Tibetan
་ན་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་མ་བརྗེད་པར་གྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒྱུ་གཅིག་ནི་ཤེས་བཞིན་གྱི་སྐྱོང་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སེམས་ལྷ་སྐུ་སོགས་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་པའམ་མྱོང་བ་རིག་ཙམ་གསལ་ཙམ་སོགས་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་ནས་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་དྲན་པ་བསྟེན་པའི་ངང་ནས། དེ་ལས་གཞན་དུ་འཕྲོ་མི་འཕྲོ་ལ་བྱ་ར་ཐུ་རེ་བྱས་ནས་སེམས་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཤེས་བཞིན་སྐྱོང་བའི་གནད་དུ་བཟུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་བརྟག་བྱ་བ། །དེ་དེ་ཁོ་ན་མདོར་ན་ནི། །ཤེས་བཞིན་བསྲུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་འདིས་ནི་བྱིང་རྒོད་སྐྱེ་བའི་གྲབས་བྱེད་པ་ནས་རིག་པའི་ཤེས་བཞིན་བསྐྱེད་ལ། དྲན་པ་ བསྟེན་ཚུལ་གྱིས་ནི་ཡེངས་ནས་འགྲོ་བའི་བརྗེད་ངས་འགོག་པ་ཡིན་པས་ལེགས་པར་དམིགས་ཕྱེད་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་བློ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནས་དམིགས་ཕྱེད་པའི་གོ་བ་མེད་པར། དེང་སང་སྐྱོང་བ་བཞིན་དུ་བསྐྱངས་ན། རྒྱུ་ཐམ་ཐོམ་གྱིས་བསྒྲུབས་པའི་འབྲས་བུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་དེ་འདྲ་ཞིག་བྱུང་དུ་དོགས་སོ། །དེས་ན་གཞུང་ཁུངས་ཐུབ་ཆེན་མོ་རེ་དང་བསྟུན་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ཞིབ་པའི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་ཉམས་ལེན་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཞིག་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ཡི། སྙིང་རུས་ཙམ་ལ་རེ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། བརྩོན་འགྲུས་གཅིག་པུ་བྱས་པ་ངལ་བའི་མཐའ། །ཤེས་རབ་གྲོགས་ཀྱིས་བསྐྱངས་ན་དོན་ཆེན་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ངོས་ཟིན་ཀྱང་དེ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་མི་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་སྐྱོང་ལུགས་ལེགས་པར་བྱས་པས་དྲན་ཤེས་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་སྐྱེས་ཏེ། བྱིང་རྒོད་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་རིག་པར་ནུས་པས། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བ་ངོས་མི་ཟིན་པའི་སྐྱོན་མེད་ཀྱང༌། དེ་གཉིས་བྱུང་མ་ཐག་ནས་འགོག་པའི་རྩོལ་བ་མི་བསྟེན་པར་དང་དུ་ལེན་པའི་མི་རྩོལ་བའམ་འདུ་མི་བྱེད་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་བློ་ལང་དུ་སོང་ནས་བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་པར་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བྱིང་རྒོད་བྱུ
Chinese
是了知沉没和掉举。 称为正念近住，将变得具有正知。 因此，说了“如果正念不忘失”。 这样说。 一个因是不同于共同的正知之修持方式，即心专注于神像等所取的形象，或者专注于体验觉知少许、明亮少许等所执取的形象，如前所说，在依止正念的状态中，对于是否散乱于其他事物进行严密监视，从而摄持心。 这是把握修持正知的要点。 如《入行论》中所说： 身与心之状态， 当一再再三观察， 彼即是彼总而言， 正知守护之体性。 如是说。 因此，此（正知）从准备产生沉掉开始，生起觉性的正知，而依止正念的方式，则是阻止散乱游走的忘失，因此需要很好地区分目标。 如果不是这样，而是将所有这些心识混为一谈，没有区分目标的理解，像现在这样修持，那么以含糊不清的因所成就的果，三摩地，也恐怕会是那样。 因此，应当依据可靠的大论典，以极其细致的分析进行研究，并通过实践来确定，这一点极其重要。 不要仅仅依赖毅力，如《摄波罗蜜多论》中所说： 唯有精进勤作徒劳止， 若以智慧友伴成办大义。 因此这样说。 第二，认识到却不努力去对治，是亲近对治品。 如前所说，通过良好地修持正念和正知，生起了极其强大和具有力量的正念和正知，因此，即使极其微细的沉掉，正知也能够觉察到。 即使没有不认识沉掉产生的过失，但是，在那二者产生之后，不采取阻止的努力，而是接受的不努力或不作为，是三摩地的极大过失。 如果那样做，心就会放纵，因此极其难以生起远离沉掉的三摩地。 因此，沉掉生
English
Is to realize sinking and excitement. It is called mindfulness being closely present, and one will become endowed with vigilance. Therefore, it is said, "If mindfulness is not forgotten." Thus it is said. One cause is the unique way of cultivating vigilance, which is to focus the mind on the aspect of grasping deities, etc., or to focus on the aspect of grasping experiences such as just being aware, just being clear, etc., and as previously explained, while relying on mindfulness, to carefully monitor whether or not it wanders to other things, and thus to hold the mind. This is to grasp the key point of cultivating vigilance. As