Tibetan
ན་པའི་གསལ་བ་མེད་དོ། ། གྲིམས་དྲགས་པ་དང་ལྷོད་དྲགས་པ་གང་དུ་ཡང་མ་སོང་བའི་དམ་ལྷོད་རན་པའི་མཚམས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ཟིན་དཀའ་བའི་ཕྱིར། བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་དཀའ་བ་ལ་དགོངས་ནས། སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གཽ་མིས། བརྩོན་པ་བསྟེན་ན་རྒོད་པ་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་སྤངས་ན་ནི་ཞུམ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །འདི་ཡི་རིགས་པར་མཉམ་འཇུག་རྙེད་དཀའ་ན། །བདག་གིས་སེམས་དཀྲུགས་པས་ནི་ཅི་ཞིག་བགྱི། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བརྩོན་པ་བསྟེན་པ་ནི་བསྒྲིམས་དྲགས་པ་སྟེ་དེ་བྱས་ན་ནི་རྒོད་པ་འབྱུང་ལ། བསྒྲིམ་པ་དེ་སྤངས་ཤིང་གློད་དྲགས་ན་སེམས་ནང་དུ་སྡོད་པའི་ཞུམ་པ་སྐྱེ་བར་སྣང་བས། བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་ནས་ཆ་མཉམ་པར་གནས་པའི་སེམས་རིགས་པར་མཉམ་དུ་འཇུག་པ་རྙེད་དཀའོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དེའི་འགྲེལ་པ་སངས་རྒྱས་ཞི་བས་མཛད་པ་ལས། བརྩོན་པ་ནི་འདིར་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་པར་སྤྲོ་བས་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་ལ་བྱ་ཡི། ཞེས་དང༌། རྒོད་པར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་མཐོང་ནས་བརྩོན་པ་དེ་སྤངས་ཏེ་རྩོལ་བ་བཏང་བར་གྱུར་ན་སེམས་ནང་དུ་ཞུམ་ཞིང༌། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །ཡང་བཤགས་བསྟོད་ལས། འབད་པས་འཇུག་ན་རྒོད་པ་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་གློད་ན་ནི་ཞུམ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །འདི་ཡི་དབུ་མར་བསྒྲུབ་པའང་རྙེད་དཀའ་ན། །བདག་གི་སེམས་དཀྲུགས་པས་ནི་ཅི་ཞིག་བགྱི། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། དེའི་འགྲེལ་པར་ཡང༌། ཤིན་ཏུ་འབད་པས་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་ཅིང་རྩོལ་བ་ན་ནི་སེམས་དེ་རྒོད་ཅིང་གཡེང་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་བཅོམ་པས་རྩོལ་བ་ལས་ཀྱང་ སེམས་གནས་པ་མི་རྙེད་ལ། དེ་ལྟར་དེ་ཉེས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་འབད་པས་འཇུག་པའི་སེམས་དེ་གློད་ཅིང་རྩོལ་བ་བཏང་བར་གྱུར་ན་ནི་དམིགས་པའི་ཡུལ་བརྗེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་སེམས་ནང་དུ་ཞུམ་ཞིང་བྱིང་བ་སྐྱེ་ཞིང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས། ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མར་བསྒྲུབ་པའམ་རིགས་པར་མཉམ་འཇུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྙེད་དཀའོ་ཞེས་གསུངས་པས༌གློད་པ་རབ༌བྱས་པས་ཆོག་ན་དཀའ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་ལས་བྱིང་བ་སྐྱེ་བར་གསུངས་པས་ཚུལ་དེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པ་མི་རིགས་པར་གསལ་ལོ། །ཤིན་ཏུ་གློད་པའི་སེམས་དྭངས་པ་ཙམ་གྱི་གསལ་ཆས་མི་ཆོག་པར་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གྲིམས་ཆ་དགོས་པར་ནི། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། དེ་ལ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དང་ཡང་དག་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ
Chinese
没有昏沉的明分啊！ 因为不落入过紧和过松任何一方的，紧松适中的界限也极难把握。考虑到难以生起远离沉掉和掉举的等持，导师旃扎果弥说：“若勤奋则掉举将生起，若舍彼则萎靡将生起，于此道理中，平等融入极难得，我以扰乱心意又有何用？”这样说道。勤奋是过于绷紧，若这样做则掉举会生起，舍弃绷紧而过于放松，则心中会生起萎靡之相，因此，远离沉掉而平等安住的心，平等融入道理极难获得，是这个意思。如同那样，其注释由圣寂所著中说：“勤奋，在此是指对于善的方面，以欢喜而绷紧进入。”以及“见到会变成掉举的过患后，舍弃勤奋而放下精勤，则心中会萎靡。”这样说道。又在《忏悔赞》中说：“若以努力入，则掉举将生起，若放松彼，则萎靡将生起，于此中道修，亦是极难得，我以扰乱心意又有何用？”这样说道。其注释中也说：“若以非常努力而绷紧进入和精勤，则心会掉举和散乱，因此，以调伏，从精勤中也无法获得心安住。如是，彼本身就是过患，因此，为了遣除彼，放松以努力进入的心，而放下精勤，则因遗忘所缘等过失，心中会萎靡和沉掉生起和产生。”这样清楚地说道。因此，远离沉掉二边的中道修持，或者平等融入道理的等持极难获得这样说道，如果仅仅是极度放松就可以，则没有任何困难的缘故，并且说从那会生起沉掉，因此，以那种方式修持等持是不合理的，很明显。对于仅仅是极度放松的清明之心不够，而是需要执持方式的绷紧分，圣无著说：‘于彼作意和如理作意’
English
