Tibetan
འདིས་ཆུ་ཚོད་གཅིག་གམ་མེལ་ཚེ་ཐུན་ཕྱེད་དམ་ཐུན་གཅིག་ གམ་ཇི་སྲིད་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། འདི་ཞི་གནས་གྲུབ་ཟིན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པའི་དུས་ཀྱི་ཐུན་ཚད་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་སྣང་ཡང༌། ཐོག་མར་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་འདྲ་བར་མངོན་པས་དེ་ལྟར་བྱའོ། །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་སྐྱོང་ལུགས་དམིགས་པ་དྲན་པ་དང་བྱ་ར་བྱེད་པའི་ལྟ་རྟོག་བར་བར་དུ་བྱེད་ན་ཐུན་ཅུང་རིང་ཡང་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་མོད། འོན་ཀྱང་ལས་དང་པོ་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ལ་ཐུན་རིངས་ན། ཡང་ན་བརྗེད་ངས་སྐྱེས་ནས་ཡེངས་ནས་འགྲོ་ཞིང་། དེའི་ཚེ་སེམས་བྱིང་བའམ་རྒོད་པ་གང་བྱུང་ཡང་ཡུན་རིང་པོ་ཞིག་ནས་ངོ་ཤེས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་མྱུར་པོར་ངོས་མི་ཟིན་ལ། ཡང་ན་དྲན་པ་མ་བརྗེད་ཀྱང་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་སླ་ཞིང་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བ་རྣམས་མྱུར་པོར་ངོས་མི་ཟིན་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་གཉིས་ཀྱི་སྔ་མས་ནི་དྲན་པ་སྟོབས་ལྡན་སྐྱེ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པར་འགྱུར་ལ། ཕྱི་མས་ནི་ཤེས་བཞིན་སྟོབས་ལྡན་སྐྱེ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པས་བྱིང་རྒོད་གཅོད་པ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁྱད་པར་དུ་དམིགས་པ་བརྗེད་ནས་ཡེངས་ཏེ་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བ་ངོས་མི་ཟིན་པ་ནི། དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའི་ངང་ནས་བྱིང་རྒོད་མྱུར་པོར་ངོས་མི་ཟིན་པ་ལས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ངན་པ་ཡིན་པས། ཡེངས་ནས་འགྲོ་བའི་དྲན་པ་ཉམས་པ་འགོག་པའི་གཉེན་པོ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་དྲན་པ་སྐྱོང་ཚུལ་གལ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡེངས་ནས་འགྲོ་བའི་བརྗེད་ངས་ཆེ་བ་དང་བྱིང་རྒོད་མྱུར་པོར་ངོས་མི་ཟིན་པའི་ཤེས་བཞིན་ མཐུ་ཆུང་ན་ཐུན་ཆུང་ངུ་དགོས་ལ། བརྗེད་ངས་སྐྱེ་དཀའ་ཞིང་བྱིང་རྒོད་མྱུར་དུ་རྟོགས་ནུས་པར་སྣང་ན། ཐུན་ཅུང་རིང་ཡང་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཆུ་ཚོད་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་ཡུན་ཚད་མ་ངེས་པར་གསུངས་ཤིང༌། མདོར་ན་རང་གི་བློའི་ནུས་པ་དང་བསྟུན་དགོས་པས་ཇི་སྲིད་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ལུས་དང་སེམས་ལ་གློ་བུར་བའི་གནོད་པ་མ་བྱུང་ན་མཉམ་པར་འཇོག་ལ། བྱུང་ན་ཨུ་ཚུགས་བྱས་ཏེ་མི་བསྒོམ་པར་དེ་མ་ཐག་བཞག་ནས་ཁམས་ཀྱི་བར་ཆད་བསལ་ཏེ་བསྒོམ་པ་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་བྱེད་པའང་ཐུན་ཇི་ཙམ་གྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་དམིགས་པ་ལ་གཏད་པའི་འོག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ལ་གཉིས། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་དུས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང༌། བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་དུས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བྱིང་རྒོད་ངོས་མི་ཟིན་པའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་དང༌། ངོས་ཟིན་ཀྱང་དེ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་མི་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང༌། བསྒོམ་པའི་དུས་སུ་དེ་རྟོགས་པའི་ཤེས་བཞིན་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་སོ། །དང་པོ་ལ། རྒོད་པ་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། རྒོད་པ་གང་ཞེ་ན། སྡུག་པའི་མཚན་མའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པའི་སེམས་རྣམ་པར་མ་ཞི་བ་སྟེ། ཞི་གནས་ཀྱི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ།འདི་ལ་གསུམ་ལས། དམིགས་པ་ནི། ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་སྡུག་པའོ། །རྣམ་པ་ནི། སེམས་རྣམ་པར་མ་ཞི་ཞིང་ཕྱིར་ལ་འཕྲོ་བ་སྟེ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཅིག་ཡིན་པས་ཡུལ་ལ་སྲེད་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་པའོ། །བྱེད་ལས་ནི། སེམས་དམིགས་པ་ལ་གནས་པའི་བར་གཅོད་བྱེད་པའོ། །སེམས་ནང་དུ་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་པ་ན་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ལ་ཆགས་པའི་རྒོད་པས་དབང་མེད་དུ་ཡུལ་དེ་དག་ལ་སེམས་འདྲེན་ཞིང་གཡེང་བར་བྱེད་དེ། བཤགས་བསྟོད་ལས། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཞི་གནས་ལ་དམིགས་ཤིང༌། །དེ་དང་དེར་ཡིད་ཡང་ཡང་གཏད་པ་ན། །དེ་དང་དེ་ལས་ཉོན་མོངས་ཞགས་པ་ནི། །ཡུལ་ལ་ཆགས་པའི་ཐག་པས་དབང་མེད་དྲངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་ཉོན་མོངས་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་སེམས་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་གཡེང་བར་བྱེད་པའི་འཕྲོ་བ་དང་དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བའི་དམིགས་པ་གཞན་ལ་འཕྲོ་བ་དེ་རྒོད་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རྒོད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཅིག་ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་གཡེང་བ་ནི་རྒོད་པ་མིན་གྱི། ཉེ་ཉོན་ཉི་ཤུའི་ནང་ཚན་གྱི་སེམས་བྱུང་རྣམ་གཡེང་ཡིན་ནོ། །དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་འཕྲོ་བ་ནི་དགེ་བའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཅི་རིགས་སུ་འགྲོ་བས་འཕྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྒོད་པ་མིན་ནོ། །བྱིང་བ་ནི། འགྱུར་མང་པོ་ལས་ཞུམ་པ་ཞེས་པར་ཡང་བསྒྱུར་ཏེ། ཡི་ཤི་བའི་ཞུམ་པ་དང་ནི་མི་གཅིག་གོ །དེའི་མཚན་ཉིད་ལ། གངས་རིའི་ཁྲོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་པ་ཕལ་མོ་ཆེ་རྣམས་ནི། ཡུལ་གཞན་ལ་འཕྲོ་བ་མེད་པར་གནས་ཤིང་གསལ་དྭངས་ནི་མེད་པའི་སེམས་རྨུགས་པ་ཞིག་ ལ་བྱིང་བར་འདོད་པར་སྣང་ངོ་། །འདི་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རྨུགས་པ་ནི་བྱིང་བའི་རྒྱུར་གསུངས་པས་དེ་གཉིས་སོ་སོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། དེ་ལ་གལ་ཏེ་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱིས་ནོན་ནས་སེམས་བྱིང་ངམ་བྱིང་དུ་དོགས་པར་མཐོང་ན། ཞེས་གསུང
Chinese
这应持续一小时，或半个梅尔策，或一个图恩，或尽可能长的时间。据说，这似乎是在寂止成就后修习胜观时，关于图恩时长的场合所说的。然而，在最初修习寂止时，也同样适用，所以应该这样做。也就是说，如前所述，如果以正念和正知的修行方式，在忆念所缘和警觉观察之间交替进行，即使图恩稍微长一些也没有问题。然而，对于大多数初学者来说，如果图恩时间过长，要么会产生遗忘而散乱，那时，无论生起沉没或掉举，都只能在很长时间后才能认出，或者即使没有忘记正念，也容易受到沉没和掉举的影响，并且似乎不能迅速地识别出沉没和掉举。这两种情况中，前者会阻碍正念的有力生起，后者会阻碍正知的有力生起，因此断除沉没和掉举会变得非常困难。特别是，忘记所缘而散乱，无法识别沉没和掉举，这比在没有忘记所缘的情况下，不能迅速识别沉没和掉举更为糟糕。因此，防止散乱和正念减弱的对治方法，如前所述的正念修行方式非常重要。如果散乱的遗忘很大，并且不能迅速识别沉没和掉举的正知力量很小，那么就需要短小的图恩。如果难以产生遗忘，并且似乎能够迅速觉察到沉没和掉举，那么即使图恩稍微长一些也没有问题，考虑到这一点，所以没有明确地说一小时等时长。总之，因为必须根据自己的心力来决定，所以才说要尽可能长的时间。此外，如果身心没有发生突发的损害，就保持平静。如果发生了，不要强行修习，而应立即停止，消除身体的障碍后再修习，这是智者们的观点。因此，这样做也应被理解为修习多长时间的图恩的一个组成部分。第三，关于专注于所缘之后应该怎么做，分为两部分：生起沉没和掉举时应该怎么做，以及
English
This should last for an hour, or half a mel-tse, or one thun, or as long as possible. It is said that this seems to have been said on the occasion of the duration of the thun when practicing vipassanā after śamatha has been accomplished. However, it seems to be the same when initially practicing śamatha, so it should be done that way. That is to say, as mentioned before, if the way of cultivating mindfulness and awareness is to alternate between mindfulness of the object and vigilance of observation, even if the thun is a little long, it will not be a problem. However, for most beginners, if the thun is too long, either forgetfulness will arise and they will become distracted, and at that time, whether sinking or excitement arises, they will only be able to recognize it after a long time, or even if they do not forget mindfulness, they will easily be influenced by sinking and excitement, and it seems that they will not be able to quickly recognize the sinking and excitement that has arisen. Of these two situations, the former will hinder the powerful arising of mindfulness, and the latter will hinder the powerful arising of awareness, so it will become very difficult to cut off sinking and excitement. In particular, forgetting the object and becoming distracted, and not being able to recognize sinking and excitement, is much worse than not being able to quickly recognize sinking and excitement while not forgetting the object. Therefore, the antidote to prevent distraction and the weakening of mindfulness, the way of cultivating mindfulness as mentioned before, is very important. If the forgetfulness of