it is said in the Bodhisattvacharyavatara: The state of body and mind, Should be examined again and again, That alone, in short, Is the characteristic of guarding vigilance. As it is said. Therefore, this (vigilance) gives rise to the vigilance of awareness from the preparation for the arising of sinking and excitement, and the way of relying on mindfulness is to prevent the forgetfulness of wandering away, so it is necessary to have a good distinction of the object. If it is not like that, but all those minds are mixed together, without the understanding of distinguishing the object, and cultivated as they are cultivated nowadays, then the result, samadhi, achieved by a confused cause, is also feared to be like that. Therefore, it is very important to rely on a great and reliable treatise, to study with extremely detailed analysis, and to determine it through practice. Do not rely solely on perseverance, as it is said in the Compendium of Perfections: Striving alone is the end of exhaustion, If guided by the friend of wisdom, great meaning is accomplished. Therefore, it is said. Secondly, to rely on the antidote of not striving to abandon it even though it is recognized. As previously explained, by cultivating mindfulness and vigilance well, mindfulness and vigilance that are extremely powerful and endowed with strength are born, so even extremely subtle sinking and excitement can be recognized by vigilance. Even though there is no fault of not recognizing the arising of sinking and excitement, not making the effort to prevent them as soon as they arise, but accepting the non-effort or non-action, is a very great fault of samadhi. If that is done, the mind will be indulged, and therefore it will be extremely difficult to generate samadhi that is free from sinking and excitement. Therefore, sinking and excitement aris
Tibetan
ང་བ་སྤོང་བ་ལ་འདུ་མི་བྱེད་པའི་གཉེན་པོར་འདུ་བྱེད་པའམ་རྩོལ་བ་ཞེས་བཏགས་པའི་ སེམས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གཉིས། སེམས་པ་ངོས་བཟུང་ཞིང་བྱིང་རྒོད་འགོག་པའི་ཚུལ་དང༌། གང་ལ་བརྟེན་ནས་བྱིང་རྒོད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། སེམས་པ་གང་ཞེན། སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཏེ། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་སེམས་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་རྡོ་ཁབ་ལེན་གྱི་དབང་གིས་ལྕགས་རང་དབང་མེད་པར་གཡོ་བ་ལྟར། སེམས་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གསུམ་པོ་གང་རུང་ལ་གཡོ་ཞིང་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སེམས་བྱུང་ནི་སེམས་པ་ཡིན་པས། འདིར་ནི་བྱིང་རྒོད་གང་རུང་བྱུང་བ་ན་དེ་སྤོང་བ་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པ་བཟུང་ངོ་། །འོ་ན་དེ་ལྟར་བྱིང་རྒོད་སྤོང་བ་ལ་སེམས་མངོན་པར་བསྐུལ་ནས་བྱིང་རྒོད་འགོག་ཚུལ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན། འདི་ལ་སེམས་བྱིང་བ་ནི། ཧ་ཅང་ནང་དུ་བསྡུས་དྲགས་ནས་དམིགས་པའི་འཛིན་སྟངས་ཤོར་བ་ཡིན་པས། དེ་ལ་ནི་སེམས་ཕྱིར་ལ་འཕྲོ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དགའ་བའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི། ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བའི་དགའ་བ་མིན་ནོ། །ཡང་ན་ཉི་འོད་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱས་ལ་བྱིང་བ་སངས་པ་ན་དེ་མ་ཐག་ནས་དམིགས་པའི་འཛིན་སྟངས་དམ་པར་བྱས་ལ་བསྐྱང་སྟེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། ཇི་སྟེ་གང་གི་ཚེ་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱིས་ ནོན་ཏེ་དམིགས་པ་འཛིན་པ་ལ་མི་གསལ་ཞིང་སེམས་བྱིང་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམ་པའམ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་དངོས་པོ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བྱིང་བ་བསལ་ལ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་དམ་དུ་བཟུང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ལ་སྐྱོ་བའི་དམིགས་པ་བསྒོམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། སྐྱོ་ཤས་ནི་སེམས་ནང་དུ་སྡུད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གང་ལ་དཔྱོད་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ལ་དཔྱད་ནས་སྤྲོས་ནའང་བྱིང་བ་ལྡོག་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། ལྷག་མཐོང་བརྩོན་པའི་སྟོབས་ཀྱི་མཐུས། །ཞུམ་པར་གྱུར་ན་གཟེངས་ཀྱང་བསྟོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱིང་བའམ་ཞུམ་པ་ནི་དམིགས་པའི་འཛིན་སྟངས་འཕངས་དམའ་རུ་སོང་བས་བྱིང་བ་དང་ཧ་ཅང་ནང་དུ་བསྡུས་པས་ན་ཞུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པས། འཛིན་སྟངས་བ
Chinese
应当修习名为对治舍弃散乱的作意或勤奋之心。这有两方面：一是认识心并阻止掉举和昏沉的方法，二是认识产生掉举和昏沉的原因。第一方面，《集论》中说：“何为心？心是显现作意，是意的作用，是使心投入善、不善和无记之事的行为者。”应如是理解。例如，就像铁在磁铁的作用下不由自主地移动一样，心是使心念在善、不善、无记三者中随意移动和驱使的心所。因此，这里是指当出现昏沉或掉举时，为了舍弃它们而显现作意之心。那么，如何通过显现作意来舍弃昏沉和掉举呢？对于昏沉，是因为过于向内收缩而失去了对目标的把握。因此，应当忆念能使心向外散发的喜悦之物，比如佛陀极其庄严的身体，但不是产生烦恼的喜悦。或者，忆念阳光等光明之相，当昏沉消散后，立即牢牢地把握对目标的执持。如《修次第初篇》中说：“若于尔时，为昏沉及睡眠所覆，于所缘境执持不明了，心下沉没之时，当修光明想，或于极可喜事，谓佛等功德作意，除遣昏沉，还复摄持其所缘境。”如是而行。不应修习厌恶之境，因为厌恶是使心向内收缩的原因。通过分别智慧对想要观察的对境进行观察和扩展，也能消除昏沉。《摄波罗蜜多论》中说：“以胜观精进力，若已下劣当赞扬。”如是说。因此，昏沉或下劣是指对目标的执持力下降而导致的昏沉，以及过于向内收缩而导致的下劣。因此，执持力
English
One should cultivate the mind that is called effort or diligence, which is the antidote to abandoning distraction. This has two aspects: first, how to recognize the mind and prevent dullness and excitement, and second, how to recognize the causes that give rise to dullness and excitement. The first aspect, according to the Compendium of Topics: "What is mind? Mind is manifest engagement, the function of the mind, the agent that causes the mind to engage in virtuous, non-virtuous, and neutral things." This should be understood as it is said. For example, just as iron moves involuntarily under the influence of a magnet, the mind is the mental factor that moves and impels the mind in any of the three: virtuous, non-virtuous, and neutral. Therefore, here it refers to seizing the mind that manifests engagement in order to abandon dullness or excitement when either arises. So, how does one abandon dullness and excitement by manifesting engagement? In this case, dullness of mind is when one is too withdrawn inward and loses one's grasp of the object. Therefore, one should bring to mind an object of joy that causes the mind to radiate outward, such as the extremely beautiful body of the Buddha, but not joy that gives rise to afflictions. Alternatively, one should bring to mind the sign of light, such as sunlight, and when the dullness is dispelled, one should immediately firmly grasp the object of focus. As the First Step of Meditation says: "If at any time one is overcome by dullness and sleep, and one's grasp of the object is unclear and the mind becomes dull, then one should cultivate the perception of light, or bring to mind the qualities of an extremely pleasing object, such as the Buddha, and dispel the dullness, and then hold firmly to that object." Thus it is. One should not cultivate an object of aversion, because aversion is a cause of drawing the mind inward. By examining and elaborating on the object that one wishes to investigate with discriminating wisdom, dullness can also be reversed. The Condensed Perfection of Wisdom says: "By the power of the effort of higher vision, if it has become inferior, then praise it." Thus it is said. Therefore, dullness or inferiority refers to dullness caused by a decline in the strength of grasping the object, and inferiority caused by being too withdrawn inward. Therefore, the grasping power