one does not want to, because when they are placed in samadhi, if the power of mindfulness and awareness decreases, except for some occasions such as vigilance, there is no cultivation without any mentation such as 'this is this, this is not that'. Therefore, it is said in the Explanation of Intent that the samadhis that accomplish calm abiding are focused on the image without discrimination. Also in the Hearer's Ground it says, 'At that time, because there is no discrimination, one focuses on that image, and with that focus one places mindfulness one-pointedly on that, but one does not look, one does not distinguish, one does not distinguish thoroughly, one does not completely conceptualize, one does not completely examine.' Because it is said like that about calm abiding among the two, calm abiding and insight. And again in the same text it says, 'Having obtained the mind of calm abiding in this way, if due to the faults of forgetfulness and unfamiliarity, signs and discriminations and afflictions that are close appear, show the path of appearance, become the object of focus, then for all these occurrences, like this, through the power of the faults seen earlier, make it without mindfulness and without attention. In this way, because of the lack of mindfulness and the lack of attention, that object of focus will be destroyed, and if it is eliminated, it will be close to abiding in the nature of non-appearance.'