distraction is great and the power of awareness to quickly recognize sinking and excitement is small, then a short thun is needed. If it is difficult to generate forgetfulness and it seems that sinking and excitement can be quickly recognized, then even if the thun is a little long, there is no problem. Considering this, the duration of one hour, etc., is not specified. In short, because it must be determined according to one's own mental capacity, it is said that it should be as long as possible. Furthermore, if there is no sudden harm to body and mind, maintain equanimity. If it occurs, do not force yourself to practice, but stop immediately, eliminate the obstacles of the elements, and then practice. This is the view of the wise. Therefore, doing so should also be understood as a component of how long to practice the thun. Third, regarding what to do after focusing on the object, there are two parts: what to do when sinking and excitement arise, and
Chinese
如何对治昏沉和掉举。首先分二：一、不认识昏沉和掉举时，依止对治法；二、认识却不努力断除时，依止对治法。第一又分二：一、确定昏沉和掉举的体性；二、在修行时，生起觉知以了知它们的方法。第一，掉举。《集论》中说：掉举是什么？是随逐可爱的行相，属于贪欲的范畴，心不寂静，是断绝止观之业者。如是所说。此有三：所缘是，悦意且可爱的境。行相是，心不寂静且向外散乱，是贪欲的一部分，以贪恋境的行相而转。作用是，阻碍心安住于所缘。当心安住于内所缘时，由于贪着色声等，不由自主地将心引向那些境，并使之散乱。如《忏悔赞》中说：如何如何专注止，于彼于彼再三系念时，即于彼彼烦恼之罗网，为贪著境之绳索所牵引。如是所说。那么，通过其他烦恼使心从所缘向外散乱，以及同样地向其他善的所缘散乱，那是掉举吗？掉举是贪欲的一部分，因此通过其他烦恼而散乱不是掉举，而是属于二十随烦恼中的散乱。向善的所缘散乱，是转为善心和各种心所，因此所有的散乱都不是掉举。昏沉，在许多译本中也译为“萎靡”，与死亡的萎靡并非相同。关于它的体性，雪山中的大多数禅修者似乎认为，一种不向其他境散乱，且没有清晰明觉的迟钝之心就是昏沉。这并不合理，因为迟钝是昏沉的因，因此二者是不同的。《修次中篇》中说：如果被迟钝和睡眠所压制，而见到心昏沉或怀疑昏沉时，
English
How to deal with agitation and lethargy. First, there are two: 1. Relying on antidotes when not recognizing agitation and lethargy; 2. Relying on antidotes when recognizing them but not striving to abandon them. The first has two parts: 1. Determining the nature of agitation and lethargy; 2. Methods for generating awareness to recognize them during meditation. First, agitation. The Compendium of Abhidharma states: What is agitation? It is the mind that is not pacified, following attractive appearances, belonging to the category of desire, and has the function of interrupting tranquility. As it is said. This has three aspects: The object is a pleasing and attractive object. The aspect is that the mind is not pacified and scatters outward, being a part of desire, it engages with the aspect of craving for objects. The function is to obstruct the mind from abiding on the object. When the mind is directed inward to the object, due to attachment to forms, sounds, etc., the mind is involuntarily drawn to those objects and becomes distracted. As it is said in the Confession Praise: How much one focuses on tranquility, again and again fixing the mind on it, then from that, the net of afflictions is involuntarily pulled by the rope of attachment to objects. As it is said. Then, is it agitation when the mind is scattered outward from the object through other afflictions, and similarly, when scattered to other virtuous objects? Agitation is a part of desire, therefore scattering through other afflictions is not agitation, but is the scattering mind, which is one of the twenty secondary afflictions. Scattering to virtuous objects is turning to virtuous mind and various mental factors, therefore not all scattering is agitation. Lethargy, in many translations, is also translated as "drooping," which is not the same as the drooping of death. Regarding its nature, most meditators in the snowy mountains seem to think that a dull mind that does not scatter to other objects and lacks clarity and awareness is lethargy. This is not reasonable, because dullness is said to be the cause of lethargy, therefore the two are different. The Middle Stages of Meditation states: If one is overwhelmed by dullness and sleep, and sees that the mind is lethargic or suspects lethargy,