Tibetan
མས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ཡང་དང་ཡང་དུ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་ཆ་མཐུན་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་རྒྱུན་དང་ལྡན་པ་དང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་དང་དགའ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅེས་ཀྱང་བྱ། དགེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཅེས་ཀྱང་བྱའོ། །དེ་ལ་ཅི་ཞིག་ཡང་དང་ཡང་དུ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱེད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། ཆོས་གང་དག་བཟུང་ཞིང་མཉན་པ་དང་བླ་མ་དག་ལས་གདམས་ཤིང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ས་པའི་མཚན་མ་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། དམིགས་པ་དེ་ལ་རྒྱུན་དང་ལྡན་པའི་དྲན་པས་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་ཅིང་ཉེ་བར་གཏོད་པར་བྱ་བའོ། །ཞེས་དང༌། དབུས་མཐའི་འགྲེལ་བཤད་ལས་ཀྱང༌། དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་གནས་པར་བྱ་བའི་གདམས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཞེས་གསུངས་པས། དྲན་པ་བསྟེན་པ་ནི་དམིགས་པ་ལས་གཡེང་བའི་བརྗེད་ངས་འགོག་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་པས་དེ་འགོག་པའི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པ་ནི་ཡིད་ ཀྱིས་དམིགས་པ་བརྗོད་པ་སྟེ། ཡང་ཡང་དམིགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དཔེར་ན་ཤེས་པའི་དོན་འགའ་ཞིག་བརྗེད་ཀྱིས་དོགས་པ་ན། ཡང་ཡང་ཡིད་ལ་དྲན་པར་བྱས་ན་བརྗེད་དཀའ་བ་དང་འདྲའོ། །དེས་ན་དམིགས་པ་བར་བར་དུ་དྲན་པར་བྱེད་པ་ནི་དྲན་པ་སྟོབས་ལྡན་སྐྱེ་བ་ལ་དགོས་ལ། སེམས་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་ཚིར་རེ་བཟུང་ནས་བྱ་ར་བྱེད་པ་ནི་བྱིང་རྒོད་རྟོགས་པའི་ཤེས་བཞིན་མཐུ་ལྡན་དུ་འགྲོ་བའི་ཐབས་ཡིན་པས། དེ་འདྲ་བ་དེ་ལ་ཡང་རྟོག་པ་ཡིན་སྙམ་ནས་བཀག་ན་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་སྟོབས་ལྡན་སྐྱེ་བར་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ཐུན་གྱི་ཚད་བསྟན་པ་ནི། འོ་ན་དྲན་པས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་པ་དེ་ལ་འདི་ཙམ་བར་དུ་འཇོག་ཅེས་པའི་ཐུན་ཚད་ངེས་པ་ཡོད་དམ་མེད་ཅེ་ན། འདི་ལ་བོད་ཀྱི་བརྒྱུད་པ་སོ་སོའི་བླ་མ་གོང་མ་ཐམས་ཅད་ཐུན་ཆུང་ལ་གྲངས་མང་བར་བྱ་དགོས་གསུང་ངོ་། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཐུན་ཆུང་ངེ་བའི་སྒོམ་དང་བཟང་གྱེས་བྱས་ན་རྟིང་མ་རེས་ཀྱང་བསྒོམ་པ་ལ་བྲོད་ལ་ཐུན་རིངས་ན་སུན་པར་འགྱུར་བར་འདོད་ཅིང༌། གཞན་དག་ནི། ཐུན་རིངས་ན་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་སླ་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་སྐྱེ་དཀའ་བར་བཞེད་དོ། །ཉན་ས་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་ནས་ཐུན་གྱི་ཚད་གསལ་བར་བཟུང་བ་མི་སྣང་ཡང༌། སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས། དེ་ལྟ་བུའི་རིམ་པ་
Chinese
问：什么是心的专注一境性？答：就是对于与反复忆念相符的目标，具有持续性、无过失、且充满喜悦的心流。这也被称为禅定，也被称为善心的专注一境性。那么，什么能让人反复忆念呢？答：就是凭借那些已经受持、听闻的法，以及从上师那里获得的教诲和指示，使止观的所缘显现出来。要以持续的忆念来追随并专注于这个目标。正如《中边分别论释》中所说：“忆念就是不忘失目标。” 这句话的意思就是用心忆念使心安住的诀窍。因此，修习忆念是为了阻止心从目标上散乱的遗忘，所以阻止遗忘的目标就是用心忆念目标，也就是反复地将目标放在心中。例如，当担心忘记某些知识时，如果反复地在心中忆念，就难以忘记。因此，间断地忆念目标对于生起强有力的忆念是必要的。而为了使心不从目标上散乱，紧紧抓住并加以监视，这是使觉知辨别昏沉和掉举变得强有力的方法。如果认为这样的状态也是分别念而加以阻止，要知道忆念和觉知就很难生起力量。第三，关于禅修时段的量：那么，忆念将心系于目标，这个时段应该持续多久呢？对于这个问题，藏传佛教各派的上师们都说应该缩短每个时段的时间，但增加时段的数量。其中的理由是，有些人认为，短暂的禅修和休息之后，下一次也会乐于禅修，而如果时段过长，就会感到厌倦。另一些人则认为，时段过长容易受到昏沉和掉举的影响，难以生起无过失的禅定。虽然在《瑜伽师地论》等大型论典中没有明确规定禅修时段的量，但在《修次下篇》中，这样的次第
English
Q: What is the one-pointedness of mind? A: It is the stream of mind that is in accordance with repeated recollection, has continuity, is without fault, and is full of joy. This is also called samadhi, and also called the one-pointedness of virtuous mind. Then, what makes one repeatedly recollect? A: It is by relying on those dharmas that have been upheld and listened to, and the instructions and teachings received from the lamas, that the characteristics of the object of calm abiding are made manifest. One should follow and focus on that object with continuous mindfulness. As it says in the commentary on the Madhyāntavibhāga: "Mindfulness is not forgetting the object." This means that the instruction to keep the mind in place is the same as saying to express the object with the mind. Therefore, cultivating mindfulness is to prevent forgetfulness that distracts the mind from the object, so the object that prevents forgetting is to express the object with the mind, that is, to repeatedly bring the object to mind. For example, if one is afraid of forgetting some knowledge, it is difficult to forget if one repeatedly remembers it in the mind. Therefore, remembering the object intermittently is necessary for generating strong mindfulness. And to keep the mind from being distracted from the object, holding on tightly and watching over it is the way to make the awareness that discerns dullness and agitation powerful. If one thinks that such a state is also conceptual thought and prevents it, one should know that it is very difficult for mindfulness and awareness to arise with strength. Third, showing the measure of the session: Then, how long should one keep the mind attached to the object with mindfulness? Is there a definite measure for the session? To this, all the previous lamas of the various Tibetan traditions say that the sessions should be short and the number should be many. The reason for this is that some say that if one does short sessions of meditation and takes good breaks, one will be happy to meditate again, but if the sessions are long, one will become bored. Others think that long sessions make it easy to be influenced by dullness and agitation, and it is difficult to generate flawless samadhi. Although the measure of the session is not clearly defined in the large treatises such as the Yogācārabhūmi, in the last stage of the Bhāvanākrama, such a sequence