Tibetan
འདི་ནི་ཞི་གནས་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་གསུངས་ལ། ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་ནི་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བ་མེད་པར་འཇོག་པའི་སྒོམ་ཉིད་དུ་གཞུང་ཚད་ལྡན་རྣམས་ནས་གསུངས་པས། ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པའི་སྒོམ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ཉམས་ལེན་དུ་འདོད་པ་ནི་མཁས་པའི་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་དུ་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པའི་སྒོམ་དུ་གསུངས་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པར་འདོད་པའང༌ཉན་སའི་ལུང་དེས་ལེགས་པར་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། ཞི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཞི་གནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ལས་ཀྱང༌། སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་སེམས་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་སྤངས་ལ་ཞི་གནས་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ནི་འདིའོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གཞན་ཡང་སྔར་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། ཞི་གནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་མདོ་དང་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་གཞུང་མང་དུ་དྲངས་ནས་ཞི་གནས་ནི་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པ་ལ་ལན་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་ སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པའི་མི་རྟོག་པ་ཞིག་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་རྟོགས་པའི་མི་རྟོག་པ་གཉིས་ཡོད་པས། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་བྱུང་ཚད་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོམ་དུ་གཟུང་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདི་རྣམས་ཀྱང་ཕྱོགས་ཙམ་བསྟན་པ་སྟེ། ལེགས་པར་འབད་ནས་བྱམས་པ་དང་ཐོགས་མེད་ལ་སོགས་པས་བཀྲལ་བའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་སྒྲུབ་ལུགས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་ཞི་གནས་སུ་ཡང་མ་སླེབས་པའི་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འགའ་ཞིག་ལ་སྲིད་པའི་རྩ་བ་གཅོད་པའི་ལྷག་མཐོང་དུ་འཁྲུལ་ནས། དེ་ལ་དམིགས་མེད་དུ་རློམ་ནས་དུས་རྣམས་འདས་པས་རང་གཞན་བསླུ་བར་གདོན་མི་ཟའོ། །མཁས་གྲུབ་ཚད་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་གཞུང་ནས་ཞི་གནས་གསར་དུ་བསྒྲུབ་པ་ན་འཇོག་སྒོམ་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་ཁོ་ན་དང༌། ལྷག་མཐོང་དང་པོར་བསྒྲུབ་པ་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་དཔྱད་དེ་བསྒོམ་པར་གསུངས་སྣང་བ་ལ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་འཛིན་དུ་བཟུང་ནས་དེ་ཐམས་ཅད་དོར་ཏེ། གཞུང་ཚད་ལྡན་རྣམས་ལས་ལེགས་པར་གོ་བཟློག་ནས། བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་མ་ནོར་བ་མ་རྙེད་ཀྱང༌། ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པ་ལྷག་མཐོང་ཟབ་མོའི་དོན་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ནི། རྒྱ་ནག་གི་མཁན་པོ་ཧྭ་ཤང་གི་ལུགས་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པ་ཁོ་ནར་སྣང་སྟེ། སྒོམ་རིམ་གསུམ་ཞིབ་ཏུ་ལྟོས་ཤིག་དང་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་བགྲོད་པའི་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་བའི་མི་རྟོག་ པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པ་དེས་གསལ་བ་དང༌། མི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མི་རྟོག་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་བསྐྱང་བར་བྱའམ་ཞེ་ན། འདི་འདྲ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པས། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་མ་བསྐྱེད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་ཅི་ཙམ་གོམས་པར་བྱས་ཀྱང༌། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱང་སྤོང་བར་མི་ནུས་ན། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེའི་ཕྱིར་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤོང་བའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་ལྷག་མཐོང་དང༌། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་ལམ་གོང་དུ་བགྲོད་ཐབས་