Tibetan
སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་དགའ་བདེ་བསྐྱེད་པར་མི་ནུས་ལ། ཞི་གནས་ཐོབ་ནས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ཀྱང་རང་གི་མཐར་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེད་ པར་བྱེད་པས། དེ་ལ་ཞི་གནས་རྒྱུར་དགོས་ཏེ་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེས་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་མ་བཞག་པར་དཔྱད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཤིན་སྦྱངས་བསྐྱེད་ནུས་པ་ན་ལྷག་མཐོང་དུ་འགྱུར་བས། ཡུལ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་ཀྱང་སེམས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་བཞག་པའི་དབང་གིས་ཤིན་སྦྱངས་བསྐྱེད་པ་ནི་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་ལུགས་ལས་མི་འདའ་བས། དེ་ཙམ་གྱིས་ལྷག་མཐོང་ཐོབ་པར་མི་འཇོག་སྟེ། འདི་ལྟར་དང་པོར་བདག་མེད་པའི་གོ་བ་བཙལ་ནས་དེའི་དོན་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱོད་པར་བྱེད་ན་ནི་སྔོན་དུ་ཞི་གནས་མ་གྲུབ་པས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་འགྲུབ་མི་སྲིད་ལ། མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་སྒོམ་བྱེད་ན་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་འགྲུབ་ཀྱང་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་སྐྱོང་ཚུལ་མེད་པས་ཕྱི་ནས་ལྷག་མཐོང་བཙལ་དགོས་པས། ཞི་གནས་སྔོན་དུ་བཙལ་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ཤིན་སྦྱངས་བསྐྱེད་པ་ལ་མི་བྱེད་ན་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་བཙལ་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ། རིམ་པ་དེ་ལྟར་སྒོམ་པར་མི་བྱེད་ནའང་ཆེས་མི་རིགས་ཏེ། དགོངས་འགྲེལ་ནས། ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་གསུངས་ཤིང༌། སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱི་མ་སྐྱེ། །ཞེས་ཕྱིན་དྲུག་གི་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་ རབ་ཀྱི་རིམ་པ་དང་ལྷག་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་རྣམས་ཞི་གནས་སྔོན་ལ་བསྒོམས་ནས་ལྷག་མཐོང་ཕྱིས་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཡིན་ལ། སྔར་བྱང༌ས་དྲངས་པ་ལྟར་དང༌། ཉན་ས་ལས་ཀྱང་ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་གསུངས་ཤིང༌། དབུ་མ་སྙིང་པོ་དང་སྤྱོད་འཇུག་དང་སྒོམ་རིམ་གསུམ་དང་ཡེ་ཤེས་གྲགས་པ་དང་ཤཱནྟི་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྔོན་དུ་ཞི་གནས་བཙལ་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒྱ་གར་བའི་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་ཞི་གནས་ཟུར་དུ་མི་འཚོལ་བར་དང་པོ་ནས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པ་ལས་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པར་བཞེད་པ་ནི། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞུང་ད
Chinese
無法生起心極為調柔的喜樂，獲得寂止之後，以各別觀察的智慧作觀察修，也能在自身達到極調柔。因此，寂止是其因，將在下文闡述。因此，各別觀察的智慧不將心安住於一境，而是以觀察的力量能夠生起極調柔，因此會轉為勝觀。即使所緣是空性，但由於心安住於一境，生起極調柔，並未超出修習寂止的方式。僅僅如此並不能視為獲得勝觀。如此，首先尋找無我的理解，然後再三思維其義，如果先前未成就寂止，則依此不可能成就寂止。如果不作觀察，而作安住修，則依此雖然能成就寂止，但除了寂止的修持方式之外，沒有勝觀的修持方式，因此必須從外面尋找勝觀。因此，先尋找寂止，然後依此修習勝觀，並未超出此次第。如此，生起勝觀的方式，如果不以各別觀察的觀察修來生起極調柔，則先尋找寂止，然後依此修習勝觀，則絲毫沒有正確的理由。如果不按照此次第修習，也極不合理。如《解深密經》中，如前所引，說到依於獲得寂止而修習勝觀。以及「依於前者而生起後者」，六度的靜慮與智慧的次第，以及增上定學依於增上慧學而生起的次第等，都是先修習寂止，然後再修習勝觀的次第。如前所引《菩薩地》中所說，以及《聲聞地》中也說到依於寂止而修習勝觀。中觀心要、入行論、修次三篇、智稱（耶謝札巴）和寂天（香提巴）等都說到先尋找寂止，然後修習勝觀。因此，有些印度論師認為不必另外尋找寂止，而是從一開始就以各別觀察的智慧作觀察，從而生起勝觀。這與大車軌的論典
English
It is impossible to generate the joy and ease of a mind that is extremely tamed. After attaining śamatha, even analytical meditation with discriminating wisdom can generate pliancy to its extreme. Therefore, śamatha is necessary as its cause, which will be explained below. Therefore, since analytical wisdom can generate pliancy through the power of analysis without keeping the mind on a single object, it will become vipaśyanā. Even if the object is emptiness, generating pliancy by keeping the mind on a single object does not go beyond the method of accomplishing