There is no clarity without dullness! Because it is extremely difficult to grasp the boundary of moderate tightness and looseness, which does not fall into either excessive tightness or excessive looseness. Considering the difficulty of generating samadhi that is free from sinking and excitement, the teacher Chandragomin said: "If diligence is cultivated, excitement will arise; if it is abandoned, then depression will arise. In this reasoning, it is difficult to find equal integration, so what is the use of disturbing my mind?" He said that cultivating diligence is being too tense, and if you do that, excitement will arise. If you abandon that tension and relax too much, the appearance of depression will arise in the mind. Therefore, it is difficult to find a mind that is free from sinking and excitement and dwells equally, integrating equally into reason. That is the meaning. Likewise, in its commentary by Shantarakshita, it says: "Diligence here refers to entering with joy and tension towards the side of virtue." And, "Having seen the fault of becoming excitement, if you abandon that diligence and give up effort, then the mind will become depressed." he said. Also, in the Confession Praise, it says: "If you enter with effort, excitement will arise; if you relax it, then depression will arise. It is also difficult to achieve the middle way in this, so what is the use of disturbing my mind?" he said. And in its commentary, it also says: "If you enter and strive with great effort and tension, then the mind will become excited and distracted, so by subduing it, you cannot find peace of mind even from striving. Thus, since that itself is a fault, in order to dispel it, if you relax the mind that enters with effort and give up striving, then due to faults such as forgetting the object of focus, depression and sinking will arise and occur in the mind." he said clearly. Therefore, it is said that it is extremely difficult to obtain the samadhi of the middle way practice that is free from the two extremes of sinking and excitement, or the equal integration into reason. If it is enough to just relax extremely, then there is no difficulty, and it is said that sinking arises from that. Therefore, it is clear that it is unreasonable to practice samadhi in that way. It is not enough to have just the clarity of a very relaxed mind, but you need a tight part of the holding method. Arya Asanga said, 'To apply the mind to it and to apply it correctly.'
Tibetan
་ལ་ནི་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་དོ། །ཞེས་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུའི་སེམས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དེ་ལྟར་གསུངས་ཤིང༌། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས་ཀྱང༌། བྱིང་བ་བསལ་ལ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་དམ་དུ་བཟུང་ངོ་། །ཞེས་དང༌། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ནས་བྱིང་བ་ཞི་བར་བྱས་ནས་ཅི་ནས་ཀྱང་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སེམས་ཀྱིས་གསལ་བར་མཐོང་བ་ཞེས་གསུངས་པས་ཡུལ་གསལ་ བ་ཙམ་ལ་མི་ཟེར་གྱི། བློའི་འཛིན་སྟངས་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང་དམ་པ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པའི་བསྟེན་ལུགས་འདི་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་སྟེ། འདི་མ་ཤེས་པར་བསྐྱངས་པའི་རྟགས་སུ་སྒོམ་ཇི་ཙམ་མང་དུ་བྱས་པ་ཙམ་དུ་བརྗེད་ངས་ཆེ་རུ་འགྲོ་བ་དང་། ཆོས་རྣམས་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་རྟུལ་དུ་འགྲོ་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་འདུག་པ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པོ་ཡོད་པར་རློམ་པ་བྱེད་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དྲན་པས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་པ་དེའི་ཚེ་དམིགས་པ་ལེགས་པར་འཛིན་ནམ་མི་འཛིན་གྱི་བྱ༌ར་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་བསྐྱེད་དུ་རུང་ངམ་སྙམ་ན། འདི་ནི་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། དེ་ལྟར་གང་ལ་འདོད་པའི་དམིགས་པ་དེ་ལ་སེམས་བཞག་ནས་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱིར་བཞིན་རྒྱུན་དུ་སེམས་གཞག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཉེ་བར་བཞག་ནས་སེམས་ལ་འདི་ལྟར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ལེགས་པར་འཛིན་ཏམ་འོན་ཏེ་བྱིང་ངམ་འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་འཆར་བས་རྣམ་པར་གཡེངས་སམ་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཏང་ནས་དེ་ལྟར་བལྟ་བ་མིན་གྱི། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་བཞིན་པའི་ངང་ནས་རྩ་བའི་དམིགས་པ་ལ་སྔར་བཞག་པ་ལྟར་གནས་མི་གནས་དང་མི་གནས་ན་བྱིང་རྒོད་གང་དུ་སོང་བལྟ་བ་ཙམ་བྱེད་པ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞག་ནས་ཧ་ཅང་ཐུང་བའི་དུས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཧ་ཅང་རིང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པར་བར་བར་དུ་བྱ་ར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བློ་སྔ་མའི་ཤུགས་དང་ངར་མ་ཟད་ཙམ་ནས་འདི་བྱས་ པ་ན་བློ་དེའི་ངར་སྐྱེས་ནས་ངར་ལྡན་ལ་གནས་པའི་ཡུན་རིང་དུ་འགྲོ་བ་དང་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་མྱུར་དུ་རྟོགས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་བར་བར་དུ་དམིགས་པ་སྔ་མ་དྲན་ཙམ་དྲན་ཙམ་བྱས་ནས་སྐྱོང་བ་ལ་ཡང་དྲན་པ་སྟོབས་ཆེ་བ་དང་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འཇུག་པའི་རྒྱུར་དགོས་པས་དྲན་པའི་སྐྱོང་ཚུལ་ཡིན་ཏེ། ཉན་ས་ལས། དེ་ལ་སེ
Chinese
是专注于投入的作意。如是于九住心之前二心的场合中宣说。又《修次初篇》中也说：遣除沉没，紧紧抓住彼所缘。《修次中篇》中也说：之后平息沉没，务必使心极清楚地见到彼所缘，应如是行。所说的心清楚地见到，并非仅指境清楚，而是指心的执取方式极清楚且紧密。此忆念的运用方式极为重要，若不了解此点，则作为修习的标志，禅修越久，遗忘越严重，且辨别诸法的智慧变得迟钝等过失极多。但似乎自认为有稳固的等持。如前所说，忆念将心系于所缘之时，心是否良好地执取所缘，对此进行观察的分别念是否可以生起呢？这是必须做的。如《修次中篇》中说：如是于所欲之所缘上系心后，应于彼上再三持续系心。于彼处系心后，应如是观察心，心是否良好地执取所缘，或者是否沉没，或者是否因外境显现而散乱。因为如是宣说。此亦非舍弃等持而如是观察，而是在安住于等持的状态中，仅是观察根本所缘是否如先前所系住般安住，若不安住，则观察是沉没还是掉举。即安住于等持后，并非时间过短，亦非时间过长，而是间断地进行观察。在先前心力的余势尚未耗尽时，若进行此观察，则会生起心力，且能长久安住于具力状态，并能迅速觉察沉没和掉举。同样，间断地忆念先前所缘并进行修习，对于忆念变得强大且持续不断地投入也有必要，这是忆念的修习方式。如《声闻地》中说：于此
English
is the mental application of focusing and engaging. It is taught in this way in the context of the first two of the nine ways of abiding in the mind. Also, in the first stage of meditation, it says: "Eliminate dullness and firmly grasp that object." And in the middle stage of meditation, it says: "Then, having pacified dullness, one should strive to ensure that the mind sees that object very clearly." It is said that seeing clearly with the mind does not merely refer to the clarity of the object, but rather to the mind's way of grasping, which is very clear and firm. This way of relying on mindfulness is extremely important. If this is not understood, then as a sign of cultivation, the more one meditates, the more forgetfulness increases, and the wisdom that distinguishes dharmas becomes dull, and so on. There seem to be many faults, but one seems to boast of having stable samadhi. As previously explained, when mindfulness binds the mind to the object, one might wonder whether it is permissible to generate the thought of observing whether the mind is grasping the object well or not. This is what needs to be done. As it says in the middle stage of meditation: "Thus, having placed the mind on the desired object, one should repeatedly and continuously place the mind on it. Having placed it near, one should examine the mind in this way: Is the mind grasping the object well, or is it dull, or is it distracted by the appearance of external objects?" Because it is taught in this way. This is also not to abandon samadhi and look in that way, but rather, while remaining in the state of samadhi, one merely observes whether the root object remains as it was previously placed, and if it does not remain, then one observes whether it has gone into dullness or agitation. That is, after placing it in samadhi, one observes intermittently, neither for too short a time nor for too long a time. When this is done before the force and intensity of the previous mind are exhausted, the force of that mind will arise, and there is a need to quickly realize dullness and agitation, so that one can abide in a state of intensity for a long time. Similarly, intermittently remembering the previous object and cultivating it is also necessary for mindfulness to become strong and continuously engaged, which is the way to cultivate mindfulness. As it says in the Hearer's Ground: "Here,