མེད་དེ། ཉན་ས་ལས། དེ་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྤོང་བའི་དགའ་བ་ཆུང་ངུ་ལ་ཞུགས་པ་དེའི་གོང་དུ་བགྲོད་པར་བྱ་བ་ནི་གཞན་མེད་དེ༌གཉིས་ཁོ་ནར་ཟད་དོ། །གཉིས་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པའི་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའིའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཞི་གནས་སམ་ཡིད་བྱེད་ཐོབ་པ་དེས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱི་ལྷག་མཐོང་ངམ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་འགྲོ་བའི་ལྷག་མཐོང་གང་བསྒོམ་ཡང་དེ་བསྒོམ་འདོད་པ་དེས། སྔར་ཐོབ་པའི་ཞི་གནས་དེ་ལ་ལན་མང་དུ་སྒོམ་པར་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་ན་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་འཕེལ་ཞིང་ཞི་གནས་དེ་ཡང་ཤིན་ ཏུ་བརྟན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ཞི་ལྷག་གི་མཚན་མ་རྣམས་ལ་ཡང་མཁས་པར་བྱེད་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་ལམ་གཉིས་གང་ཡང་རུང་བས་འགྲོ་འདོད་པ་དེ་ལ་རྩོམ་པར་བྱེད་དེ། ཉན་ས་ལས། དེ་ལ་ལས་དང་པོ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་དེ་ནི་བདག་འཇིག་རྟེན་པའམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བགྲོད་པས་འགྲོ་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་ལན་མང་དུ་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ལན་མང་དུ་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཉིན་མཚན་དེ་དང་དེ་དག་འདས་པས་དེའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པ་དང་ཡངས
Chinese
这是在仅仅修习止的时候说的。修习止的时候，经由观察而无有守护，安住于此禅定中，这是合格的论典中所说的。因此，将所有不作意之禅修都认为是修习空性的实践，这是智者们嘲笑之处。特别是，所有所说的无有忆念且无有作意的禅修，都认为是修习空性，这也已经被听闻之教证很好地遮止了。此外，在《修习次第初编》中说：止的自性仅仅是心一境性而已。这是所有止的共同特征。以及，《般若波罗蜜多窍诀》中也说：于各种显现之心上，舍弃心的言说而修习止。所说的心的言说是指这是这个等等的分别念。此外，以前在《宝云经》中，引用了许多经部和伟大车轨论典，说了止是心一境性等等，已经多次阐述了止是不作意。因此，有修习空性的不作意，以及丝毫未领悟空性的不作意这两种。因此，不应将所有生起的乐明无念都执为空性的禅修。这样说来，这些也仅仅是略微指示而已。应当努力精进，了知由慈氏和无著等所阐释的止观修法。如果不这样做，就会将尚未到达止的安住于不作意的某些禅定，误认为是断除有寂之根本的胜观，并自诩为无所缘，虚度光阴，无疑会欺骗自己和他人。合格的智者成就者们的论典中说，新修止的时候，唯有安住于不作意的安住修，以及初修胜观的时候，以各自的分别智慧，各自区分而观察修习。然而，将所有分别念都执为实执，并舍弃所有这些，从合格的论典中很好地反过来理解，即使没有找到无我的无谬见解，却修习什么也不作意的甚深胜观之义，这就像是
English
This is said when only practicing shamatha. When practicing shamatha, the qualified treatises say that one should abide in that samadhi without guarding after examination. Therefore, considering all non-conceptual meditations as the practice of meditating on emptiness is a matter for the wise to laugh at. In particular, all the meditations that are said to be without mindfulness and without mental activity are considered to be meditating on emptiness, which has also been well refuted by the teachings that have been heard. Furthermore, in the first chapter of the Stages of Meditation, it says: The nature of shamatha is merely single-pointedness of mind. This is the general characteristic of all shamatha. And, in the Quintessence of the Perfection of Wisdom, it also says: Focusing on the mind of various appearances, one should abandon the speech of the mind and practice shamatha. The speech of the mind refers to the discriminating thoughts that say, 'This is this,' and so on. Furthermore, previously in the Cloud of Jewels Sutra, many sutras and treatises of the great chariots were cited, saying that shamatha is single-pointedness of mind, etc., and it has been repeatedly explained that shamatha is non-conceptual. Therefore, there are two types of non-conceptuality: non-conceptuality that meditates on emptiness, and non-conceptuality that does not comprehend emptiness at all. Therefore, one should not take all the bliss-clarity-non-conceptuality that arises as the meditation of emptiness. Thus, these are only brief indications. One should strive diligently to understand the methods of practicing shamatha and vipassana as explained by Maitreya and Asanga, etc. If one does not do so, one will mistake some samadhis that are not yet established in shamatha