śamatha. Therefore, it is not considered to be the attainment of vipaśyanā by that alone. In this way, if one first seeks the understanding of selflessness and then repeatedly contemplates its meaning, it is impossible to accomplish śamatha based on that since śamatha has not been accomplished beforehand. If one does not analyze but engages in settling meditation, although śamatha can be accomplished based on that, there is no method of cultivating vipaśyanā other than the method of cultivating śamatha, so one must seek vipaśyanā from outside. Therefore, one does not go beyond the sequence of first seeking śamatha and then meditating on vipaśyanā based on that. Thus, if the method of generating vipaśyanā is not done by generating pliancy through analytical meditation with discriminating wisdom, there is not even a little valid reason to first seek śamatha and then meditate on vipaśyanā based on that. It is also extremely unreasonable not to meditate in that sequence. As it is said in the *Saṃdhinirmocana Sūtra*, as quoted earlier, one cultivates vipaśyanā based on having attained śamatha. And "the latter arises dependent on the former," the sequence of dhyāna and prajñā of the six perfections, and the sequence of the training in higher concentration arising dependent on the training in higher wisdom, etc., are all sequences of meditating on śamatha first and then meditating on vipaśyanā later. As it is said in the *Bodhisattvabhūmi* quoted earlier, and it is also said in the *Śrāvakabhūmi* that one cultivates vipaśyanā based on śamatha. The *Madhyamakahrdaya*, the *Bodhicaryāvatāra*, the three *Stages of Meditation*, Yeshe Drakpa, and Śāntipa all say that one first seeks śamatha and then cultivates vipaśyanā. Therefore, some Indian teachers hold that one does not seek śamatha separately, but generates vipaśyanā from the beginning through analysis with discriminating wisdom. This is contrary to the treatises of the great chariot
Tibetan
ང་འགལ་བས་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་བརྟན་པའི་གནས་སུ་མི་རུང་ངོ་། །ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་གོ་རིམ་དེ་ཡང་དང་པོར་གསར་དུ་བསྐྱེད་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་བྱེད་ཀྱི། ཕྱིས་ནི་ལྷག་མཐོང་སྔོན་དུ་བསྒོམས་ནས་ཞི་གནས་སྒོམ་པའང་བྱེད་པས་གོ་རིམ་ངེས་པ་མེད་དོ། །འོ་ན་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ལ་ལ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི། ཞི་གནས་ནི་མ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་མ་ཐོབ་པ་མིན་གྱི། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཞི་གནས་མ་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བདེན་པ་བཞི་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། སའི་དངོས་གཞི་ལས། གཞན་ཡང་ སྡུག་བསྔལ་ནས་ལམ་གྱི་བར་དུའང་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཐོབ་སྟེ། དེ་འདུག་མ་ཐག་ཏུ་སེམས་འཇོག་སྟེ་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་པའི་སེམས་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་ཐ་སྙད་ཟོར་ཡང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སེམས་དགུ་ལ་ཞི་གནས་དང་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སོགས་བཞི་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་གསུངས་པ་ཡོད་ཀྱང་། ཞི་ལྷག་དངོས་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེས་པ་ནས་བཞག་དགོས་སོ། །སོ་སོའི་བསླབ་ཚུལ་ལ་གསུམ། ཞི་གནས་ལ་བསླབ་ཚུལ། ལྷག་མཐོང་ལ་བསླབ་ཚུལ། དེ་གཉིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཞི་གནས་ཀྱི་ཚོགས་བསྟེན་པ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་བསྒོམ་པའི་ཚུལ། བསྒོམས་པས་ཞི་གནས་གྲུབ་པའི་ཚད་དོ། །དང་པོ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཐོག་མར་བདེ་ཞིང་མྱུར་དུ་ཞི་གནས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་བརྟེན་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་དྲུག་ལས། མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་ནི། ཡོན་ཏན་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་ཏེ། ཟས་གོས་ལ་སོགས་པ་ཚེགས་མེད་པར་རྙེད་པས་རྙེད་སླ་བ་དང༌། གཅན་གཟན་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་བོ་མི་བསྲུན་པ་དང་དགྲ་ལ་སོགས་པ་མི་གནས་པས་གནས་བཟང་བ་དང༌། ནད་མི་བསྐྱེད་པའི་ས་ཡིན་པས་ས་བཟང་བ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྟ་བ་མཚུངས་པའི་གྲོགས་དང་ལྡན་ པས་གྲོགས་བཟང་བ་དང༌། ཉིན་མོ་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་མེད་ཅིང་མཚན་མོ་སྒྲ་ཆུང་བས་ལེགས་པར་ལྡན་པའོ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། བློ་ལྡན་གང་དུ་བསྒྲུབ་པའི
Chinese
我反对，有智慧的人不应该信任。关于止观的次第，最初新产生的时候是那样做的，后来先修习观，再修习止，所以次第不一定。那么，在《摄大乘论》中说：有些人获得了观，却没有获得止，他们依靠观而努力修习止。这是什么意思呢？这不是指没有获得初禅近分的止，而是指没有获得初禅正行以上的止。也就是说，在如实地证悟四谛之后，依靠它来成就初禅以上的止。在《地持论》中说：此外，对于从苦到道之间的四谛，如实地了知，却没有获得初禅等。他安住之后，立即安住于心，而不去分别法。他依靠这种殊胜的智慧，来结合殊胜的心。这是因为这个缘故。一般来说，为了简化术语，将九心住称为止，将四种分别等称为观。但真正的止观，如将要解释的那样，必须从生起身轻安之后才能安立。各自的修学方法有三种：修习止的方法，修习观的方法，以及两者结合的方法。第一种有三种：依止止的顺缘，依靠它来修习止的方法，以及修习后成就止的程度。第一，瑜伽行者首先要依止能够安乐且迅速成就止的顺缘。这有六种：安住在适宜的地方，是指具有五种功德的地方：容易获得食物、衣服等，所以容易获得；没有猛兽等不驯服的人和敌人等居住，所以是好的住所；是不会引起疾病的土地，所以是好的土地；具有戒律和见解相同的道友，所以是好的道友；白天没有人多，晚上声音小，所以是很好的地方。《经庄严论》中也说：有智慧的人在哪里修习的
English
I object, those with wisdom should not trust. Regarding the order of tranquility and insight, it is done that way when newly generated at first, but later one also cultivates tranquility after cultivating insight first, so the order is not fixed. Then, in the Compendium of Determinations it says: Some have attained insight, but have not attained tranquility, they rely on insight and strive for tranquility. What does this mean? This does not mean that they have not attained the tranquility included in the preliminary concentration of the first dhyana, but that they have not attained the tranquility beyond the actual first dhyana. That is, after realizing the four truths directly, they rely on that to accomplish the tranquility beyond the first dhyana. In the Basis of the Earth it says: Furthermore, from suffering to the path, knowing exactly as it is, one has not attained the first dhyana and so on. Immediately after sitting down, one settles the mind and does not discriminate the Dharma. He relies on that superior wisdom to combine with the superior mind. That is why. In general, in order to simplify terminology, the nine states of mind are called tranquility, and the four discriminations etc. are called insight. But the actual tranquility and insight, as will be explained, must be established after physical pliancy has arisen. There are three ways to learn each: how to learn tranquility, how to learn insight, and how to combine the two. The first has three: relying on the conditions for tranquility, how to cultivate tranquility based on that, and the extent to which tranquility is achieved through cultivation. First, the yogi should first rely on the conditions for tranquility, which are the cause of achieving tranquility easily and quickly. There are six of these: dwelling in a suitable place, which is a place with five qualities: it is easy to obtain food, clothing, etc., so it is easy to obtain; there are no untamed people such as wild animals and enemies, so it is a good dwelling; it is a land that does not cause disease, so it is a good land; it has friends with the same discipline and view, so it is a good friend; there are not many people during the day and the sound is small at night, so it is a very good place. Also in the Ornament of the Sutras it says: Where the wise cultivate