and abide in non-conceptuality as vipassana that cuts the root of existence, and boast of being without objects, wasting time, and will undoubtedly deceive oneself and others. The treatises of qualified wise and accomplished masters say that when newly practicing shamatha, one should only abide in non-conceptual abiding meditation, and when first practicing vipassana, one should examine and meditate by distinguishing each with the wisdom of discernment. However, taking all conceptual thoughts as grasping at truth and abandoning all of them, and understanding well in reverse from the qualified treatises, even though one has not found the unerring view of selflessness, one meditates on the meaning of profound vipassana that does not conceptualize anything, which is like
Chinese
似乎只有堪布和尚的宗派与其他宗派不同。仔细看看《修次第》三篇，你就会明白。第二，总的来说，依靠止观修行道路的方法是：像前面所说的那样，通过获得不分别的禅定和专注，这变得清晰。那么，仅仅修习这种具有不分别等特点的不分别就足够了吗？不是的。因为在相续中生起这种禅定的目的是为了生起能摧毁烦恼的胜观。如果不依靠它生起胜观，那么无论你多么熟悉这种禅定，你甚至不能断除欲界的烦恼，更不用说断除一切烦恼了。因此，必须修习胜观。此外，除了通过世间道修习胜观以断除现行烦恼，以及通过出世间道修习胜观以从根本上断除烦恼的种子之外，没有其他方法可以超越。如《声闻地》所说：像这样，获得专注的瑜伽士，进入断除的微小喜悦，除此之外，没有其他可以超越的，只有两种。哪两种呢？即世间的和出世间的。如是说。因此，无论通过获得止观或专注来修习世间道的胜观，还是通过出世间道来修习胜观，想要修习它的人，都会多次修习先前获得的止观。这样修习，就会极大地增长极度的调柔和一心专注，止观也会变得非常稳固。此外，也要精通止观的特征。之后，开始修习想要通过两种道中的任何一种道。如《声闻地》所说：对于初业的、具有专注的瑜伽士来说，他想：我要通过世间或出世间的修行之道来修行，因此他多次修习这种专注。像他多次修习那样，日日夜夜过去，他的极度调柔和一心专注就会增长、广大和宽广。
English
It seems that only the Khenpo Hwashang's tradition is different from other traditions. Take a close look at the three stages of the 'Stages of Meditation' and you will understand. Secondly, in general, the method of progressing on the path based on calm abiding is: As mentioned earlier, through obtaining the samadhi and focus of non-discrimination, it becomes clear. So, is it enough to merely cultivate this non-discrimination with characteristics such as non-discrimination? No. Because the purpose of generating this kind of samadhi in the continuum is to generate insight (vipassana) that destroys afflictions. If you do not generate insight based on it, then no matter how familiar you become with this samadhi, you will not even be able to abandon the afflictions of the desire realm, let alone abandon all afflictions. Therefore, it is necessary to cultivate insight. Furthermore, there is no other way to transcend beyond the two types of insight: the insight that progresses through the worldly path to abandon manifest afflictions, and the insight that progresses through the transcendental path to abandon the seeds of afflictions from the root. As stated in the 'Hearer's Ground': 'Thus, the yogi who has attained focus, having entered into the small joy of abandonment, there is nothing else to progress beyond that, there are only two. Which two? Namely, the worldly and the transcendental.' Thus it is said. Therefore, whether one cultivates the insight of the worldly path or the insight that goes through the transcendental path by obtaining calm abiding or focus, the one who wants to cultivate it will cultivate the previously obtained calm abiding many times. By cultivating in this way, the extreme pliancy and one-pointedness of mind will greatly increase, and the calm abiding will also become very stable. Furthermore, one should also become skilled in the characteristics of calm abiding and insight. After that, one begins to cultivate the path that one wants to go through either of the two paths. As stated in the 'Hearer's Ground': 'For the yogi who is a beginner and possesses focus, he thinks: I shall practice through the path of worldly or transcendental practice, therefore he repeatedly practices that focus. As he practices repeatedly, day and night pass, and his extreme pliancy and one-pointedness of mind increase, expand, and widen.'